ویژه نامه ازدواج حضرت علی وحضرت زهرا سلام الله علیهم {پیوند ملکوتی}

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

پیوند یاسی از سلاله پاک محمدی و لاله ای از نسل همان باغ و همان گل...؛
زمین و زمان، به شادباش این پیوند مقدس آمده اند.

مروارید چشم هاست که بر سر و روی تازه عروس می ریزد
و فرشتگان، سبد سبد گل از باغ های بهشت، پیش پایشان می افشانند.

اگر زمین در غربت همیشگی اش چیزی برای شادباش این
دو فرشته آسمانی ندارد، ملائک از فردوس، هدیه آسمانی خدیجه علیهاالسلام را
می آورند و دعای خیر مادر را در طبقی از نور، نثار چشم های نگران فاطمه می کنند.

عروسی که پدرش خیرالبشر و شوهرش اسداللّه باشد، عروسی
که فاطمه باشد، بانوی اول و آخر جهان نیست؟!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دو گوهر هستی



بهشت از رایحه ای دلنوار، سرمست می شود.
جشنی برپاست از انبوه فرشتگان و کائنات.

بر منبری از نور و روشنایی، جبرئیل خطبه می خواند برای
علی علیه السلام و فاطمه علیهاالسلام و زندگی آغاز می شود.

طوبی، دل انگیزترین نغمه اش را شاباش می فرستد.
صدایی می شکوفاند جان ها را و شاید خداست که برای این عروس
و داماد پیام تبریک و تهنیت می فرستد.

زمین:خانه وحی، مهبط فرشتگان است.
مدینه، شادیِ این دقایق مقدس را پشت در خانه، به وجد آمده است.

از میان تمام مردان عرب، تنها مدال همسری فاطمه، گردن آویز علی می شود.

راز عشقی بزرگ.
مَرَجَ الْبَحْرَیْنَ یَلْتَقیان.

دو دریا به هم می پیوندند در قداستی بی نظیر.
دو دریای علم و حلم، علی و فاطمه، تا جهان به خنکای
وجودشان به ساحل آرامش برسد.

و آب که چه زیبا مهر فاطمه را به دل دارد و خاک که راز
بزرگی علی را به دوش می کشد.

_{و عشق که از تلاقی این دو متولد می شود؛ آب و خاک،
دین از این پس، آسوده خواهد بود در سایه سار محبت
و مهربانی این عروس و داماد.}

«وَ لَهُ الجَوارِ المُنْشَئاتُ فِی البَحْرِ کَالاَعْلام؛
و از آن دو دریا، دو گوهر هستی پدید می آید؛ حسن و حسین، سید جوانان اهل بهشت».

و حقیقت ادامه می یابد در گرو پیوند علی و فاطمه؛
زیر یک سقف، پای سفره ای ساده، از پیوند دو نور، تا یازده ستاره روشن
و تاریخ عشق، از همین جا آغاز می شود.





خدیجه پنجی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

آبروی زمین و آسمان ها را در سپیدی پیراهن بخت، ملائک به حجله می برند؛
امشب، دو دریای بی کران به هم می پیوندند و در این وصل بی مانند،
همه اقیانوس های عالم، انگشت به دهان اند...

خداوند از ازل، آغوش مهر این دو عصمت بی پایان را برای یکدیگر
خلق کرد و دامان پرستاره شان را به امید هم آفرید.

امشب، مقدر سال ها پیش رقم خورده هستی اتفاق می افتد و
خشنودی خداوند را کروبیان پای کوب خواهند دید...

این دو گیاه مهر، در سایه سار درخت رسالت، عشق و ادب و توحید را
تلمّذ کردند و هر دو، دست در دست هم نهادند تا سلاله رسول، بی ادامه نماند.

هم نفس «هل اتی»
عفّت بی پایان روزگار؛ ام ابیها!

امشب که تو همسر صاحب ذوالفقار می شوی و عروس
خانه ابوتراب، امشب که از آغوش پیامبر به خانه امام می روی، همه
زنان عالم به "توی" پاکدامن سعادت پیشه رشک می برند.

امشب که علی کلید خانه اش را در دستان تو می گذارد و تو، همه
نه سالگی رنج کشیده ات را به او تکیه می دهی، امشب که نامت را
کنار نام مرتضی، در آسمان بر تخت می نشانند، چادر سفیدبخت تازه عروست
را بر سر همه عالم بکش تا رایحه وصال تو با آفتاب، کائنات را خجسته کند.

خوشا به حال "کوثر"ی که هم نفس "هل اتی" می شود!
خوشا به حال حیدری که دستان محبوبه حق را در دست خویش می گیرد!

خوشا به حال "شجره طیبه" ای که از این وصل معصوم،
سر بر می آورد و تا ثریا قد می کشد.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

چه فرخنده شبی!


دشت و دریا، جملگی، پر از کلمات سحرانگیز صبح شده اند.
«چه فرخنده شبی» را ستارگان انتظار کشیده بودند!

همه جا سفره های مهرآفرینِ «مبارکباد» گسترده شده است.
نام علی علیه السلام و فاطمه علیهاالسلام ، لب ها را به شادی واداشته است.

نوبت عاشقی را در چشم هایِ اکنون می شود خواند.
سرود یکدلی در گیسوان نخلستان پیچیده است.

آسمان در گوشه ای از زمین نشسته است؛
باادب و احترام تا از این مجلس باصفای صمیمیت، نکته برداری کند.

دلدادگی ها، قاصدی فرستاده اند تا مهر علی و فاطمه را بشارت آوَرَد.
دنیا، درس آموز نوربارانی این عشق است.

آوای خوشِ تغّزل در این پیوند، شاعران را به سمت شگفت آوری
گل ها کشانده است . هر سو نگاه می کنی، شادی سوسو می زند

«ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما»
درود بر پیامری که این دو نور مشابه را با دستان
سرشار از میمنت، به امتزاج درآورد.

دل را باید گفت تو از این مجلس بی ریا چقدر فاصله داری؟
مبادا سهمی از شادی نبری! مبادا بی بهره مندی و بهکامی، تنها نظاره گر باشی!

«چمن خوش است و هوا دلکش است و می بی غش
کنون به جز دل خوش هیچ در نمی باید»







محمدکاظم بدرالدین

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

امشب، آب ها بهتر از تمام آبشارها، لبخندهای شادمانه شما
را زمزمه می کنند. پرستوها، بهار را به خانه شما به ارمغان می آورند؛

با روزهایی که آرزوی دیدن شما را در کنار هم دارند.
امشب، تنها شبی است که زمین، یکی از آرام ترین خواب هایش را خواهد دید.

امشب زمین، عطر لبخند را خواهد فهمید خوب می دانی که
امشب را هیچ گاه زمین از یاد نخواهد برد.

امشب، شبی است که دو نیمه سیب با هم پیوند
می خورند تا گونه های زمین از شوق، گل بیاندازند.

آسمان، تنها سقفی است که این همه شادی را تاب می آورد.
کوچه در آستانه آمدنتان ایستاده است به شوق.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دو گوهر دریا





پیامبر به صورتت لبخند می زند و دستان فاطمه اش را ـ میوه دلش ـ را
به دستانت می سپارد و باز با تبسمش اولین هدیه پیوندتان را تقدیم می کند.

دستان فاطمه در دستانت قرار می گیرد و دعای پیامبر است
که همراهی ات می کند.

پا به پای همسرت به سمت خانه ات گام برمی داری و پیامبر همچنان
با نگاه، بدرقه ات می کند... .

بر لبت تبسم رضایت است و در چشمانت برق امید.
به فاطمه نگاه می کنی، دلت گواهی می دهد که نیمه
دیگرت را پیامبر به تو سپرده است.

به فاطمه نگاه می کنی و خود را خوش بخت ترین مرد عالم
می بینی، «چه زوج خوبی! چقدر مکمل یک دیگرند این دو گوهر
دریای کرامت، رأفت، لطف و سخاوت و عشق و...!»

در چشمان فاطمه ات می بینی زنی را که تکیه گاه دلتنگی های توست.
در چشمان فاطمه ات می بینی امیدی را که... .

اما ناگهان اشک در چشمانت حلقه می زند؛
در چشمان فاطمه ات چه دیده ای که این گونه دریای دلت به تلاطم افتاده است؟





امیر اکبرزاده

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بهشت از رایحه‏ ای دلنوار، سرمست می‏شود.

جشنی برپاست از انبوه فرشتگان و کائنات.
بر منبری از نور و روشنایی، جبرئیل خطبه می‏خواند برای علی علیه ‏السلام و فاطمه علیهاالسلام و زندگی آغاز می‏شود.

طوبی، دل ‏انگیزترین نغمه‏ اش را شاباش می‏فرستد.
صدایی می‏ شکوفاند جان‏ها را و شاید خداست که برای این عروس و داماد پیام تبریک و تهنیت می‏فرستد.

زمین:

خانه وحی، مهبط فرشتگان است.

مدینه، شادیِ این دقایق مقدس را پشت در خانه، به وجد آمده است.

از میان تمام مردان عرب، تنها مدال همسری فاطمه، گردن ‏آویز علی می‏شود.

راز عشقی بزرگ.

مَرَجَ الْبَحْرَیْنَ یَلْتَقیان.

دو دریا به هم می‏پیوندند در قداستی بی‏ نظیر.

دو دریای علم و حلم، علی و فاطمه، تا جهان به خنکای وجودشان به ساحل آرامش برسد.
و آب که چه زیبا مهر فاطمه را به دل دارد و خاک که راز بزرگی علی را به دوش می‏کشد.
و عشق که از تلاقی این دو متولد می‏شود؛ آب و خاک،
دین از این پس، آسوده خواهد بود در سایه‏سار محبت و مهربانی این عروس و داماد.

«وَ لَهُ الجَوارِ المُنْشَئاتُ فِی البَحْرِ کَالاَعْلام؛»
«و از آن دو دریا، دو گوهر هستی پدید می‏آید؛ حسن و حسین، سید جوانان اهل بهشت».
و حقیقت ادامه می‏یابد در گرو پیوند علی و فاطمه؛

زیر یک سقف، پای سفره‏ای ساده، از پیوند دو نور، تا یازده ستاره روشن
و تاریخ عشق، از همین‏جا آغاز می‏شود.

خدیجه پنجی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ستاره‌های چشمک‌زن، ریسمان بسته‌اند آسمان را...

بهشت از رایحه‌ای دلنواز، سرمست می‌شود...

جشنی برپاست از انبوه فرشتگان و کائنات...

امشب، آبروی زمین و آسمان‌ها را در سپیدی پیراهن بخت، ملائک به نزد فاطمه(س) می‌برند؛

امشب، دو دریای بی‌کران به هم می‌پیوندند.

فرشی از پر ملائک، از خانه نبی تا خانه علی، به یُمن قدم‌های زهرا پهن می‌شود...

خانه‌ی نور است، خانه‌ی وحی، خانه‌ی محمد، و آن که به دامادی این خانه می‌آید، علی است.
خورشید می‌آید به پیوند ماه؛ و ستاره‌ها نُقل می‌پاشند.
ملائک، راه آسمان‌ها را با عطر گُل محمدی فرش کرده‌اند.

بر منبری از نور و روشنایی، جبرئیل خطبه می‌خواند برای علی (علیه‌السلام)
و فاطمه (سلام‌الله علیها) و
زندگی مهر و ماه آغاز می‌شود...

دست‌های خورشید با دست‌های ماه، پیوند می‌خورد و آسمان،
جلوه خورشید و ماه را می‌بیند که تا ابدیت می‌درخشند...

خانه‌ای به اندازه آسمان، میهمان گام‌های مرد و زنی می‌شود
که تمام جهان، دلبسته‌ی گام‌های صبورشان خواهد شد...

به راستی، در کجای عالَم خلقت، از ازل تا ابد، همتایی پیدا می‌شد
برای فاطمه (سلام‌الله علیها) اگر علی (علیه‌السلام) نبود و کدام گل سرسبد آفرینش،
می‌توانست همسری علی (علیه‌السلام) را بپذیرد، اگر فاطمه (سلام‌الله علیها) نبود.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

عاشقانه های حضرت علی و فاطمه علیهما السلام

ایده آل ترین الگوی زندگی عاشقانه برای همسران مسلمان است.

خجسته سالروز پيوند زيباي حضرت علي(ع)

و بانوي دوعالم حضرت صديقه طاهره(س)

را به تمام عاشقان آن دو حضرت

تبريك و شادباش عرض مينمايم

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

شادی کم سابقه بین فرشتگان برای چیست؟
مژده و بشارتی داده اند آیا؟
شکوفا شدنِ گل های لبخند در جایْ جایِ زمین از چه روست؟
بهار آمده است آیا؟

شهر لبریز از نایابیِ این چنین محبتی است و کوچه ها
سرشار از حروفِ قشنگِ دوستی است.

سادگی در این وَصلتِ آسمانی، چشم های بی وضو را خیره کرده است.
همیشه این گونه بوده که پاره ای با دیدن آیه های قرآن
در حسادت خویش می سوخته اند.

درختان خم می شوند به احترام دستانی که به هم رسیده اند.
فصل باران رحمت های الهی در لحظاتِ اردیبهشتیِ زمین است.
چشمانِ آهو صفتِ عشق را این پیوند ملکوتی پُر کرده است.

آفرین بر این نهضتِ جدیدِ عشق!
هر چقدر آذین بندی و آراستگیِ الفاظ در گوشه و کنار مجلس
صورت گیرد، هیچ اغراق نشده.

روزها تا وقتی ندیده بودند این تلاقیِ زیبایی را، که هیچ؛
از این به بعد اما می بینند و بهانه می گیرند.

افسوس می خورند؛ ای کاش ذره ای از رنگ این وصال عشق،
برای ما هم ذخیره شود!


موسم وفور ستاره های میمنت در شب های کور است. گوارایی از
افقی دیگر سر زده. چقدر این ساعات ما را به یاد خدا می اندازد؛

خدایی که واژه لیاقت را آفرید و از ابتدایِ آفرینش، این دو وجود
لطیف را بر سر یک سفره نشاند. چقدر رنگِ این الفت، به بهار می زند!


فصلِ تصاعد شگفتی های مبارک از یکنواختیِ شومِ خاک است.
به راستی کدام لباس برای این محفل باشکوه، به اندامِ خورشید می آید؟

و کائنات، بر زیبایی دو گوهر کنار هم نشسته،
صلوات می فرستند.