ویژه نامه میلاد فرخنده ختم المرسلین محمد مصطفی صلوات الله علیه و آله وسلم{ حضرت عشق}

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

دست هایت را به من بده تا چون پرستوهای
عاشق، راهی آسمان هفتم شویم.

اگر با تو هم قدم شوم، خورشید،
به سایه های سربلند ما تعظیم خواهد کرد.

اگر هم شانه ام شوی، بر شانه های جهان قدم خواهیم زد
و روزهای جهان را مهمان مهر و مهربانی خواهیم کرد.

اگر دوستی من با تو گره نخورد، چگونه
سرنوشت جهان را تغییر خواهیم داد؟!

آرامش من، در ثانیه هایی است که در کنار دوستی
تو قدم می زنم و مهربانی تو زمانی ست که
در کنار من، به دشمنی های جهانی می خندی.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

رحمت دو جهان می آید

عود بسوزانید و کوچه های دلتان را مفروش از شکوفه کنید؛
که برترین مخلوقات خداوند، از راه می رسد.

محمد صلی الله علیه و آله می آید؛
با معجزه شق القمر.

آسمان، به پیشوازش، خاک جزیرة العرب را ستاره می پاشد.
ای همسایگان روشنی و نور! دف بزنید و آستین بیفشانید

که رحمت دو جهان، با قدم های بهشتی اش، زمین را متبرک کرده است.
سپیده دم، به مبارک باد دریا آمده است و کوه، سرود میلادی
بزرگ را به بازتاب برخاسته.

او می آید و آیین مهربانی، روح بشریت را تسخیر خواهد کرد.

معصومه داوودآبادی

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

راه یکی؛ هدف یکی است

کودکان مدینه، در مکتب ملای هدایت
درس ریاضی شان فقط عدد «یک» داشت

«یک» یعنی توحید، یعنی آن گاه که خدا یکی است
علم یکی و راه یکی است.

پس دریغ از ما اگر یکی نباشیم!
چگونه بر دو راه برویم، در حالی که راه، واحد است؟

چگونه برای دست یازیدن به دو هدف
بکوشیم، وقتی مقصد یکی ست؟

زلف آشفته باد نباشیم که نسیم وحدت غبار جهل را
زدوده و در دانشگاه محمد، کرسی یگانگی دایر است.

حسین امیری

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

در جوانه دست هایت، شور صدسپیدار، دف می زند.

دشت های جست وجو را که می دوی،
رودخانه های صداقت، رد گام هایت را راه می افتند.

هوای سینه ات، نفس های کوهستان را مکرر می کند.
قلبت، امین حرف های مگو است و دهانت،
آیه های مبین امانت را به تفسیر می آید.

به روشنی نگاهت، سپیده های جهان گواهند.
حتی خاک، راستی قدم هایت را سوگند می خورد.

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

ای سپید بزرگ آیین! آمدی
و دندان‏های سیاهی را در هم شکستی.

آمدی و آفتاب، باطن شکوهمندت را
در آسمان نبوت، برای همیشه گستراند.

آمدی و طاق کسرای ظلم فرو ریخت.
آمدی و رودخانه ‏های تباهی، در بستر سیاهشان خشکیدند.

آمدی وبه یمن آمدنت آتشکده ‏ها
به خاموشی تن دادند.

ای پیام ‏آور آسمان‏های وسیع!
پرنده‏های دلمان را به تو سپرده‏ ایم
و آیین سپیدت را عاشقانه به ترنم آمده ‏ایم.

نفس‏های زلالت که بر پنجره‏های زمین پاشید،
گلدان‏های یگانه ‏پرستی بر تاقچه‏ های جهان به گل نشست.

آمدی و رشته ‏های بت‏ پرستی،
با دست‏های عادلت، پنبه شد.

آمدی و کوچه‏ های تیره و تارمکه را
باران ستاره های نور فراگرفت.

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

مهربان بود و صبور
در نگاهش هاله نور

در صدایش نوید
در لبخندش امید

حبیب خدا بود و
طبیب دل دردمندان

همسفره فقیران
هم کلام بینوایان

فضای مکه معطر بود به حضورش
دل می برد از همه گفت و شنودش

در یک کلام پبامبر رحمت بود
منادی حق و حقیقت بود

میلاد خجسته رحمت للعالمین ، محمد مصطفی
صلوات الله علیه و آله و سلم برمسلمین مبارک

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

معجزه ای بی بدیل می آید...

صدای بال و پر جبر ئیل می آید

شب است و ماه به آغوش ایل می آید

لب کویر پس از این ترک نخواهد خورد

که ساقی از طرف سلسبیل می آید

لباس خاطره را از حریر عشق بدوز

حلیمه نزد تو فردی اصیل می آید...

نگاه آمنه از این به بعد می خندد

چرا که معجزه ای بی بدیل می آید

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

وحدت

شیعه و سنی، دو بال اسلامند.
مگر پرنده را با یک بال، مجالی برای پرواز هست؟!

در دنیای هفت میلیاردی امروز،
چیزی جز وحدت و هماهنگی این دو بال،
آسمان اسلام را به افق سعادت اتصال نخواهد داد.

وحدت اسلام، نقطه ضعف دشمنان است
و نقطه عطف سعادت مسلمانان،

این نقطه را دریابیم،
پیش از آن که دشمن آن را دریافته باشد!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

از زبان علی علیه السلام


میلاد محمد صلی الله علیه و آله ، واپسین و بزرگ ترین
راه نجات بشر و واپسین اتمام حجت خداوند بر بشر بود.

خداوند، محمد صلی الله علیه و آله را به آفرینش بخشید
تا بشر را از سیاهی نادانی و گمراهی نجات دهد.

حضرت علی علیه السلام فرمود:
«خداوند، محمد صلی الله علیه و آله را هنگامی به پیامبری
برانگیخت که مردم، گمراه و سرگردان بودند و در راه فساد
و فتنه قدم برمی داشتند.

هوی و هوس و کبر و نخوت، آنها را فراگرفته بود.
فرق در جهل و نادانی بودند و در میان پریشانی
و گرفتاری غوطه می خوردند.

خداوند، پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله را برای نجات آنها فرستاد
و او آنها را با کوشش و سعی فراوان، نصیحت کرد
و به سوی حکمت و آگاهی رهنمون شد.»

از همین روست که پیامبر اعظم اسلام صلی الله علیه و آله می فرماید:
مَا أُذِیَ نَبِیٌّ مِثْلَ ما أُوذِیتُ؛
هیچ پیامبری در راه ابلاغ رسالت، مانند من آزار ندید.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

می آید تا...


آسمان در پوست خود نمی گنجد و زمین بی قرار،
طلوع خورشیدی را به انتظار نشسته که در دل
شب های تیره و زمستانی مکه، بهار بیافریند.

نخل ها و نخلستان ها، عطر حضورش را پا به پای نسیم
به رقص نشسته اند و بادها، مژده آمدنش را به بادیه ها می دهند.

آخرین فرستاده است؛ آخرین حلقه از سلسله پیامبران.
او می آید تا دل های فرسوده در سینه های کور،
دوباره جوانه بزنند و گل های ایمان به بار آورند.

تا واژه «امانتداری»، در فرهنگ فرسوده زمین، جانی دوباره بگیرد.
تا عطر خدا را در کوچه های پاییزی مکه بپاشد.

تا کعبه دل ها را به طواف توحید بیاراید.
... و می آید تا تیرگی ها را بشکافد و نور را به قلب روزگار هدیه کند.

غلام رضا جوانی رحمانی