ویژه نامه روز سوم ماه مبارک رمضان❀ مهمان حضرت یار❀

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

ای كه هستی موجد افراد ناس
هم دهی روزی به هر، حق ناشناس

هم كنی مومن ز آب دین نظیف
بر تنش از علم پوشانی لباس

كن تو ما را پاك و طاهر این زمان
از كثافت ها و چرك و اختلاس

شستشو فرما به آب فضل خویش
آن نجاست ها كه ناید در قیاس

چرك های ظاهر و باطن همه
تا نگوید عقل بر ما لا مساس

هم بگردان میل ما بر آنچه شد
بهر ما تقدیر بی خوف و هراس

كن موفق بهر تقوا حال ما
اندر این شهر شریف خوش اساس

خوش به حال متقین با عمل
در شبان تار خالی از نعاس

صحبت خوبان الهی كن نصیب
تا كنم از فیض ایشان اقتباس

حق عون و یاریت در هر زمان
ای تو نور چشم مسكینان ناس

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

ماهِ مخصوصِ ارتباطِ دو طرفه خدا و بنده اش




اهل معرفت گفته اند که يک «قرآن نازل» داريم و يک «قرآن صاعد»؛

آن هم کلام است، اين هم کلام است؛
آن کلام ربّ است با عبد، اين کلام عبد است با ربّ؛

هر دو هم قرآن است.
بنابراين اصلاً اين ماه اختصاص به اين ردّ و بدل شدن
سخنان بين «ربّ و عبد» و «عبد و ربّ» دارد.

از آن طرف، قرآن نازل شده است و از اين طرف هم قرآن
صاعد (بالا رونده) را داريم که عبارت است از آن راز و
نيازهايي که بندگان صالح خداوند و اولياي خاصّ حق،
به اذن ربّ، با او داشته و سخن گفته اند.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

ای روزه دار ، افطار محتاج یک دعایم
ای روزه دار ، افطار محتاج یک دعایم

با نامه ی سیاهم ، قلب تو را شکستم
آلوده و گنهکار ، محتاج یک دعایم

خیلی دلم گرفته ، از تو خبر ندارم
با این وجود دلدار ، محتاج یک دعایم

تا خواستم بیفتم ، دست مرا گرفتی
این بار هم چو هر بار ، محتاج یک دعایم

شرمنده ام کجاها ، دیدی گناه کردم
خیلی شدم گرفتار ، محتاج یک دعایم

نگذاشتی بریزد یک لحظه آبرویم
هستم به تو بدهکار ، محتاج یک دعایم

ای کاش یک سحر هم ، راهت بیافتد اینجا
در انتظار دیدار ، محتاج یک دعایم

خیمه نشین صحرا ، آرام جان زهرا
هر جایی هستی ای یار ، محتاج یک دعایم

وقت اذان مغرب ، دلتنگ کربلایم
ای روزه دار ، افطار محتاج یک دعایم

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

صبح دلدادگی‌ام را با آهنگ دل نواز
"الّلهم اِنی اَسئَلُک مِن بَهائِک
4مأمن من تو هستی ای خدای دیدگانم و من،
زیر چتر پروردگاریت، از باران غم، که در این زندان،
بر سر و رویم می‌بارد ایمن شوم . من، روزه‌دار عاشقی‌ام.
تشنه‌ی دیدار توأم. نگاهم کن تا سیراب شوم. نگاهم را پذیرا باش
که هر چه سفیر تو، قرآن را می‌نگرم سیر نمی‌شوم.


عطر آش نذری همسایه و صدای ربّنای استاد،
تمنای دلم را آشکارتر ساخته است
تا من عاشقانه‌تر به ختم شمیم عاشقی‌ام بپردازم
و آل عمراندلم را در عدد سی فریاد کنم.
"ربّنا لا تُزِغ قُلوبَنا بَعدَ اِذ هَدَیتَنا
و هَب لَنا مِن لَدُنکَ رَحمَة اِنَّکَ انتَ الوهّاب5


ای خدای آسمانیِ دلِ خاکی‌ام
"رُدَّ کُلَّ غَریب
منی که دَم عاشقی‌ات،
گِل وجودم را بیدار ساخت، با نسیم نوازشت دوباره بیدارم ساز؛

ای کسی که
"عَلی کُلِّ شَیءٍ قَدیر"ی .
بار الها، ببخشا که من ِ خاکی، آلوده‌ی دنیا گشته‌ام.
ای خدای شَهر ِ رمضان که
"اَنزَلتَ فیه" کتاب جاویدان را،
"اِغفرلی تِلکَ الُذنوب العِظام"
کسی جز معبود دلم نمی‌بخشاید
"یا علّام" .

فرشتگان بارگاهت در این قدر آسمانی،
زمین را به قدر آورده‌اند تا قدر دلتنگی‌ام را
به مهدی‌ات بگویند و مهدی بداند که من، من ِ منتظِر،
از انتظار خسته نمی‌شوم تا بیاید ...

العَجَل العَجَل العَجَلَ7
و من ضجّه می‌زنم "یا مُفیَّ العَهد8
من ِ بارانی با آمدنش عافیت می‌یابم، بگو بیاید.
"اِنّا اَنزَلناه ُ فی لَیلَة القدر"
قرآن در حضور ستارگان آسمانی می‌درخشد و من،

دلم برای حضور مهدی می‌تپد.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

خدايا !
بزرگیِ تو آن گونه است که خواستن‌های خُرد از تو نَشايد
و سترگی‌ات آن‌سان که زبان مرا به نيازهای کلان گشايد
من آن اندازه ناتوانم که جز به ياری تو،
دست يازيدن به هيچ کاری را يارَستن نتوانم
و اگر بر گرد آستان تو نگردم، سرگشته می‌مانم و حيرانم

مايه‌ی انسان انديشه‌ی او است
و آگاهی دغدغه‌ی هميشه او
اگر هوش از او بِستانی
چنان است که تشنه‌ای را در کويری خشک بنشانی
و اگر او را ناآگاه خواهی
از زندگی‌اش چه مانَد؟ جز سياهی و تباهی؟

اما تو بخشنده‌تر از آنی که چنين روا داری
و دهنده‌تر از آن که اين بنده‌ی بينوايت را به هوش، شايسته نشماری

ای بخشنده !
در اين روز بهره‌ای از تيزهوشی، روزی‌ام کن
و آن را مايه‌ی بهروزی‌ام کن
و دانا و آگاهم ساز
ای خدای بنده‌نواز!

يزدانا !
هوش چراغِ راه من است
و نادانی مايه‌ی تباه من
تو خود مرا آموخته‌ای که دانش نورِ تابان است
و آگاهی مشعلِ رخشان
سياهی‌های اين بيهوده‌سرا را جز با فانوسِ دانش نتوان پيمود

تباهی‌های اين بيغوله‌جا را جز با آتشِ آگاهی نشايد زدود
عطش را از سينه‌ی چاک‌چاک اين کوير تشنه
جز با زلال فهم نتوان ربود

پس ای که بنده‌ات را دوست می‌داری
و او را به پرستش خويش می‌گماری
تاريکی نادانی از من بزدای
و مرا از پلشتی بپالای

مهرورز خدايا !
دستان بخشنده‌ی تو هماره بارانی از شکوفه بر سر مردمان می‌ريزد
و از پهن‌دشت رحمت تو، بهاربهار گل برمی‌خيزد
از اين صحرای پرشکوفه بهره‌ای آيا مرا نيست ؟
از اين باران رحمت مرا نصيب آيا چيست ؟

امروز چشم به آسمان تو دارم
و به رحمت‌های بسيارت اميدوارم

ای از همه بخشنده‌تر !
ای بخشندگان را مراد و سرور !
هر چه خواهم از تو خواهم
که بی لطف و محبت تو، سرگشته و گمراهم
مرا درياب!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

رمضان را باغ‌باغ پيمودم
و امروز به بوستان بيستم رسيدم

از هر باغ گلی چيدم
و از لابه‌لای هر گل‌بوته نغمه‌ای شنيدم

جانم صفا گرفت و مشامم طراوت
روحم تازگی يافت و کامم حلاوت

در اين پويش روحانی، اکنون به منزلی رسيده‌ام که
دروازه‌های بهشت پيشِ روی من است
و درآمدن بدان آرزوی من

بار خدايا !
شود آيا که امروز پنجره‌های مينوی بر من گشايی؟
و مرا به کاخ بلند آرزوی ديرينم رسانی؟

بار الها !
شود آيا که نسيمی از باغ بهشت نصيبم کنی؟
و مرا در کنار درگاهيانت بنشانی؟

بيست منزل پيموده‌ام
و هر روز از آتش سوزان دوزخ دور و دورتر شده‌ام
بيست منزل را پشت سر گذاشته‌ام

و هر روز از لهيب جَمَرات جهنم گريخته‌ام
اينک آرامشی يافته‌ام که پيش‌تر نمی‌انگاشتم
اکنون به اميدی رسيده‌ام که پيش‌تر نمی‌پنداشتم

شود آيا که امروز مرا به کرانه‌ای امن اندازی؟
و اين آتش، يک‌سره از من دور سازی؟

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای ‌خدا ای ‌صاحب فضل عجیب
كن تو روزی اندر این ماه نجیب

بر من و هم بر عباد مومنین
ذهن و استعداد قابل یا حبیب

این عطا را از ره لطف و كرم
بر جمیع قابلین فرما نصیب

هم بیا گاهان تو ما را این زمان
بر حقایق چون به هر دردی طبیب

دور فرما از سفاهت وز جنون
لطف فرما تا شویم اكنون لبیب(1)

بر كمال و عقل و ادراكات ما
هر زمان افزوده فرما یا رقیب

كن مقرر بهر من از كل خیر
كاندر این مه آید از بالا نشیب

می‌دهیمت حق جود خود قسم
یا جواد و یا كریم و یا مثیب

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خدايا !
بزرگیِ تو آن گونه است که خواستن‌های خُرد از تو نَشايد
و سترگی‌ات آن‌سان که زبان مرا به نيازهای کلان گشايد
من آن اندازه ناتوانم که جز به ياری تو،
دست يازيدن به هيچ کاری را يارَستن نتوانم
و اگر بر گرد آستان تو نگردم، سرگشته می‌مانم و حيرانم

مايه‌ی انسان انديشه‌ی او است
و آگاهی دغدغه‌ی هميشه او
اگر هوش از او بِستانی
چنان است که تشنه‌ای را در کويری خشک بنشانی
و اگر او را ناآگاه خواهی
از زندگی‌اش چه مانَد؟ جز سياهی و تباهی؟

اما تو بخشنده‌تر از آنی که چنين روا داری
و دهنده‌تر از آن که اين بنده‌ی بينوايت را به هوش، شايسته نشماری

ای بخشنده !
در اين روز بهره‌ای از تيزهوشی، روزی‌ام کن
و آن را مايه‌ی بهروزی‌ام کن
و دانا و آگاهم ساز
ای خدای بنده‌نواز!

يزدانا !
هوش چراغِ راه من است
و نادانی مايه‌ی تباه من
تو خود مرا آموخته‌ای که دانش نورِ تابان است
و آگاهی مشعلِ رخشان
سياهی‌های اين بيهوده‌سرا را جز با فانوسِ دانش نتوان پيمود

تباهی‌های اين بيغوله‌جا را جز با آتشِ آگاهی نشايد زدود
عطش را از سينه‌ی چاک‌چاک اين کوير تشنه
جز با زلال فهم نتوان ربود

پس ای که بنده‌ات را دوست می‌داری
و او را به پرستش خويش می‌گماری
تاريکی نادانی از من بزدای
و مرا از پلشتی بپالای

مهرورز خدايا !
دستان بخشنده‌ی تو هماره بارانی از شکوفه بر سر مردمان می‌ريزد
و از پهن‌دشت رحمت تو، بهاربهار گل برمی‌خيزد
از اين صحرای پرشکوفه بهره‌ای آيا مرا نيست ؟
از اين باران رحمت مرا نصيب آيا چيست ؟

امروز چشم به آسمان تو دارم
و به رحمت‌های بسيارت اميدوارم

ای از همه بخشنده‌تر !
ای بخشندگان را مراد و سرور !
هر چه خواهم از تو خواهم
که بی لطف و محبت تو، سرگشته و گمراهم
مرا درياب!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بر بام های این همه فراوان، هلال نو رسیده، سوسو می زند
و صدای آسمان، در دل ها فراگیر می شود:

ای اهل زمین! ماه خدا فرا رسید.
همه برمی خیزند و پیراهن ها را از سکوت یک ساله می تکانند.

سجاده ها را از سر می گیرند...
قرآن ها، از نو متولد می شوند.
سفره ها رنگ دیگر می گیرند؛

رنگ بزم خداوندی؛ رنگ تبرک بی دریغ، رنگ مائده های آسمانی.
دل های وضو گرفته، نفس زنان، به درگاه رحمت می آیند:

خداوندا! تمام معبرها را در انتظار رسیدن رمضانِ تو،
آب و جارو کرده ایم.

شاهد باش که با آغوش شوق، در به رویش می گشاییم؛
پس سفره های دست هایمان را خالی نگذار