ویژه نامه ضربت خوردن و شهادت مولای متقیان حضرت علی علیه السلام {

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

تو رستگار شدی!

مگر نه اینکه به حضور پیامبر اعظم صلی ‏الله‏ علیه ‏و‏آله خواهی رسید؟!
مگر نه اینکه غم دوری تو در فراق فاطمه علیهاالسلام
پایان خواهد یافت؟!

دیگر نه خار در چشم و نه استخوان در گلو داری.
دیگر از مردم آدم‏نمای کوفه جدا شدی و به سوی
معشوقت پرواز کردی

ولی چرا تنها رفتی؟! کجا رفت وحدت کوفیان؟
این علی علیه‏السلام است باز هم از مظلومیت خود می‏گوید؛

از نامردانی می‏گوید که در حساس‏ترین
لحظه‏ ها تنهایش می‏گذارند.

علی جان، بگو؛ از ناجوان‏مردی کوفیان بگو تا برایم عبرتی شود.
نمی‏خواهم من هم مولایم را در کشاکش بلا، تنها بگذارم.

دوست دارم در تنهایی ‏ات، چاه فریاد غم ‏آلود تو باشم...
علی جان بگو

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

در سجده آنچه خواست علی مستجاب شد
محراب پر ز خون دل بوتراب شد

سیمرغ عشق، از قفس آزاد گشت باز
آری قسم به کعبه، علی(ع) کامیاب شد

لرزان اساس خلقت و سرگشته کائنات
جانها ز داغ او، همه در التهاب شد

پیچید در فضای جهان بانگ «قد قُتِل»
روح الامین به سوی زمین با شتاب شد

بر سر زدند جمله مَلَک‏های آسمان
گریان، که پایگاه هدایت خراب شد

گیسوی شب، سپید شد از داغ مرتضی
وقت سحر، که صورتش از خون خضاب شد

کشتند چونکه شیر خدا را به سجده‏گاه
دیگر برای کشتن حق فتح باب شد

جسمی به خاک رفت که جان‏ها فدای اوست
داغی به جای ماند، که دل‏ها کباب شد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

علی(ع) میفرماید: فرصت ها همانند ابر به سرعت میگذرند.
آن ها را غنیمت بشمارید و کمال استفاده را ببرید چرا که ضایع کردن آن ها
غم و اندوه طولانی به دنبال دارد...

در آستانه ارزشمند ترین و پر قیمت ترین شب ایام و لحظات سال قرار داریم .
و این فرصت هم به زودی خواهد گذشت...

روایت هست که شب 19 شب تقدیر . شب 21 شب تثبیت
و شب 23 شب امضاء موارد تثبیت شده به دست ولی الله الاعظم هست.

در قالب مثال اینطور باید گفت: سطلی وجود داره
که داخل اون شامل طلا و نقره و سنگ ریزه و... هست .
شب 19 یه کاسه برامون از این سطل بر میدارند .

شب 21 محتوای کاسه مون رو میشمارند
و شب 23 این محتوا رو برامون امضاء میکنند .

البته میتونیم این مقداری که ثبت شده رو با اعمالمون کم و زیاد کنیم.
حضرت صادق(ع): در شب قدر تمام امور رو اندازه گیری میکنند .

چه خیر و چه شر،چه طاعت و چه بندگی،تولد ها و مرگ ها و...
وقت داره میگذره چه کار کنیم تا یه سرنوشت خوب برامون بنویسند؟

بهترین کار عبادت هست که اشکال گوناگونی داره :
همین جوشن کبیر،صدقه،نماز خوندن و...
هرکدوم از عبادات نقشی در پاک کردن روح داره.
حالا افضل این عبادات چی هست؟

دعا... دعا افضل عبادات هست. دعا کنیم برای سرنوشت دنیوی و آخروی .
سرنوشت مادی و معنوی سال بعد . همه رو هم دعا کنید.
(سعی کنید برای خودتون آخر از همه دعا کنید...)

ولی یه مشکلی هست . ما گذشته خرابی داریم به علاوه در وجودمون حجاب های
ظلمانی هست.آیا برای تقدیرمون به این ها هم نگاه میکنند؟
بله میتونه کار دستمون بده اما...

راه گذاشتند . آقا امام صادق بهمون راه داده .
یه کد بسیار خوب . یه راه میانبر که همین الان هم میتونید انجام بدید .
این راه هم گذشته رو پاک میکنه . هم حجاب شکن داره و هم دعا رو مستجاب میکنه .

حدیث طولانی هست و داستانی داره بنده فقط مراحل رو عرض میکنم
حضرت به اون فرد فرمود: شما ها بلد نیستید دعا کنید روش رو نمیدونید.
اون شخص پرسید راهش چیه؟

حضرت فرمودند: 1.حمد و ثنای الهی رو بجا بیارید
(جوشن کبیر که خوندید نمونه ای از این هست)
2.نعمت های خداوند رو به یاد بیاور(همه رو به یاد بیار: پدر و مادر ، سلامتی و... همه رو)
3.شکر کن این نعمت ها را بجا بیاور(بگو خدایا تو این نعمت ها رو دادی
ولی من باهاش گناه کردم . ولی خدایا شکرت که این نعمت هارو بهم دادی)

4.گناهانت را به یاد آور...(اگه توانایی شمردن نداری اون بد ها و زشت ها رو به یاد بیار)
5.از گناهانت توبه کن...(اصلا نگران بخشش نباش . همون که بیدار موندی بخشید...)

6.صلواتی باتوجه بفرست
7. حاجت ت را بخواه و در آخر صلواتی بفرست (اول برا بقیه دعا کن . آخر برا خودت)
من به شما قول میدم . بخشش امشب حتمی هست و با این کد قطعا آمرزیده میشید.

پیامبر یه حجاب شکن بهمون معرفی کرده ببینید حجاب شکن رو . میفرمایند: من احب علی...
هرکی علی رو دوست داشته باشه
همین که دوستی علی و اولادش تو دلت هست بخشیده میشی...
خدایا ما خراب کردیم . بیا بخاطر علی(ع) ما رو ببخش...

اللهم الرزقنا توفیق الطاعة و بعد المعصیه و صدق النیه
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای دل صدپاره گل باغ تو
تا ابدیت به جگر داغ تو

ظلم‌کُش از همه مظلوم‌تر!
رهبر از فاطمه مظلوم‌تر!

پادشه وسعت ملک خدا!
صدرنشین حرم ابتدا!

محفل انس تو دل سوخته
عدل به نوع بشر آموخته

ساخته و سوخته با آه خود!
رانده جهان را ز سر راه خود!

سینه‌ات از لوح و قلم پاک‌تر
از گل پرپر شده صدچاک‌تر

باغ جنان شیفت? قنبرت
روح‌الامین مستمع منبرت

خانه تو کعبه عالم شده
خاک قدم‌های تو آدم شده

ماه، ‌طلوعش به تو آغاز گشت
مهر به دست تو ز ره بازگشت

ای همه جا طور مناجات تو
چشم اجابت پی حاجات تو

در دل شب هم‌سخن‌ چاه‌ها!
سوخته با ناله تو آه‌ها

جام طهورای خدا مست تو
وسعت گردون به کف دست تو

قنبر کوی تو سراج‌الهدی‌ست
صوت بلال تو صدای خداست

لاله زخمی شده از خارها!
جهل بشر کشته تو را بارها

خون دل و اشک بصر داشتی
زخم رعیت به جگر داشتی

زخم به دل شعله آتش به جان
خار به دیده به گلو استخوان

ناله تو ناله بی‌زمزمه
خانه تو خانه بی‌فاطمه

چشم به دیوار و به در دوختی
سوختی و سوختی و سوختی

ای به مقام از همه بالاترین
رهبر در جامعه تنهاترین

دوست تو، دشمن تو ناسپاس
تا صف محشر همه‌جا ناشناس

با چه گنه پور مرادی شتافت
فرق تو را چون جگر ما شکافت

سوز درونت به فلک تاب داد
خون سرت آب به محراب داد

کشته توحید و عدالت شدی
فزت برب گفتی و راحت شدی

تا که شود نخل و گل و باغ، سبز
در نفس ما بود این داغ، سبز

دل به عزایت حرم ماتم است
زخم سرت بر جگر «میثم» است

غلامرضا سازگار

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

نیست مادر تا ببیند اشکهای جاری ام

نیست تا اینکه دهد آن مهربان دلداری ام

می رود از حال و خواب از چشمهایم می رود
خاطرات دردناکی دارم از بیداری ام



روزگاری مادر و حالا پدر شد رفتنی
غم همیشه با من است و می کند غمخواری ام

میهمان خانه ام را کوفه از دستم گرفت
تا ابد شرمنده ام کرده است مهمانداری ام

من بدم می آید از این کوچه های چشم تنگ
سخت باشد در چنین وضعی امانت داری ام

بعد تو کوفه به من بی احترامی می کند
نیست یک محرم نماید در غریبی یاری ام

بیست سالِ بعد هم باشد سرم را بشکنم
تا بیاید باز بوی تو زخون جاری ام

دختر تو باشم و بی پرده باشد محملم
تو بگو آیا سزاوار چنین آزاری ام

خطبه می خوانم ولی با غیرت لحن شما
آن زمانی که بیایم پابه پای قاری ام

گر ابالفضلت برم باشد خیالم راحت است
کوفه می داند که ناموس چنین سرداری ام

من خودم معجر رسان دختران حیدرم
کور خواهد شد نخواهد دید دشمن، خواری ام


سروده ی جواد حیدری

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

درسوگ تو چه نویسم ! تو ای مجاهد نستوه
شهید راه عقیده ، شهید راه عدالت
در سوگ تو چه نویسم که
«قلم چو به این‏جا رسید، سر بشکست»

سوگ تو که بیش از یکصد نشان از تعظیم و تکریمت،
در کلام خدا می‏توان یافت ـسنگین است.

سراغ تو را از جبرئیل امین می‏توان گرفت؛
که برات ایمان تو، به مُهر مستقیم خدا امضا شده است؛ آن‏جا که فرمود:
«أَفَمَنْ کانَ مُؤْمِنا کَمَنْ کانَ فاسِقا لا یَسْتَوُونَ»
آیا کسی که مؤمن باشد همانند کسی است که فاسق باشد [چنین نیست] اینان یکسان نیستند.

در سوگ تو چه نویسم که فرق دریای تو را شکافتند
و زهر به کام اقیانوس ریختند؟!

امروز محمد صلی‏الله‏ علیه ‏و ‏آله ‏و سلم ،
با غم این امّت چه کند که عدل پنج ساله
وصی پیامبر خویش را پس از بیست و پنج سال
سیاهی و ستم، بر نمی‏ تابند؟!

تو که بودی؟!!
قرآن با تو بود و تو با قرآن
و از هم جدا نمی‏شدید تا به حوض کوثر وارد شوید.

تو که بودی؟!!
قله‏ های رفیع کلام خدا،
تفسیر می‏ شد و پیچ و خم‏های آن برای مردم،
دانشگاه کمال و کرامت تأسیس می‏کرد.

تو که بودی؟!!
بیت ‏المال، خواب آرام داشت
و دغدغه خیانت نداشت.

تو که بودی؟!!
هر چه از بیت‏المال مسلمین به تاراج رفته بود،
اگرچه به مصرف مهریه زنان و خرید کنیزان رسیده بود،
به مأمن خویش بازمی‏گشت.

تو که بودی ؟!!
هرزه‏گری از هزار توی عافیت خویش بیرون نمی‏آمد
تا مبادا به چرخش ذوالفقار تو گرفتار آید.

ای معدن شرف!
کدام کاسه شیر یتیمی،
مرهم جراحت رفتن تو خواهد بود؟!
رفتن تو، به خاک ‏سپاری عدالت بود.
«عدالت با علی مدفون شد،
افسوس!»

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

درد علی (ع) دو گونه است:
یک درد، دردی است که از زخم شمشیر
ابن ‌ملجم در فرق سرش احساس می‌کند

و درد دیگر دردی است که او را تنها
در نیمه‌های شب خاموش به دل نخلستانهای
اطراف مدینه کشانده ...
و به ناله درآورده است ...

ما تنها بر دردی می‌گرییم که از شمشیر
ابن ‌ملجم در قرق سرش احساس می‌کند...

اما این درد علی (ع) نیست،
دردی که چنان روح بزرگی را به ناله درآورده است،
«تنهایی» است که ما آن را نمی‌شناسیم!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

«صلی الله علیک یا يا مولاي يا امیرالمؤمنین علیه السلام»

آسمان شهر باید صاعقه خون بر زمینیان بباراند.
و کوههای درهم و سخت از خون فرو بریزند.

بیدهای مجنون سرهای خمیده را به زمین بیاسایند.
گلهای پَرپَر و شمعهای سوزان
گرد خانه حیدر به طواف برخیزند.

کودکان با چشمان اشکبار و قلبهای درهم تپیده نالان،
سرهای یتیمی را به آستانه در می کوبند.
کاسه های شیر لبریز و چشمان منتظر،
در دل و دعایشان خدایا حیدر«پدر ما»؛

ای کاش هیچ کس به یتیمان نگوید
شیر خدا چشمانش را فرو بست.
ای کاش صدای ناله حسنین
و پسران ام البنین به بیرون برنخیزد.

یتیمان کوفه دیگر طاقت ندارند.
صدای ناله ها به آسمان برنخیزد.
دختر علی طاقت ندارد.

گاه مولا سرش را میان چاه فرو می برد.
و گاه غریبانه میان نخلستان های کوفه می گریست.
که نکند زینبش اشک چشمان و سوز ناله دل غریبش را بشنود.

مولایم راز دلش،سلام های بی جواب!
چادر خاکی صورت نیلی و غریبی کودکانش را؛
با چاه همنوا می شد.
ای خدا دخت علی چه می بیند؟
آن روز دستهای بسته و امروز فرق شکسته

اعظم الله اجورک يا صاحب الزمان (عج)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

علی این مظهر عدل الهی چون دگر شب‏ها
فرو ریزد به دامن از سپهر دیده کوکب‏ها

چه در پیش است کز باغ فلک بوی خزان خیزد
ز دشت شب چو نرگس‏ها نمی‏رویند کوکب‏ها

مگر رنگین ز خون پاک او محراب خواهد شد
که می‏روید به ناکامی گل افسوس بر لب‏ها

تب و تابی به جانش شعله افکنده است و می‏داند
که در خون سحر بی‏تاب می‏گردد از این تب‏ها

چه افتاده است در کرّوبیان عالم بالا
که می‏گریند و می‏نالند با فریاد یارب‏ها

علی کو دین احمد را علم بر بام گردون زد
ز پا افکند با تیغ دو سر رایات مرحب‏ها

چو مهر خاوری غلتید در خون سحرگاهان
به هنگامی که با معبود در دل داشت مطلب‏ها

علی شد کشته با شمشیر کین کز دیدگان، «مشفق»
فرو ریزد به دامن از سپهر دیده کوکب‏ها

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سایبان مهربانی بی‏بدیل دستانت کجاست تا جان‏پناه یتیمان کوفه باشد؟

شانه‏های کوهوار حیدری‏ات کو که هم‏بازی یتیمان غمگین شود؟
بازوان خیبرگشایت چه شد که حق مظلوم بستاند؟
آه، علی... علی... علی..!

دلتنگ دیدار فاطمه بودی،

می‏دانم؛
اما زود بود سایه برگیری از سر زینب علیهاالسلام .
مشتاق روی پیامبر صلی‏الله‏علیه‏و‏آله بودی می‏دانم؛
اما زود بود تنهایی «دین»، بی‏استواری شانه‏هایت.

بی‏تاب و شیفته ملاقات پروردگار خویش بودی، باشد؛
اما هنوز انسان در ابتدای معرفت،
سرگردان بود.

می‏دانم چه به روزت گذشته.
می‏دانم هر روز و هر لحظه در آرزوی رفتن بودی،
بعد از آن حادثه شوم نگفتنی.

«انس تو به مرگ، از انس کودک به شیر مادر بیشتر بود.»
«تو مانند پیامبرانی که در جوامع بشری مبعوث می‏شدند که گنجایش آن پیامبران را
نداشتند، در زمانی ظهور کردی که زمان آنان نبود».

پسر ملجم،
به ضربت شمشیری تو را رهایی داد از دنیای نامردمی‏ها و برای دنیا،
ارمغان آورد، یتیمی و شوربختی را.
آه، مولا جان!

می‏روی و خون جگرت را به یادگار می‏گذاری در سینه شیعه تا هر روز و
هر لحظه به یاد غربت خانه‏نشینی‏ات خون بگرید.
می‏روی تا هر روز به یاد مظلومیت مطلق ـ شجاع‏ترین مرد عرب ـ ضجه بزند.
تا هر روز از بی‏وفایی کوفه بنالد.


ای اندوهستان درد!
تو را دیدند و انکار کردند؛
تو را حقیقت محض را.
سلام‏هایت را شنیدند و جوابی ندادند.
غدیر را به فراموشی نشستند و ریسمان بر دستان خدایی‏ات نهادند.
آه، علی... علی... علی..!