ویژه نامه روز بیست و پنجم ماه مبارک رمضان❀ مهمان حضرت یار❀

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

حتی اگر نبخشد این چشم تر می‎ارزد
این دور همنشینی وقت سحر می‎ارزد

جای گدا نشستن در خانه ی کرم نیست
هر وقت می‎نشینم در پشت در می‎ارزد

گریه‎ام گرفت و دیدم دست مرا گرفتند
پیش کریم خیلی خون جگر می‎ارزد

من که توقع قرب از هیچ‎کس ندارم
اصلا همین که هستم این دوروبر می‎ارزد

چون طفل خانه برگشت اورا بغل بگیرید
پس گم شدن برای مهر پدر می‎ارزد

فرموده اند روزه یعنی علی یقینا
کار علی ست مردم روزه اگر می‎ارزد

چون سنگ ریزه ما را بین نجف بیانداز
ریگ نجف به قدر صد کوزه زر می‎ارزد

یک یا علی به جای العفو پاکمان کرد
این یا علی برای ما آن‎قدر می‎ارزد

هر چه خراب کردم دیدم درست کردی
ویرانه بودن من از این نظر می‎ارزد

گر تو نمی‎پسندی تغییر ده قضا را
از کوی نیکنامان یک آن گذر می‎ارزد

حداقل به کار حسین که می‎آییم
این بار را ضرر کن گاهی ضرر می‎ارزد

شب‎های جمعه بی‎تاب پایین پای ارباب
با چشم تر قسم به جان پسر می‎ارزد

دیدند مصطفی شد آقای کربلا شد
پس این چنین برایش داغ جگر می‎ارزد

وقتی پسر تو باشی نور بصر تو باشی
والله اگر درآید جان پدر می‎ارزد

دیدم میان بازار نامرد داد می‎زد
این سر، سر جوان است صد کیسه زر می‎ارزد

انگشت را بریدند چادر ز سر کشیدند
یک گوشوار خونین بگو چقدر می‎ارزد

با نیزه ریز کردند میراث مرتضی را
چون کشتنش به قدر صدها نفر می‎ارزد

عمّه فقط کنار سرنیزه‎ی علی بود
در زیر سایه‎ی او طِی سفر می‎ارزد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بازآی که مهمان خدائی...

ای آنکه نگه دوخته بر بزم خدایی
خوش باش بر این شیوه که نور دل مایی

پیداست از این حال که دلداده اویی
زیباست چه بسیار که از خویش رهایی

نشنیده ای آیاکه زند جارچی عرش
گلبانگ, که بازآی, که مهمان خدایی

ماه رمضان آمده و مائده بر پاست
دعوت همگا نیست چرا زود نیایی

آن به که زهر خوان دگر چشم بپوشی
زیباست بر افطاز خدا لب بگشایی

غافل منشینید که در عرش خبر هاست
چتری به سر آرید که فری است همایی

خوان کرمش مائده هردو جهانست
آن به که بر این سفره گسترده در آیی

گاهیست به پدرام چرا قدر ندانی
ماهیست همه بدر چرا ماه نپایی

یک شب که بمقدار به عمریست برابر
آنرا زچه هر سال به عمرت نفزایی؟

خیل ملک آید به سلام تو در این شب
حیف است که بر خاک تو رخسار نسایی

آرند و د مانند به هر روح روانی
آیند و رسانند به هر گوش ندایی

تا صبحد مان پیش تو مانند به تکریم
هر لحظه به سازی و نوازی و نوایی

تنها نه فقط قدر تو تقدیر نمایند
بر درد دلت میرسد از غیب دوایی

گیرند به تکلیف تو ازحور کنیزی
بخشند به تشریف تو از نور قبایی

جویند به رضوان تو در قرب مقامی
سازند به تمکین تو در خلد سرایی

بر ره سپران مژده همین بس که به فرجام
با روزه برد راه سپر راه به جایی

دعوت که به مهمانی قرب است عزیزان
آن کس بپذیرد که بر او نیست ریایی

ناظم نه طمعکار سراید غزل اما
هر گفته برد اجری و هر کرده جزایی

شاعر:ناظم

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

با تو، خویشتن را از هر گناهی تطهیر می کنم.
با تو می توانم تا آسمان هفتم، بی درنگ پرواز کنم.

وقتی که می آیی، مرا به مهمانی خداوند می بری.
چه شوقی دارد مهمان خدا بودن!
چه شوقی دارد از پرنده ها سبکبال تر شدن!

تو، عطر باغ های بهشت را می دهی؛
عطر سفره های صمیمانه اهل بیت علیهم السلام را.

وقتی که می آیی، صدای مناجات علی علیه السلام را هم با خودت می آوری.
هر شب، نجوای غریبانه اش را می شنوم. بوی رفتنش را حس می کنم.

شب بیست و یکم، همه آبشارها، نامش را در اشک زمزمه خواهند کرد.
حس عجیبی دارم. دعا می کنم کاش این بار، دستان ابن ملجم بلرزند!
کاش این بار نتواند!

اما فرشته ها آمده اند تا برکت زمین را بر روی بوسه هایشان تشییع کنند.
این بار هم من و تو سیاه پوش می شویم.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

ماه رمضان يه فرصته، يا بهتر بگيم، يه شروع دوباره؛
يه شروع براي سفره هايي که به رنگ نان و خرما!

شروع شنيدن نجواي زيباي «ربنا» سرسفره هامون!
يه شروع براي شب هاي استجابت دعا!

يه شروع براي پرواز، پروازي در ملکوت!
شروعي براي قرآن به سر گرفتن و الغوث الغوث سردادن!

يه شروع دوباره براي بندگي!
اي کاش بتونيم عظمت ماه رمضان رو درک کنيم.

رسول خدا(ص) مي فرمايد: « اگر بنده خدا مي دانست که
ماه رمضان چيست، دوست مي داشت که تمام سال، رمضان باشد.»(1)

واقعاً خوشا به حال کساني که
عظمت اين ماه رو درک مي کنند.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

روزه بى ارزش

قال امیرالمومنین علیه السلام

«کم من صائم لیس له من صیامه الا الجوع و الظما
و کم من قائم لیس له من قیامه الا السهر و العناء.»

امام على علیه السلام فرمود:

چه بسا روزه‏دارى که از روزه‏اش جز گرسنگى و تشنگى بهره‏اى ندارد
و چه بسا شب زنده‏دارى که از نمازش جز بیخوابى و سختى سودى نمى‏برد.

(نهج البلاغه، حکمت 145)

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

بارالها !
چشم بسته و تن خسته‏ام
راه بسیار میروم و مسافتى نمى ‏پیمایم
واى من اگر دستم نگیرى و رهاییم ندهى.


خداوندا!
خودت آگاهى كه دریاى دلم را جزر و مد است
‏یا باسط بسطم ده و یا قابض قبضم كن.
الهى ! دست‏با ادب دراز است و پاى بى ادب،
"یا باسِطَ الْیَدَینِ بِالرَّحمَةِ خُذْ بِیَدى".


پروردگارا !
بسیار كسانى دعوى بندگى كرده‏ اند
و دم از ترك دنیا زده ‏اند،
تا دنیا بدیشان روى آورد
جز وى همه را پشت پا زده ‏اند
این بنده در معرض امتحان درنیامده
شرمسار است‏ بحق خودت
" ثَبّتْ قَلبى عَلى دینِك".


مهربانا !
ناتوانم و در راهم
و گردنه‏هاى سخت در پیش است
و رهزنهاى بسیار در كمین و بار گران بر دوش
" یا هادى اِهدِنَا الصِّراطَ الْمُسْتَقیم
صِراطَ الَّذینَ اَنْعَمتَ عَلَیهِم
غَیرِ الْمَغضُوبِ عَلَیهم وَ لَا الضّالّین".


کریماا!
از روى آفتاب و ماه و ستارگان شرمنده‏ام
از انس و جان شرمنده‏ام
حتى از روى شیطان شرمنده‏ام
كه همه در كار خود استوارند
و این سست عهد ناپایدار.

غفورا !
رجب بگذشت و ما از خود نگذشتیم ‘
وحال دراین ماه امیدمان به فضل توست
به کرمت از ما بگذر.

آمین یا اله العالمین

**الهى ‏نامه استاد حسن ‏زاده آملى با کمی تخلیص**

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

الهی ، امشب آمده‌ام تا به چهارده نور پاک،

تورا قسم دهم و

والاترین کتاب را بر سر بگیرم و بالاتر روم ،

مرا به خویش وامگذار

و در این شب با بهترین دوستانت هم‌نشین کن

و از خویش مران، که بی‌تو حیرانم و سرگردان...

ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺧﺪﺍﯼ من!

ﻣﯿﺪﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﺍﻫﯽ ﻧﯿﺴﺖ

ﻭﻟﯽ ﺗﺎ ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ ﺷﺪﻥ ﺭﺍﻩ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺍﺳﺖ!

ﺍﯾﻦ ﺩﺳﺖ‌ﻫﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽ ﺑﻪ ﺳﻮﯼ ﺗﻮ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﯿ‌‌ﺸﻮﺩ،

ﻣﺎ ﺑﯽ‌ﺳﻠﯿﻘﻪ‌ﺍﯾﻢ و ﻃﻠﺐ ﻧﺎﻥ می‌کﻨﯿﻢ!

ﺗﻮ ﺧﻮﺩ ﺍﯼ ﺧﺰﺍﻧﻪ‌‌ﺩﺍﺭ بخشش‌ها،

ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ‌ﻫﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯾﻤﺎﻥ در این شب عزیز ﻣﻘﺪﺭ کن!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای خدا بسیار كن حظ مرا
اندر این شهر شریف دل فرا

بهره بی حد و افزون از عدد
لطف بی اندازه بر من كن عطا

نیستم قانع الهی بر قلیل
اندر این مورد ز فضل كبریا

راه تحصیل فیوضات ای كریم
اندر این مه بهر من آسان نما

تا بیابم جمله خیرات را
بی تكلف از طریق اقتضا

هم مكن محرومم از فیض عمیم
و از قبول آنچه آرم من به جا

كارهای خوب و هم طاعات من
گر قبول افتد خوشم در آن سرا

چون كه تقوا هست میزان قبول
كن نصیبم حال زهد و اتقا

ای كه هستی هادی حق مبین
ره نمایم باش در راه هدا

تا نیفتم دور وز راه متین
می نگردم از خط واقع جدا

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

حتی اگر لَختی از ماجرای اوليای تو را خوانده و دانسته
و نيک و بد روزگارانشان را شناخته باشم

خواهم دانست که آن بزرگ‌مردان
در رويارويی با دشمنان
چه سختی‌ها کشيده‌اند
و در روايی کيش تو چه پريشانی‌ها چشيده‌اند

خواهم فهميد که آن انسان‌های پاک، در نبرد با بدکرداران
چه مايه اندوه خورده‌اندو برای فراز آوردن
پرچم آيين تو، چه رنج‌ها برده‌اند

بدين سان امروز از تو می‌خواهم که مرا
در شمارِ دوستان آنان برشماری

و با دوستی‌شان مرا از بدی‌ها
ايمن و آسوده داری

دانسته‌ام که بنيادِ دين
بر دوستی و دشمنی استوار باشد

و انسان تا آن هنگام دين‌باور است
که مرز حبّ و بغضش آشکار باشد

چون خواسته‌ام که با دوستانت دوستی ورزم
و آيين و مَنش آنان را چراغ راه خويش سازم
تنها نيمی از راه را پيموده‌ام

اکنون خواهم خواست که با دشمنانت
نيز از سر دشمنی برخيزم
و هماره با آنان بستيزم

که اگر چنين کنم
به ساحل رسيده و رسته‌ام

پاک خدايا !
واپسين پيام‌آورت همو است که برترين پيامت را آورد
و آيينی را گسترانيد که مايه‌ی زندگانی شد

و سرمايه‌ی جاودانی
اگر پند او بنيوشيم
رستگاری سود ما است

و اگر از سرچشمه زلالش نوشيم
طراوت بهره‌‌ی تاروپود ما

ای که دل‌های پيامبران را تو پاس داشتی
و بذر سُتواری در قلب‌هاشان کاشتی

ما را نيز شمه‌ای از اين زاد افزا
و پاکيزگی جانمان را به‌عطا در

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مهدی جان نجوای نمناک تورامی شنوم

که آشنا هست باسرنوشت تراب،عادت سبزدرخت وآبی آسمان.


درماه رمضان هرشب بهانه دلم راباگوشه ای نگاه به آیات سبزقرآن


فراموش می کنم.آری،هرزمان به من هدیه ای می دهد.

هدیه سبزاستجابت.هدیه سبزقبول.قرآن ای تکیه گاه وپناه زیباترین لحظه های


پرعصمت وپرشکوه تنهایی وخلوت من.
ای ماه بندگی خدابدان روزی

تمام روزهایمان تمام می شود وآنگاه برای دیدن معبودمان بایدبگزاریم



آنچه راکه برداشته بودیم هرزمانکه روزه نگیرم دندانهایم تگرگ می


شود،سلولهایم نیزپیرترازتاریخ،جغرافیارا به نظاره ای تکراری می


ایستد.باران فرصتی هست تاآسمان بازمین دردودل کندوماه رمضان


فرصتی هست که مومن بامعبودش رازونیازکند.درهرسحرنورانی فقط


یک جمله رابرزبان جاری می کنم :((اللهم عجل الویک الفرج)).


ماه رمضان درپایان هرافطارروزه گرفتن رامشتاقم واگرنتوانم هیچ آسمانی


لایق پرواز و هیچ خاکی ارزش مهرشدن ندارد.آری رمضان فراق تو


دردی استخوان سوز وناوک عشقت دلدوز.تلاوت قرآن درماه رمضان


ناب ترین لحظات هستی وزیباترین دقایق ادراک عارفانه وپیوندانسان


خاکی باملکوت اعلی است


معبودا:دوستت دارم نه آن سان که پرنده آسمان را

بهاردرخت را،دوستت دارم نه آن


سان که ماهی دریا وخاک باران را

((دوستت دارم آن سان که بنده ای معبودش را))