۞۩۞ پر زنيم تا ملکوت افق عاشورا...(محرمنامه - دهه سوم ) ۞۩۞

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مجلس سوم ، مجلسى است كه در قتلگاه برپا شد

در اين مجلس مرثيه خوان زينب دختر على عليه السلام بود و گريه كنندگان اهل بيت ، سپاه و سربازان.

مجلس چهارم ، مجلس پرندگان

[SIZE=4]كه در آن ، مرثيه خوان پرنده سفيد رنگى بود.

مجلس پنجم ، مجلس وحوش در شب يازدهم

در اين مجلس آنها گردن هاى خود را به طرف جسد آن حضرت دراز كردند و تا صبح براى او مرثيه سرايى نمودند.

مجلس ششم ،

مجلس اجنه در گرد جسد شريف امام عليه السلام

مجلس هفتم ،

مجلس زنان اجنه پيرامون جسد مبارك امام عليه السلام

مجلس هشتم ،

مجلس يك جن در اطراف قريه شاهى كه شنونده آن پنج تن از اهل كوفه بودند كه براى يارى امام حسين عليه السلام آمده بودند، اما به ايشان ملحق نشدند.

مجلس نهم ،

مجلس تمام جنيان در هر مكانى و در همه اماكن كه مرثيه مخصوصى مى خواندند كه تفصيل هر يك از آنها در جاى خود مى آيد.

مجلس دهم ، مجلس محله كوفه در اطراف سرهاى بريده شده

و اسيران در اين مجلس ذاكران مصيبت وارده ، چهار تن ، يعنى زينب ، ام كلثوم ، فاطمه صغرى و امام سجاد عليهم السلام بودند و گريه كنندگان همه اهل كوفه ، شامل زن و مرد.

كوفيان ناله و فرياد سر دادند ، بر سر و سينه مى زدند و خاك بر سر مى پاشيدند و زنان آنها موى خود را مى كندند. گفته شده است هرگز ديده نشده بود اين همه مرد و زن براى حسين عليه السلام گريه كنند.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مجلس يازدهم ، مجلس همه اهل بيت حسين عليه السلام

در هر زمانى و در همه اماكن ؛ از كربلا تا شام و از آنجا تا كربلا و از كربلا تا مدينه و در مدينه در تمام دوران حياتشان ؛ و همچنين امام سجاد عليه السلام در طول چهل سال.
امام در طى اين مدت هميشه گريان بود و اشك مى ريخت. هر گاه غذايى تناول مى كرد ، مى فرمود : فرزند رسول خدا گرسنه كشته شد و هر گاه آبى مى نوشيد ؛ مى گفت : پسر پيامبر خدا تشنه به شهادت رسيد.


مجلس دوازدهم ، مجلس يزيد براى رثاى حسين عليه السلام

در اين مجلس مرثيه سرا خود آن ملعون بود و شنونده همه فرماندهان لشكر. او به همسرش هند گفت : اى هند ! براى حسين فرزند فاطمه گريه و زارى كن كه حسين فريادرس قريش است ؛ ابن زياد در كشتن او شتاب كرد؛ خدا او را لعنت كند.

مجلس سيزدهم ، مجلسى در مسجد اموى در شام كه مرثيه سرا حضرت سيدالساجدين عليه السلام بود

در اين مجلس كه يزيد و همه سران بنى اميه و اهل شام حضور داشتند ، امام سجاد عليه السلام اجازه گرفت و بر بالاى منبر رفت و طى سخنانى ابتدا حمد و ستايش خدا را گفت ، سپس از پيامبر صلى الله عليه و آله ياد كرد و آن حضرت را توصيف نمود و بر او حمد و ثنا فرستاد.
بعد به ذكر فضايل جدش على بن ابى طالب عليه السلام پرداخت ، آنگاه شروع كرد به مرثيه سرايى براى پدر مظلومش و بيان آنچه بر آن حضرت گذشت و وقتى امام سجاد گفت كه من فرزند كسى هستم كه سرش را از قفا بريدند و عمامه و رداء را از تنش بيرون آوردند ، همه اهل شام و بنى اميه ضجه زدند ، تا اينكه به دستور يزيد مؤذن با اذان آنها را از گريه بازداشت.
وقتى اهل شام مى شنوند كه حسين عليه السلام را از قفا سر بريدند و عمامه را از سرش و رداء را از پيكرش ربودند ، ضجه مى زنند ، بنابراين شايسته است شيعيان آن حضرت هر گاه اين مصائب را شنيدند و يا تصور نمودند كه چگونه عمامه را از سر آن حضرت ربودند ، در هر حالت و در هر زمانى ضجه بزنند و فرياد و ناله سر كنند.

مجلس چهاردهم ، مجلس زنان در خانه يزيد

بعد از آنكه يزيد اجازه داد ؛ مرثيه سرايان و نوحه خوانان اين مجلس ، زينب ، ام كلثوم و دختران امام حسين عليه السلام و گريه و زارى كنندگان ، همسر يزيد ، دختران او و دختران بنى اميه بودند. چنين مجلس سوگوارى مدت هفت روز برپا بود.

مجلس پانزدهم ،

مجلسى در بيابان نزديك مدينه در چادرى كه براى امام سجاد عليه السلام برپا شده بود. امام سجاد عليه السلام بر روى صندلى نشسته و اشك هايشان جارى بود و با پارچه اى كه در دست داشت آنها را پاك مى كرد ، ايشان جلودار اشك هايشان نبود.

اهالى مدينه از زن و مرد كه براى استقبال به بيرون از مدينه آمده بودند ، وقتى امام را ديدند ،به يكباره ضجه كشيدند، گويى كه نگاه به امام ،خودش مرثيه بود. مردم در هر جايى به هم تعزيت مى گفتند.

تمام مردم در آن نقطه بشدت گريه مى كردند. امام عليه السلام اشاره كرد كه ساكت بشوند. فورا ساكت شدند.

امام گفت : الحمدالله رب العالمين مالك يوم الدين ، خدايى كه خالق همه مخلوقات است ، خدايى كه مقامش در آسمان ها رفيع است ، اما در عين حال نزديك است كه شاهد و گواه سرى ترين سخنان و نجواهاست. خدا را بر امور عظيم و فجايع زمانه و بزرگى مصيبت حمد و سپاس مى گوييم. اى مردم ! خداوند كه حمد و سپاس مخصوص اوست ما را به مصيبت هاى بزرگى امتحان كرد.

شهادت ابا عبدالله و عترت او و اسارت زنان و دخترانش و چرخاندن سر او در شهرها ، در حالى كه بر بالاى نيزه هاست ، شكاف بزرگى در اسلام است و مصيبتى است كه نمونه اى ندارد.

اى مردم ! بعد از شهادت آن حضرت كدام يك از شما خوشحال هستيد ؟
يا كدام چشم از گريه كردن خوددارى مى كند در حالى كه آسمان ها با اركانشان ، درياها با امواجشان ، زمين با اطراف خود و درختان با شاخه هايشان ، ماهيان و عمق درياها ، ملائكه مقرب و اهل آسمان ها و همه و همه بر اين مصيبت گريانند ؟

اى مردم ! كدام قلب به خاطر شهادت او شكافته نمى شود و كدام دل است كه براى او نمى سوزد و يا كدام گوش است كه صداى اين شكاف را كه در اسلام ايجاد شد نشنود؟

اى مردم ! ما را بدون اينكه جرمى مرتكب شده باشيم يا كار ناپسندى از ما سرزده باشد يا نقصى به اسلام وارد كرده باشيم ، از شهرها و بلاد راندند و آواره و در به در نمودند. ما نشنيديم كه با پدرمان چنين كرده باشند.

چنين رفتارى ساختگى و جعلى است. به خدا سوگند كه اگر پيامبر صلى الله عليه و آله همچنان كه سفارش ما را به آنها فرمود به آنها توصيه مى كرد كه با ما بجنگد ، بيش از اين اين كارى نمى كردند.

انا الله و انا اليه راجعون از مصيبتى كه چه بزرگ ، دردناك ، فجيع ، شاق ، تلخ و جانكاه است !! ما اين مصيبت را و آنچه بر سر ما پيش خدا مى بريم ، همانا كه او عزيز و صاحب انتقام است.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مجلس شانزدهم ، مجلسى نزديك مدينه

وقتى سياهى شهر از دور براى ام كلثوم پيدا شد. در اين مجلس ام كلثوم به نظم مرثيه خواند و شنونده اين مجلس امام سجاد سلام الله عليه و بقيه اهل بيت و كودكان بودند. ام كلثوم در اين مرثيه ابتدا اهل مدينه ، بعد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ، سپس زهراء سلام الله عليها و بعد امام حسن مجتبى عليه السلام را مخاطب قرار داد ؛ كه شرح آن بعدا خواهد آمد.

مجلس هفدهم ،

مجلس ملائكه در كنار قبر آن حضرت كه هر روز تا قيامت برپا مى شود
كيفيت اين مجالس در عنوان مربوط به ملائكه خواهد آمد.

مجلس هيجدهم ،

مجلس فاطمه زهراء سلام الله عليها در آسمان ها كه هر روز تا قيامت برپاست
در اين مجلس ، مرثيه سرايى ، گريه ، ناله و فرياد برپاست. از اين مجلس استنباط مى شود كه هر روز ايام سال براى برپايى مجلس عزاى حسين عليه السلام مناسب است و در اين ميان عيد و مناسبت هاى ديگر مطرح نيست.

كيفيت اين مجلس اجمالا اين گونه است ، كه آن حضرت هر روز به قتلگاه حسين عليه السلام مى نگرد و آنچنان فريادى مى كشد كه اركان موجودات آسمان ها و زمين و درياها و ملائكه مضطرب مى شوند ، تا اينكه پيامبر صلى الله عليه و آله مى آيند و ايشان را ساكت مى كنند و بعد از آن زائران فرزندش را دعا مى كند.

مجلس نوزدهم ، مجالس ائمه عليه السلام كه تعداد آنها بسيار است

از جمله اين مجالس ، مجالسى است كه امام صادق عليه السلام برپا مى كرد. در يكى از اين مجالس ، مرثيه سرا جعفربن عفان بود كه به نظم مرثيه خواند و طى ابياتى گفت :

بر آن كسى كه براى اسلام گريان است لبيك ، احكام آن را ضايع كردند و حرامش را حلال نمودند. سر حسين بر نيزه ها مصيبت بزرگى است ، شمشيرها از خون او سيراب شدند.

در مجلس ديگرى كه امام صادق عليه السلام برپا نمود ، نوحه سراى آن عبدالله بن غالب بود كه در قسمتى از ابياتش گفت : باد بر جسد مبارك آن حضرت گرد و غبار مى پاشد. در مجلس ‍ ديگرى ابو هارون مكفوف مرثيه سرا بود.

امام صادق عليه السلام به او فرمود : مرثيه بخوان. او ابياتى خواند. امام به گريه افتاد و ابو هارون ساكت شد. امام فرمود : تكرار كن. دوباره خواند. امام فرمود : بيشتر بخوان.

آنگاه ابو هارون طى قصيده اى گفت : يا مريم برخيز و براى مولايت گريه و زارى كن ؛ با گريه بر حسين توفيق يار تو باشد.

آنگاه امام صادق عليه السلام گريه كرد و حرم آن حضرت مضطرب شد و فرياد يا ابتا سر دادند.

مجلس ديگر ، مجلس امام رضا عليه السلام مى باشد كه مرثيه سرا و قصيده گوى او دعبل خزاعى است. امام رضا عليه السلام اين مجلس را خودشان ترتيب دادند.
ايشان از جايشان برخاستند و پرده اى كشيدند و به زنان فرمودند ، پشت پرده بنشينند و به دعبل فرمود كه مرثيه بخواند. امام رضا عليه السلام خودشان فضيلت اين كار را تبيين فرمودند و گفتند :

هر كس بر مصيبت هاى جدم گريه كند ، خداوند او را در روز قيامت با ما و در زمره ما محشور مى كند. وقتى دعبل در رثاى حسين قصيده اش را مى خواند امام رضا عليه السلام گريه مى كرد و صداى زنان به گريه و زارى بلند بود.

مجلس بيستم ،

مجلس ملائكه ، كه هر روز به شيوه خاصى برپا مى شود

مجلس بيست و يكم ،

مجالس شيعيان آن حضرت كه براى عزادارى او برپا مى شود.
چنين مجالسى تا روز قيامت هميشه برپاست و از خصوصيات اين مجالس ‍ آن است كه خستگى و ملال در آنها نيست و هر سال بر تعداد اين گونه مجالس افزوده مى شود و عزت و ارزش آنها بيشتر مى شود و اين از عجايب است كه حتى هيچ سرزمينى از سرزمين هاى نفاق ، كفر و مخالفين اسلام يافت نمى شود ، مگر اينكه در آنها مجلس عزاى حسين عليه السلام برپا مى شود.

حتى در طى سال هاى اخير برپايى اين گونه مجالس در بغداد ، قسطنطنيه ، مصر و شام به طور آشكار ، رواج پيدا كرده است.

نوع پنجم :

مجلس اهل محشر در روز قيامت

مجلسي كه در آن حضرت زهراء سلام الله عليها پيراهن حسين عليه السلام را در دست دارند و مرثيه سرايى مى كنند و پيامبر خدا و همه ملائكه ، پيامبران و همه مؤمنان از اول تا آخر ، گريه و زارى مى كنند.

اَللّهُمَّ الْعَنْ اَوَّلَ ظالِمٍ ظَلَمَ حَقَّ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَآخِرَ تابِعٍ لَهُ عَلى ذلِكَ

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

اجر حسين عليه السلام در قبال شهادت


محمد بن مسلم كه يكى از اصحاب اجماع است روايت مى كند: شنيدم امام باقر و امام صادق عـليهمـاالسلام مـى فـرمـودند: بدرستـيكه خـداى تـبارك و تـعـالى در قـبال شهادت امـام حسين عليه السلام امامت را در فرزندان و ذريه او قرار داد و شفا را در تربتش و استجابت دعا را در نزد قبرش و زائر قبر حسين عليه السلام مدتى را كه مي رود به زيارت تا برمي گردد جزء عمر او بحساب نمى آيد.
محمد بن مسلم ميگويد: به امام صادق عليه السلام عرض كردم : اينكه فرموديد، لطفى است درباره كسانى كه از ناحيه امام حسين عليه السلام به آنها ميرسد (از فرزندانش كه امـامت به آنها ميرسد و از زائرين كه ثواب زيارت را مى برند و بيماران كه از تربتش شفا مى يابند، پس خدا به شخص ‍ امام حسين در ازاء شهادت چه عوض ميدهد؟
امـام صادق عـليه السلام فرمود: خداوند متعال امام حسين را به پيامبران ملحق مى فرمايد و در بهشت مـقـام و مـنزلت پـيامبر را دارد، سپس آيه 21 سوره طور را تلاوت فرمود: كسانيكه ايمان آوردند و ذريه آنها در ايمان از آن پيروى نمودند ذريه آنان را بايشان ملحق مى سازيم . 1
ارزش اعـمال انسان رابطه مستقيم با آثار عمل دارد هر عملى داراى اثر بيشتر باشد ارزش آن بيشتر است حسين عليه السلام با شهادت در راه خدا دين الهى را بيمه كرد و لذا خدا هم اجر و پـاداش مـستـمـر و طولانى به حسين عـطا مـى كند.
1 ـ امـامـت را در نسل او قرار مى دهد .
2 ـ خاك قبر حسين شفاى بيمارانى مى گردد كه از معالجه به پزشك مـايوس شده اند.
3 ـ دعـا در نزد قبر حسين مستجاب مى گردد.
4 ـ سفر زيارت از عمر زوار بحساب نمى آيد.

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

خدا داستان كربلا را براى انبياء حكايت مى كند



سعـد بن عـبدالله مـى گـويد: از حضرت قـائم عـليه السلام تـاويل كهيعص ‍پرسيدم حضرت فرمود: اين حروف از اخبار غيبى است كه خدا بنده خود زكرياى پيامبر را آگاه فرمود سپس براى حضرت محمد صلى الله عليه و آله آن قصه را بيان كرده است ، هنگاميكه زكريا از پروردگار خواست كه اسامى پنج تن را به او تـعليم فرمايد جبرئيل به امر پروردگار نزد زكريا آمد و اسماء خمسه را به وى آموخت و زكريا هر وقت نام محمد و على و فاطمه و حسن صلوات الله و سلامه عليهم اجمعين را مى برد شاد مـى شد و غم و اندوه او برطرف مى شد اما وقتى به نام حسين عليه السلام مى رسيد اندوه عـميقى تمام وجودش را فرا مى گرفت و گريه گلويش را مى فشرد و دچار حزن شديدى مى شد لذا روزى عرض كرد خدايا چرا هر وقت نام چهار نفر از پنج تن را مى برم مـوجب تسلى خاطرم مى شود ليكن وقتى نام حسين عليه السلام را بر زبان جارى مى سازم اشكم فرو مى ريزد و اندوه فراوان بر من مستولى مى گردد، پس خداوند تبارك و تـعـالى حكايت شهادت حسين را در كربلا براى زكريا بيان كرد و فرمود: كهيعص فـالكاف اسم كربلا و الهاء هلاك العتره الطاهرة و الياء يزيد و هو ظالم الحسين و العين عطشه و الصاد صبره
" كاف اشاره به كربلا است و ها اشاره به شهادت و هلاكت عترت طاهرين است و ياء اشاره است به يزيد كه او ستمكار به حسين است و عين كنايه از تشنگى و عطش حسين است و صاد اشاره به صبر و استقامت و بردبارى حسين "
وقتى زكريا اين حكايت را شنيد سه روز از مـسجد خارج نشد و از پذيرش مردم در اين سه روز امتناع نمود و به گريه و مرثيه خوانى مشغول گرديد و مى گفت : الهى آيا اين چنين جنايت هولناكى درباره فرزند بهترين مخلوقاتت به وقوع مى پيوندد؟!
خـدايا چـنين حادثـه ناگـوارى را براى نابودى ذريه پـيامـبرت نازل مى فرمائى بار الها آيا لباس مصيبت بر قامت على و فاطمه مى پوشانى ؟!
خدايا آيا اين مصيبت جانكاه را به ساحت مقدس آنان روا مى دارى ؟ سپس از خدا درخواست نمود كه در سن پيرى فرزندى به او كرامت فرمايد كه او را دوست بدارد آنگاه حادثه مؤلمه براى وى مـقـدر فرمايد مانند فاجعه اى كه براى محمد صلى الله عليه و آله و سلم حبيب خـود مـقـدر فـرموده است و خدا هم دعايش را مستجاب فرمود يحيى را به او كرامت فرمود و به فاجعه اى مبتلا گرديد (كه سرش را بريدند و براى طاغوت زمان فرستادند.)
و مدت حمل يحيى و امام حسين شش ماه و هر دو يكسان بودند. 2








پي نوشت ها:
1. نفس المهموم ص 47 - بحارج 44 / ص 221 - تفسير برهان ج 4 ص 242.
2. بحار ج 44 / ص 223 - احتجاج ص 239.

[خادمه زینب کبری(س)]

الإمامُ زينُ العابدينَ عليه ‏السلام :

أيُّما مُؤمِنٍ دَمِعَت عَيناهُ لِقَتلِ الحُسَينِ عليه‏السلام حَتّى تَسيلَ عَلى خَدِّهِ ،
بَوَّأهُ اللّه‏ُ بِها في الجَنّةِ غُرَفا يَسكُنُها أحقابا .

امام سجّاد عليه‏السلام :

هر مؤمنى كـه چشمانش براى كشته شدن حسين عليه‏السلام گريان شود
به طورى كه اشك بر گونه‏هايش سرازير گردد ،
خداوند به سبب آن ، او را در غرفه‏هاى بهشتى جاى دهد
كه روزگاران درازى را در آنها به سر برد .

ثواب الأعمال : 108 / 1 منتخب ميزان الحكمة : 380

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

اشك على علیه السّلام در سوگ شهداى كربلا
امام باقر علیه السّلام فرمود:
امیرالمؤمنین علیه السّلام با دو تن از یارانش از )كربلا( گذر كردند، حضرت ، هنگام عبور از آنجا، چشمهایش اشك آلود شد، سپس فرمود:
اینجا مركبهایشان بر زمین مى خوابد،
اینجا محلّ بارافكندنشان است و اینجا خونهایشان ریخته مى شود،
خوشا به حال تو اى خاكى كه خون دوستان بر روى تو ریخته مى شود!


بحارالانوار، ج 44، ص 258

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

پر زنيم تا ملکوت افق عاشورا ...(محرمنامه 30)







قالَ الامام حسين عليه السّلام :

إنَّ شيعَتَنا مَنْ سَلِمَتْ قُلُوبُهُمْ مِنْ كُلِّ غِشٍّ وَ غِلٍّ وَ دَغَل

شيعيان و پيروان ما اهل بيت رسالت آن كسانى هستند كه
افكار و درون آن ها از هر گونه حيله و نيرنگ و عوام فريبى
سلامت و تهى باشد.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

زبانحال حضرت زينب (س) در ورود به مدينه

دریغا از بهارم ای مدینه!
خزان شد لاله زارم ای مدینه!

منم آن بلبل شوریده حالی
که دیگر گل ندارم ای مدینه!

دلی صد پاره تر از لاله دارم
بسان جسم یارم ای مدینه

خمیده قد، شکسته دل، به سویت
دوباره رهسپارم ای مدینه!

نمی دانم به سوی هاشمیّات
چگونه رو بیارم ای مدینه!

از آن ترسم که عبدالله جعفر
بود چشم انتظارم ای مدینه!

گر از حال دو فرزندش بپرسد
زپاسخ شرمسارم ای مدینه!

الهی خون بریزد از دو عینم
که باشد بر جگر داغ حسینم

شمع 1شمع 1شمع 1شمع 1شمع 1

مدینه! ریزد از چشمم ستاره
به یاد مهر و ماه و ماهپاره

مدینه! گریه کن بر غربت من
که خندیدند بر اشکم هماره

چنان بر من بنال ای شهر زهرا
که خون جوشد زقلب سنگ خاره

مدینه گوش ما را پاره کردند
برای غارت دو گوشواره

مدینه!وای بر من!وای بر من!
که سویت زنده برگشتم دوباره

مدینه! کاش می دیدی چگونه
نفس در سینه ام می شد شراره

مدینه! مرحبا! آغوش بگشا
به زوار گلوی پاره پاره

الهی خون بریزد از دو عینم
که باشد بر جگر داغ حسینم

شمع 1شمع 1شمع 1شمع 1شمع 1

خودم دیدم که قرآن زیر پا بود
همه آیات آن از هم جدا بود

خودم دیدم که لب های حسینم
به زیر تیغ مشغول دعا بود

خودم دیدم که آن رخسار خونین
به روی خاکِ گرمِ کربلا بود

خودم دیدم که ذکرش در یمِ خون
خدا بود و خدا بود و خدا بود

خودم دیدم به چشم پر ستاره
که ماهم آفتاب نیزه ها بود

خودم دیدم که از بالای نیزه
زهر جانب نگاهش سوی ما بود

خودم دیدم سر فرزند زهرا
به زیر چوب، در طشت طلا بود

الهی خون بریزد از دو عینم
که باشد بر جگر داغ حسینم

شمع 1شمع 1شمع 1شمع 1شمع 1

مدینه! قلب قرآن را دریدند
امامت را به خاک و خون کشیدند

مدینه! تشنه لب بین دو دریا
سر فرزند زهرا را بریدند

مدینه! نیزه داران مثل شاهین
به دنبال کبوترها دویدند

مدینه! طایران گلبن وحی
زیر بوته ی خار آرمیدند

مدینه! کاش می دیدی که طفلان
چگونه اشک خود را می مکیدند

به زیر بوته های خار خفتند
نخورده آب، خواب آب دیدند

دریغا! کس نگفت این کودکان را
میازارید فرزندِ شهیدند

الهی خون بریزد از دو عینم
که باشد بر جگر داغ حسینم

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

كشته شدن جعفر بن يحيى بر مكى به دستور هارون الرشيد

خالد بن برمك از بزرگ هواداران بنى عباس در ايران بود و در استوارى حكومت عباسيان نقش مهمى بر عهده داشت . منصور دوانقى (دومين خليفه عباسى) وى را امارت موصل و آذربايجان و پسرش يحيى را حكومت ارمينيه ارمنستان داد.

مهدى عباسى سومين خليفه عباسيان، يحيى بن خالد را به سرپرستى و تربيت فرزند خود هارون گماشت . يحيى در تربيت و تعليم هارون تلاش ‍ بليغى نمود و او را از هر جهت براى خلافت آماده كرد و آن هنگامى كه هادى عباسى (چهارمين خليفه عباسيان) تصميم گرفت كه به جاى پدرش ‍ هارون ، فرزند خود را ولى عهد نمايد و هارون را از ولايت عهدى خلع كند، يحيى، وى را از اين كار بازداشت و به شدت با تصميم وى مخالفت ورزيد.

به همين جهت ، به دستور هادى عباسى ، زندانى شد و مورد خشم وى قرار گرفت . ولى پس از هلاكت هادى عباسى، برادرش هارون به تخت خلافت تكيه زد و يحيى را از زندان آزاد و مقامش را گرامى داشت و وى را به وزارت خويش منصوب و امور كشور را به وى سپرد.
علاوه بر يحيى، فرزندان او چون جعفر، فضل و محمد نيز همانند پدر در خدمت هارون الرشيد بوده و در استوارى حكومت وى، تلاش هاى وافرى به عمل آوردند.

فضل بن يحيى، برادر رضاعى هارون الرشيد بود. زيرا هر دو از خيزران ، مادر هارون شير خورده بودند.

به همين جهت ، هارون ، يحيى را پدر خطاب مى كرد. هارون به يحيى و فرزندان او مناصب و پست هاى مهم كشورى و دولتى بخشيد. گاهى فضل و جعفر را حكم وزارت مى داد و گاهى جعفر را بر مصر و سپس بر خراسان و پس از آن بر شام ، امارت داد.

فضل را حكومت مصر، سپس خراسان و پس از آن براى دفع قيام يحيى بن عبدالله علوى به ديلم و شمال ايران گسيل داشت. هارون در سال 182 قمرى، فرزند خود مامون را پس از امين، ولايت عهد خويش گردانيد و جعفر بن يحيى را براى كفالت وى برگزيد.

به اين ترتيب ، برمكيان در تمام اجزاى حكومت هارون الرشيد نقش‍ حساسى بر عهده داشته و چندين سال خلافت عباسيان را با درايت و مديريت خويش اداره كردند.

اما رقيبان برمكيان درحكومت بنى عباس،مانند فضل بن ربيع كه با وجود تركتازى هاى برمكيان، خود را منفعل و حاشيه نشين مى ديدند، درصدد تضعيف موقعيت آنان برآمدند و با بهانه هايى واقعى يا واهى در نزد هارون، بر ضد آنان سعايت مى كردند و هارون را از افزايش قدرت آنان بيم مى دادند.

از سوى ديگر، فضل بن يحيى كه وزارت هارون را بر عهده داشت ، در نهان با علويان و بزرگان آنان ارتباط داشته وبراى آنان احترام ويژه اى قائل بود وعلى رغم درخواست هارون ، با آنان بدرفتارى نمى كرد. اين امر بر هارون پوشيده نمى ماند و خبرچينان، او را از اين گونه امور با خبر مى كردند