جوان بودیم و با آقای بهاء الدینی ، آشنا نبودیم ، چون هنگامی که ما به قم آمدیم ،تماماً به دنبال درس و بحث بودیم و با آیت الله بهاء الدینی هیچ ارتباطی نداشتیم .
ایشان به نام حاج آقا رضای آقا سید صفی معروف بودند . چون پدر ایشان ، آقا سید صفی بود ، به این نام شهرت یافت .
خود و دوستانشان در پایین شهر ،زندگی می کردند ، معروفیت آن چنانی نداشتند که ما بخواهیم ایشان را بشناسیم .
و ایشان از اساتید پُر کار قم بودند که بسیاری از مراجع فعلی ، شاگرد ایشان بودند .
من گاهی ایشان را می دیدم و بسیار از ایشان خوشم می آمد. سلام می کردم و ایشان لبخندی می زدند .
.
من درس های علمای بسیاری را رفته ام ؛ درس ایشان را دو سه جلسه رفتم و دیدم خیلی خوشم آمد .گفتم این درس را دیگر برویم .
یک شب ایشان افتتاحاً شروع کرد . بسیار خوشم آمد . من از درس های لُبّی خوشم می آمد . دوست داشتم ، لُبّ کلام را بگویند . خیلی حوصله ی بحث و قیل و قال را نداشتم .
یک بار ، ایشان گفتند : " شما کرمانشاهی هستید ؟ " و تا این را گفت ، مثل دو رفیق چندین ساله شدیم .
گاهی ، صبح ها درس می دادند ؛ من حتی در برف هم ، سر ِ درس ایشان رفته ام .
گاهی فقه می گفت ، گاهی اصول ؛ جلسه ای بسیار باصفا و خوبی بود .
هیچ نقصی هم نداشت . مطلب را عنوان می کردند و نظرشان را صاف و شفاف می گفتند ؛ سخن علماء را بیان می کردند و بعد می فرمودند : فکر کنید .
این بود که ارتباط ما با آقای بهاء الدینی ، بسیار صمیمی شد . یعنی ما با هیچ عالمی این طور نبودیم که به مسافرت و گردش برویم . با آقا به جلسه می رفتیم و ایشان خیلی آزاد بودند و از بازیگری بدش می آمد .
ما با هم مثل دو رفیق 80 ساله بودیم ، با هم این طرف و آن طرف می رفتیم ، حتی شبی ، عیالش - که خدا رحمت کند - گفت : این امجد کیست که آقا را 10 شب ، 10 شب ، می برد ؟
عظمت ایشان ، همیشه ، همه را می گرفت .
حریم خود را نگه می داشتند .
ایشان ،مظهر رفاقت ، لطافت روح و صفا بودند
نقل قول
و علما ء بودند ، بیدار هم که بودند ، از بالای عینک ، تماشا می کردند و سیر می کردند .
