۩▄▀▄۩ویژه نامه رحلت پیامبر اعظم محمد مصطفی(ص){هجرت منادی توحید}.۩▄▀▄۩

[یاس بهشتی* خادمه باب الحوائج جواد الائمه (ع)*]

به ياد مي‏ آورد كه چگونه بر سرش خار و خاشاك مي‏ ريختند و پاي نبوتش را با كينه‏ هاي ديرينه مي‏ خليدند.

دوران تلخ شِعب ابي‏طالب و ناله‏ هاي جانگداز «سميه» و «بلال»، در زير خروارها عداوت و دشمني، از خاطرش محو نمي‏ شود.

اما اينك، در آن سوي آسمانها، پيامبران و اولياء، صف در صف، انتظار مقدمش را مي‏كشند و ملايك به يُمن ورودش بهشت را آذين بسته ‏اند.

فرشتگان ديدگان ملتمس خود را فرش راه او كرده‏ اند
و جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل، چشم از زمين بر نمي ‏دارند.

اما در پس تمامي شاديها، غمي جانكاه در وجود پيامبر(ص) شعله مي‏ كشد و بر چهره‏ اش هاله‏ اي از اندوه نشانده است.

گويا در اين دنيا، دل در گرو دلبندي دارد ، كه نمي‏ تواند بدون او از اين كره خاكي دل بر كند.

دلبندي كه حاصل عمر اوست و تمامي رنجهاي نبوت را در دامان پر مهر و عطوفت او تحمل كرده است.

گاه كه سرماي تلخ و گزنده كفار، قلبش را مي‏ آزارد، تنها حرارت دلرباي اين شاهكار عالم هستي،

شكوفه‏ هاي اميد را در قلبش مي‏ پروراند و در جهان پر از تعفن و لجن زار كفر و شرك، تنها بوي بهشت را از او استشمام كرده است .

و در ميان تمامي خاكيان، تنها او و چند تن ديگر از افلاكيان را مشاهده كرده است.

چگونه مي‏ تواند به عرش پرواز كند، اما پاره تن خود را در فرش، بي‏ هيچ تكيه‏ گاهي، يكه و تنها رها كند.

گردباد حوادث را مي‏ بيند، كه پس از او فاطمه ‏اش(س) را در بر مي‏ گيرند و گُل وجودش را در تندباد ظلم و تعدّي پرپر مي‏ كنند.

از سوي ديگر، فاطمه چگونه بي‏ پدر، در اين ظلمت كده خواهد ماند. او كه چشمان مهربانش با وجود پيامبر(ص)، پيوندي ناگسستني يافته است،

چگونه مي‏ تواند پس از اين، بر خاك سرد و تيره مرقد پدر بنگرد.

دل زهرا(س) با قلب پيامبر(ص) مي‏تپد و روح و روان فاطمه(س) آميخته‏ اي از روح مقدس پيامبر(ص) است.

اگر پيامبر(ص) بميرد، فاطمه(س) هم مي‏ميرد.

چندي پيش پيامبر(ص) به فاطمه(س) فرمود:

ـ دخترم! هر سال جبرئيل تمامي قرآن را يك‏بار براي من مي‏خواند؛ اما امسال دو مرتبه آن را خواند.

فاطمه(س) نگران و مضطرب پرسيد:

ـ پدر؛ معني اين كار چيست؟!

ـ دختر عزيزم؛ گويا امسال، آخرين سال زندگي من است.(2)

از آن هنگام، ديگر گل لبخندي بر گلزار چهره فاطمه(س) نشكفت و آن چهره بشاش و زيبا به چهره ‏اي افسرده و غمگين بدل شده است.

نويسنده : سيدمهدي
1ـ برخي سيره‏نويسان اهل سنت مي‏گويند: پيامبر(ص) به همراه غلام خود، ابومويهبه به بقيع رفت. مثل ابن‏اثير در كتاب الكامل في‏التاريخ، ج2، ص318.
2ـ كشف‏الغمه، ابي‏الحسن اربلي، ج2، ص8، انتشارات كتابفروشي اسلاميه.

[منتظـــــــر]

دلم به ياد تو امشب لبالب از شور است


تو کيستي که حريمت چو کعبه مشهور است؟



رحلت پيامبر اکرم (ص) بر تمام مسلمين جهان تسليت باد

[شهاب منتظر]

نبی به تارک ما تاج افتخار گذاشت

برای امت خود فخر و اقتدار گذاشت

نخواست اجر رسالت ولی دو گوهر پاک

میان ما دو امانت به یادگار گذاشت

دو گوهری که عزیزند چون نبوت او

یکی کتاب خدا و یکی است عترت او


از این دو، مقصد و مقصود او هدایت بود

همه هدایت او نیز در ولایت بود

مودتی که زما خواست بر ذوی القربی

از او به ما کرم و عزت و عنایت بود

خطاب کرد که این دو، اعتبارِ همند

هماره تا ابد الدهر در کنار همند


به حق که این دو همانند نور و خورشیدند

که از نخست به قلب بشر درخشیدند

چهارده سده بگذشته هم چنان شب و روز

زهم جدانشدند و فروغ بخشیدند

چنان که نورو چراغند لازم و ملزوم

یکی است مکتب قرآن و چارده معصوم


چنان که شخص محمد جدا زقرآن نیست

بودن عترت، قرآن چراغ ایمان نیست

کسی که مکتب عترت گزید بی قرآن

جدا زعترت و قرآن بُوَد، مسلمان نیست

رسول گفت که اینان چو این دو انگشتند

که متصل به هم و متکی به یک مشتند


سوای قرآن مومن فنا بُوَد دینش

بدون عترت هرکس خطاست آیینش

کسی که گفت کتاب خداست ما را بس

کند هماره خدا و کتاب نفرینش

به آیه آیه ی قرآن قسم، بُوَد معلوم

که دین شیعه کتاب است و چارده معصوم


چهارده مه تابنده، چارده اختر

چهارده صدف نور، چارده گوهر

چهارده یم توفنده، چارده کشتی

چهارده ره روشن، چارده رهبر

چهارده ولی و چارده مسیحا دم

که هم موید هم بوده، هم مؤید هم


هزار حیف که امت ره وفا بستند

پس از رسول خدا عهد خویش بشکستند

هنوز جسم حبیب خدا نرفته به خاک

به دشمنان خدا دسته دسته پیوستند

به بیت فاطمه ی او هجوم آوردند

به جای گل همه هیزم برای او بردند


مدینه دستخوش فتنه ای عجیب شده

بهشت وحی محیط غم حبیب شده

کجا روم؟ به که گویم؟ چگونه شرح دهم؟

علی که نفسِ محمد بُوَد غریب شده

سقیفه گشته به پا و غدیر رفته زِ یاد

چه خوب اجر نبی داده شد، زهی بیداد!


الا زخون جگر پر هماره ساغرتان

چه زود قول نبی محو شد ز خاطرتان

مگر نگفت نبی، فاطمه است بضعه ی من؟

مگر نگفت پس از من علی است رهبرتان؟

مگر نگفت که اکمال دین ولای علی است؟

مگر نگفت که این آیه در ثنای علی است؟


چه روی داد که بستید دست مولا را

رها ز بند نمودید دیو دنیا را

چرا رسول خدا را به قبر آزردید

چرا به بیت ولایت زدید زهرا را

طریق دوستی و شیوه ی وفا این بود؟

جواب آن همه احسان مصطفی این بود؟


عدو به آتش اگر جنت الولا را سوخت

شراره اش حرم الله کربلا را سوخت

نسوخت دامن دخت حسین را تنها

پَرِ ملائکه و لب انبیا را سوخت

بُوَد به قلب زمان ها فرود آن آتش

بلند تا صفِ حشر است دود آن آتش


قسم به فاطمه و باب و شوی و دو پسرش

که هرچه آمده اسلام تا کنون به سرش

خلاف خلق همان اختلاف اول بود

که شد جدا ره امت زخط راهبرش

هماره میثم طیِ رهِ کُمیت کند

به نظم تازه حمایت ز اهل بیت کند


غلامرضا سازگار

[شهاب منتظر]

.:: يَا حَيُّ يَا قَيّوُمُ ::.

« اَلسَّلامُ عَلَيْكُمْ يَا اَهلَ بَيتِ النُّبُوَّة وَ مَوضِعِ الرِّسالة وَ مُختَلَفِ المَلائِکَة يا اَولِياءَالله يا اَحِبّاءَالله يا اَنْصارَالله بَأبي اَنتُم وَ اُمِّي وَ نَفْسِي وَ أَهْلِي وَ مَالِي طِبْتُم وَ طابَتِ الاَرْضُ الَّتِي فيها دُفِنْتُمْ ذِكْرُكُمْ فِي الذَّاكِرِينَ وَ أَسْمَاؤُكُمْ فِي الْأَسْمَاءِ وَ أَجْسَادُكُمْ فِي الْأَجْسَادِ وَ أَرْوَاحُكُمْ فِي الْأَرْوَاحِ وَ أَنْفُسُكُمْ فِي النُّفُوسِ وَ آثَارُكُمْ فِي الْآثَارِ وَ قُبُورُكُمْ فِي الْقُبُورِ فَمَا أَحْلَي أَسْمَاءَ‌كُمْ وَ أَكْرَمَ أَنْفُسَكُمْ وَ أَعْظَمَ شَأْنَكُمْ وَ أَجَلَّ خَطَرَكُمْ وَ أَوْفَي عَهْدَكُمْ وَ أَصْدَقَ وَعْدَكُمْ. »
سیاه پوش واپسين روزهاي صفر ، شانه به شانه ی ابرهای فشرده ی آسمان مدینه و طوس مى گرییم.


" رحلت جانسوز رحمةٌ للعالمين ، حضرت رسول الله (ص) و کريم آل طه ، امام حسن مجتبي (ع) و عالم آل محمّد ، امام رضا (ع) بر آقا امام زمان (عج) و امّت اسلام ، تسلیت باد.


التماس الماس ناب دعا از همگي خوبان آيه هاي انتظار

[مليکه]

گفتم که عمر ماه صفر رو به آخر است
دیدم شروع محشر کبرای دیگر است
گردون شده سیاه و فضا پر زدود و آه
تاریک تر ز عرصة تاریک محشر است
گرد ملال بر رخ اسلام و مسلمین
اشک عزا به دیدة زهرای اطهر است
گفتم چه روی داده که زهرا زند به سر
دیدم که روز، روز عزای پیمبر است

[خادم کریمه اهل بیت]

عزای ختم الانبیا ماتم عظمای همه است
مَطلَع شعرِ غربت و غمِ علی و فاطمه است

آه که عدّه ای شرور آتیش و هیزمی به دست
بر در خانه ای زدن هم به سینه هم به دست

[mahdy30na]

پیامبر اکرم(صلی الله علیه وآله وسلم ) فرمودند:

«وما من نبيّ ولا وصيّ إلاّ شهيد»:

هیچ پیامبر یا وصی پیامبری نیست مگر آنکه شهید می‌شود.

(بصائر الدرجات/ص523؛ بحارالأنوار/ج17/ص405)



از حضرت امام حسن (علیه السلام) فرمودند:

«ما منّا إلاّ مقتول أو مسموم»:

هیچ کس از ما [اهل‌بیت عصمت و طهارت(علیهم السلام )] نیست
مگر آنکه مسموم یا مقتول خواهد بود.

(كفاية الأثر الخزاز القمی/ص162؛ بحارالأنوار/ج27/ص217)



امام رضا(علیه السلام) فرمود:

«واللّه ما منّا الا مقتول شهید »

« بخدا سوگند که هیچک از ما نیست مگر اینکه کشته و شهید می شود.»

من لایحضره الفقیه، ج 2، ص 585.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

انگشتانه ای از اقیانوس معرفت

قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم :

إیاک وَ اللَّجاجَةَ فَإنَّ أوَّلَها جَهلٌ وَ آخِرَها نَدامَةٌ.

پیامبر اکرم که سلام خدا براو و خاندان او باد فرموده اند :

ازلجاجت بپرهیز که آغاز آن نادانی و فرجامش پشیمانی ست

كنز العمال ، ج 3 ، ص 507 ، ح 7650

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

همه جا غم است، همه جا ماتم!
گویی توفان خاموشی در آسمان ها وزیده
و زمین در حوالی رستاخیز است!
حتی صدای سکوت، غمگین است!
بغضی سنگین بر گلو و داغی شگرف،
بر دل سنگینی می کند؛
کم کم نجوای مرثیه هایم سکوت را می شکند:

چه غم دارد، خدایا، این دل من!
گرفته رنگ غم، هم منزل من

می خواهم سر به دیوار «بقیع» بگذارم
و با تمام توان گریه کنم؛
برای سکوت علی علیه السلام ،
برای گریه های زهرا علیهاالسلام ،
برای غربت پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم ،
برای فرداهای حادثهسازِ مدینه،
برای مظلومیّت حسن علیه السلام ،
برای تنهایی حسین علیه السلام ،
و برای ........
چگونه می توانم گریه نکنم؟

چگونه می توانم، منبر پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم را
زیر پای «نامحرمان» ببینم و فریاد ابوذرانه
خود را در گلو نگهدارم!
چگونه می توانم وقتی نخل های «فدک» می گریند،
من خاموش باشم!
وای،اگر تاریخ، زبان به شِکوه بگشاید!
وای، اگر تاریخ، پرده از اسرار درونی زمین بردارد!

... و اینک پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم ،
معراج روحانی خود را به تماشا نشسته و اندوه
واره های فردا را، مرور می کند؛
فردایی که فرزندان قابیل را به مسندها خواهد نشانید
و آزادگان امترا به ارتفاع دارها خواهد سپرد!

فردایی که دست های معاویه را با خون بنی هاشم علیه السلام ،
خضاب خواهد کرد!
فردایی که به اذن خلیفه گان،
مؤمنین را در مساجد، گردن خواهند زد!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

یا رسول اللّه صلی الله علیه و آله وسلم :

می رَوید امّا زمین، بعد از شما
می شود اندوهگین، بعد از شما

خون ز خون می روید و گل می کند
وای بر حال زمین، بعد از شما!

یا رسول اللّه صلی الله علیه و آله وسلم ،
ای آفتاب عالمتاب «لَولاکْ»!
ای آیت آیینه گشته از
دلِ افلاک تا خاک! ای رَحمةٌ لِلعالَمین!
ای مشرق سبز طلوع روشنِ دین!
تنهاترین محبوب یزدان!
ای سینه آیینه پوش مِهر قرآن!

جاری ترین نعمت در سایه هستی؛ تو هستی!

به رغم مدّعیانی که منع عشق کنند
جمال چهره تو، حجّت موجّه ماست

اگر به زلف دراز تو دست ما، نرسد
گناه بخت پریشان و دست کوته ماست

یا رسول اللّه صلی الله علیه و آله وسلم !
امروز ماتم سرای دل را به نام تو، سیه پوش کرده ایم
و نام مبارک تو را با درود و تحیّت بر زبان جاری می سازیم.

سرشار از اندوهان تو،
با مویه های غریبانه حضرت زهرا علیهاالسلام ؛
با گریه های جانکاهحضرت علی علیه السلام ؛
با بی قراری حضرت جبریل علیه السلام
و با شور و غوغای فرشتگان، همراه می شویم
و به یاد گیسوانِ عنایتت، گیسو پریشان،
مرثیه های تنهایی را زمزمه می کنیم.

درود خداوند، بر تو، بر زندگی ات،
بر روشنایی راهت،
بر عروج روحانی و رستاخیز جسمانی ات!
از ساعتی که به دنیا آمدی و در ساعتی که
نیازمندانِ شفاعت را دستگیر خواهی بود!

مولا جان، یا سیّدی!
ما را به جرعه ای از یک تبسّم، میهمان کن.

سیدعلی اصغر موسوی