ویژه نامه اربعین حسینی{باساربان بگوئید احوال حال چشمم، تا بر شتر نبنددمحمل به روز باران}

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

گویا صدای علی علیه السلام بود!



فریاد علی به گوش می رسد؛
آی شمایی که بر کرسی های دنیا تکیه داده اید!

زین پس در میان شعله های سرکش ته مانده وجدان هایتان
ذوب خواهید شد. خیزران بر لب های قرآن خوان حسین علیهالسلام
زدن، نشان بیچارگی شماست که به هر وسیله ای
درصدد خاموش کردن فریاد حقیقت برآمده اید.

زینب علیهاالسلام خاموش نخواهد ماند!
تا تصویر خاکسترنشینی حسین علیه السلام را
در پیام سرخ عاشورا، به گوش همه برساند.

صدای علی علیه السلام هنوز به گوش می رسد،
صدایی که از نای سرخ کربلا برخاسته است.

فاطمه پهلوان علی آقا

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

سلام بر حسین و اربعینش، سلام بر اربعین و زائرانش!

و سلام بر اندوه های دل آنان كه به سوغات بر مزار كشتگان،

عشق بردند و به مویه نشستند.

به شوق زیارت صحن و سرای جان فزایت،

اربعین شهادتت را به سوگ می نشینیم، یا حسین!

و اربعین از رازهای هستی است و اربعین حسین (ع)
روز بسط لطف اوست بر پیروان و دوستدارانش.

و در مقام حسین (ع) همین بس كه در زیارت اربعینش

خطاب به جدشان محمد مصطفی (ص) و پدر بزرگوارشان

حضرت علی (ع) و مادر گرامیشان فاطمه (س) میگوییم

كه خداوند عزاداری شما را در رثاء حسین (ع) قبول فرماید.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بشير!وقتى به مدينة‏ النبى رسيديم،
مبادا كسى جلوى قافله اسراى كربلا، گوسفندى را سر ببرد!
اين كاروان، از سفر چهل روزه با سرهاى بريده بر بالاى نى مى ‏آيد.

نگذار هيچ لاله ‏اى را در رثاى شهدايمان پرپر كنند!
سراسر خاك كربلا، پر بود از گلبرگ‏هاى خونين و پاره‏ اى
كه از هر سو مرا صدا مى‏ زدند: «أخَىَّ اخَّى».

اجازه نده كسى بر سر و رويش خاك بريزد؛
هنوز باد، گرد و خاك كوچه‏ هاى كوفه و شام را
از سر و روى زنان و كودكان عزادار نربوده است.

اين صورت‏هاى كبود و دست‏هاى سوخته، نيازى به گلاب‏ افشانى ندارند؛
هنوز اربعين گل‏هايى كه با تشنه‏ كامى بر خاك و خون افتادند، نگذشته است.

بگو پاى برهنه به استقبالمان نيايند؛
اين كاروان پر است از كودكانى كه پاى پرآبله دارند.

سفارش كن شهر را شلوغ نكنند و دور و برمان را نگيرند،
ما از ازدحام نگاه‏هاى نامحرم و بيگانه بازگشته‏ ايم.

بگذار آسوده‏ ات كنم بشير!
دل زينب عليهاالسلام براى خلوت مزار جدش پر مى ‏كشد
تا به دور از چشم خونبار رباب و سكينه و سجاد عليه‏ السلام

و اين كاروان داغدار، پيراهن كهنه و خونين حسين عليه ‏السلام را
بر سر و روى خويش بنهد و گريه‏ هاى فرو خورده چهل روزه‏ اش را يك‏سره رها سازد.

نزهت بادی

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

چهل روز گذشت. نه اشک‎ها در چشم دوام آوردند، نه حرف‎ها بر زبان!
روایت درد، آسان نیست.
خاکهای بیابان می‎دانند که سیلی آفتاب یعنی چه؟

تشنگی را باید از ریگ‎های ساحل پرسید تا بگویند آب به چه می‎ارزد؟
هم کوفه از سکوت پر بود و هم شام.
تنگ راه‎های شام، انتظار کشیدند تا صدای قدم‎های کسی بگذرد و دریغ!
مسلمانان شهر بیگانه‎اند،
غریبه‎اند با برادران خویش!
حرف‎ها فاسد شده‎اند پشت میله‎های زندان سینه‎ها.
دستی بیرون نمی‎آید که سلامی را پاسخ دهد.
فریاد را از قاموس کوفه و شام ربوده‎اند.
اراده ها را چپاول کرده‎اند. دست‎ها را بریده‎اند.
به آدم‎ها یاد داده‎اند خم و راست شوند.
کسی نمی‎داند شجاعت چیست و جوان مردی را با کدام قلم می‎نویسند؟
چهل روز گذشت؛ نه از آب خبری شد، نه بابا!
آسایش از فراز سرمان پر کشیده بود.
چشم‎هایمان به تاریکی خرابه عادت کرده بود.
اشک‎هایمان را چهل روز است که نشسته‎ایم!
چهل روز است که از پا ننشسته‎ایم.
زنجیر بر دست‎هایمان نهادند و در میدان‎های شهر گرداندند؛
غافل که چلچراغ را به دیار شب می‎برند.
خواب کودکانمان را آشفتند تا بر مصیبت‎مان بیفزایند؛
غافل که ما صبر را سال هاست می‎شناسیم؛
ما صبر را در خانه علی علیه‎السلام آموخته‎ایم.

...

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

من، همان صبر دیروزم!



رفتم و بازگشتم، این چهل شبانه روز بی سر و سامان را؛
این لحظه های دلتنگ یتیم، این مسیر عطشناک آبله پایی که پاره پاره های
تو را پشت سر داشت و لب های از نیزه روییده ات را پیش رو.

مرا به یاد بیاور؛
مرا که پیرتر از تمام عمر خویش
اینک شناختنی نیستم.

من همان هروله آتش به دامانم که چهل روز پیش
در این صحرا، هنوز جوان بود و تمام قافله به جا مانده از
تو را به دوش گرفت و ره سپار شد.

منم؛ همان صبر از کف رفته ای که تمام میراث حیدری اش
را از حلقوم فاطمی فریاد سر داد و کاخ ظلم را زیر و زبر کرد

اما در خلوت تنهایی اش، سر بر کجاوه کوبید
و لرزش شانه هایش را تنها خدا دانست.

سودابه مهیجی

[*خادمه رقیه خاتون(س)*]

درد ، روایت هفتاد و دو ستاره خاموش را به توفان سپرده است.
چهل غروب، آسمان، خورشید را بارید.
چهل بار کوه، پژواک مظلومیت خون شهدا را به آسمان پاشید و گودال خون تراوش کرد.
چهل روز غم، دیوارهای کوفه را کوبید و نیزه‏ ها، نیمه جان، پا بر زمین زدند.
به یاد آن روز که طنین «هل من ناصر» کسی، کائنات را می ‏لرزاند.

این بار، تو باید قیام کنی

چشم‏هایت را باز کن؛ اینجا کربلاست.
آمده‏ ای تا داغ نفس‏گیر آن ظهر را، با اشک‏هایت، مویه کنی.
چشم‏هایت، بغض فروخورده خاک را به فرات می‏ سپارند.
نگاه کن، نخل‏ های کمر خمیده، استقامتت را تحسین می ‏کنند.
آتش از خاک می ‏جوشد و صحرا هنوز بوی خون می‏ دهد!

فرات، تنها شاهد این ماجراست؛ مگر می‏ شود مشک‏ ها را فراموش کند؛
یا لب‏ های تشنه ‏ای را که با حنجره سوخت باد، آب را فریاد می‏ زدند؟!

غم بر تارک دلت می‏ وزد و هوای اسارتی را نفس می‏ کشی که چهل سال، شکسته‏ ترت کرده است.
شانه‏ های صبرت را بگستران؛ چیزی از خاکستر خیمه ‏ها نمانده؛
باد، همه را به تاراج برده است.

آمده‏ ای تا بعد از چهل روز، بوی برادرت را نفس بکشی؛
تا محکم ‏تر و استوارتر از پیش، در شام بایستی.

برو؛ وقت آن است که خطبه‏ هایت را با تمام وجود فریاد بزنی.
دیگر نوبت آن است که عَلَم‏ های افتاده را برافرازی.

بلند شو؛ این‏ بار تو باید قیام کنی!

[*خادمه رقیه خاتون(س)*]

کاروان سوگوار




خورشید بر سر خاک، آتش می‏ریزد.
کاروان خیمه ‏های سوخته، در چهلمین روز خزان بازگشته ‏اند.
قرار است به دنبال لاله‏ های پرپر شده بگردند؛
به دنبال ردپایی از مظلومیت در خاک خفته.

گدازه‏ های آتش، در جام حسرت می‏ سوزند و فرات، عطش خاک را در خود حل کرده است؛
با موج‏هایی که از داغ آن حماسه، سر به ساحل می‏زنند.

کاروان آمده است تا خشم تازیانه‏ ها را بر بدن‏ های کوچک، مویه کند؛
آمده است تا قصه دربه ‏دری‏ اش را هم ‏دوش باد، در گوش زمان نجوا کند ؛
آمده است تا در رد پای سنگ، آینه‏ های شکسته را جست‏جو کند.

غربت کاروان ، باران می‏ شود بر خاک و بار دیگر شعله می‏ کشد تمام خاطره‏ های جگر سوخته از زمین.
خورشید ، سر به تاریکی گذاشته است و غم ، زانو زده در برابر کاروان و:

«افتاده عکس ماه لبِ گودی و زنی در جست‏جوی یوسف زیبای بی ‏کفن ...»

[karbalanajaf]

تسلیت اربعین سالار شهیدان (ع)

باعرض سلام و ادب

بنازم آنکه دایم گفتگوی کربلا دارد
دلی چون جابر اندر جستجوی کربلا دارد
به یاد کاروان اربعینی با گریه می گوید
همی بوسم خاکی را که بوی کربلا دارد . . .


اربعین است و دل از سوگ شهیدان خون است
هر که را می‌نگرم غمزده و محزون است
زینب از شام بلا آمده یا آنکه رباب
کز غم اصغر بی‌شیر، دلش پرخون است


دیده خونبار دارد آسمان کربلا
هست تا در انتظار کاروان کربلا
روز و شب در انتظار مقدمِ آلِ علی ست
تشنه کامی ها به دشتِ بیکران کربلا
تعجیل در فرج منتقم خون مظلوم کربلا “صلوات”





اربعین سالار شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین (ع)و ۷۲ تن
از یاران باوفایشان را خدمت همه شما هم میهنان و تمامی عالم تشیع
وبالخصوص شما عزاداران حسینی (ع) تسلیت عرض می نمایم

و امیدوارم که همیشه و در همه حال زیر سایه رسول الله (ص)
و ائمه اطهار علیهم السلام باشید انشاالله

تمام یاس هایت را به شام از کربلا بردم/چو برگشتم برایت یک چمن
نیلوفر آوردم/مسافر از برای یار سوغات آورد اما/من از شام بلا داغ
سه ساله دختر آوردم...اربعین حسینی تسلیت باد...!!!

فرارسيدن اربعين سيد و سالار شهيدان ٬ آقا ابا عبدالله
الحسين عليه السلام و هفتاد دو لاله گلگون کفن دشت

کربلا بر عاشقان وشيفتگان خاندان عصمت و طهارت عليهم السلام تسليت باد

و امیدوارم عزاداری های هممون موردقبول حضرت حق واقع شده باشه!

التماس دعا. یاعلی مدد
باتشکرفراوان

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

از پرهاى سوخته و خیمه هاى خاکستر، چهل روز مى گذرد؛
از شانه هاى بى تکیه گاه و چشم هاى به خون نشسته،
از لحظاتى که سیلى مى وزید و صحرا در عطشى طولانى،
ثانیه هایش را به مرگ مى بخشید.

حالا چهل روز است که مرثیه هامان را
در کوچه هاى داغ، مکرر مى کنیم.
چهل شب است که بر نیزه شدن آفتاب را
سر بر شانه هاى آسمان مى گرییم.

«اى چرخ! غافلى که چه بیداد کرده اى».
این جفا چگونه بر زینب کبری کرده ای

السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین
و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین
و علی انصارو الاحباب الحسین

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

اعمال روز اربعین

در روز اربعین (بیستم ماه صفر) زیارت امام حسین(علیه السلام)
مستحبّ است و مورد تأکید قرار گرفته است.

در روایتی که «شیخ طوسی» از امام حسن عسکری(علیه السلام) نقل کرده، چنین آمده است:
نشانه‌های مؤمن پنج چیز است: به جای آوردن پنجاه و یک رکعت نماز
(۱۷ رکعت نماز واجب و ۳۴ رکعت نافله) و زیارت اربعین (امام حسین(علیه السلام))
در این روز و انگشتر را بر دستِ راست نهادن، و پیشانی را به هنگام سجده
بر خاک گذاردن و بسم الله الرّحمن الرّحیم را در نماز بلند گفتن.

متن کامل زیارت

متن زیارت مخصوصی که برای اربعین
از امام صادق(علیه السلام) نقل شده است، به شرح زیر است:

اَلسَّلامُ عَلی وَلِیِّ اللَّهِ وَ حَبیبِهِ
سلام بر ولی خدا و دوست او

اَلسَّلامُ عَلی خَلیلِ اللَّهِ وَ نَجیبِهِ
سلام بر خلیل خدا و بنده نجیب او

اَلسَّلامُ عَلی صَفِیِّ اللَّهِ وَابْنِ صَفِیِّهِ
سلام بر بنده برگزیده خدا و فرزند برگزیده‌اش

اَلسَّلامُ عَلیَ الْحُسَیْنِ الْمَظْلُومِ الشَّهیدِ
سلام بر حسین مظلوم و شهید

اَلسَّلامُ علی اَسیرِ الْکُرُباتِ وَ قَتیلِ الْعَبَراتِ
سلام بر آن بزرگواری که به گرفتاری‌ها اسیر بود و کشته اشکِ روان گردید

اَللّهُمَّ اِنّی اَشْهَدُ اَنَّهُ وَلِیُّکَ وَابْنُ وَلِیِّکَ
خدایا من به راستی گواهی دهم که آن حضرت ولیّ (و نماینده) تو و فرزند ولیّ تو بود

وَ صَفِیُّکَ وَابْنُ صَفِیِّکَ الْفاَّئِزُ بِکَرامَتِکَ
و برگزیده‌ات و فرزند برگزیده‌ات بود که کامیاب شد به بزرگداشت تو

اَکْرَمْتَهُ بِالشَّهادَةِ وَ حَبَوْتَهُ بِالسَّعادَةِ وَاَجْتَبَیْتَهُ بِطیبِ الْوِلادَةِ
گرامیش کردی به وسیله شهادت و مخصوصش داشتی به سعادت و برگزیدی او را به پاکزادی

وَ جَعَلْتَهُ سَیِّداً مِنَ السّادَةِ وَ قآئِداً مِنَ الْقادَةِ وَ ذآئِداً مِنْ الْذادَةِ
و قرارش دادی یکی از آقایان (بزرگ) و از رهروان پیشرو و یکی از کسانی که از حق دفاع کردند

وَاَعْطَیْتَهُ مَواریثَ الاَْنْبِیاَّءِ وَ جَعَلْتَهُ حُجَّةً عَلی خَلْقِکَ مِنَ الاَْوْصِیاَّءِ
و میراث‌های پیمبران را به او دادی و از اوصیائی که حجت تو بر خلقت هستند قرارش دادی

فَاَعْذَرَ فیِ الدُّعآءِ وَ مَنَحَ النُّصْحَ وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فیکَ
او نیز در دعوت مردم جای عذر و بهانه‌ای (برای کسی) نگذارد و بی‌دریغ خیرخواهی کرد و جان خود را در راه تو داد

لِیَسْتَنْقِذَ عِبادَکَ مِنَ الْجَهالَةِ وَ حَیْرَةِ الضَّلالَةِ
تا برهاند بندگانت را از (گرداب) جهالت و نادانی و سرگردانی (در وادی) گمراهی

وَ قَدْ تَوازَرَ عَلَیْهِ مَنْ غَرَّتْهُ الدُّنْیا وَ باعَ حَظَّهُ بِالاَْرْذَلِ الاَْدْنی
و چنان شد که همدست شدند بر علیه آن حضرت کسانی که دنیا فریبشان داد.

وَ شَری آخِرَتَهُ بِالثَّمَنِ الاَْوْکَسِ وَ تَغَطْرَسَ وَ تَرَدّی فی هَواهُ
و فروختند بهره (کامل و سعادت خود را) به بهای پست ناچیزی و بداد آخرتش را در مقابل بهائی اندک،
و بی مقدار و بزرگی کردند و خود را در چاه هوا و هوس سرنگون کردند،

وَاَسْخَطَکَ وَاَسْخَطَ نَبِیَّکَ وَ اَطاعَ مِنْ عِبادِکَ اَهْلَ الشِّقاقِ وَالنِّفاقِ وَ حَمَلَةَ الاَْوْزارِ

و تو و پیامبرت را به خشم آوردند و پیروی کردنداز میان بندگانت
آنانی را که اهل دو دستگی و نفاق بودند و کسانی را که بارهای سنگین گناه به دوش می‌کشیدند.

الْمُسْتَوْجِبینَ النّارَ فَجاهَدَهُمْ فیکَ صابِراً مُحْتَسِباً
و بدین جهت مستوجب دوزخ گشته بودند آن حضرت (که چنان دید) با شکیبائی و پاداش جوئی با آنها جهاد کرد

حَتّی سُفِکَ فی طاعَتِکَ دَمُهُ وَاسْتُبیحَ حَریمُهُ
تا خونش در راه پیروی تو ریخت و حریم مقدسش شکسته شد.

اَللّهُمَّ فَالْعَنْهُمْ لَعْناً وَبیلاً وَ عَذِّبْهُمْ عَذاباً اَلیم
خدایا آنان را لعنت کن به لعنتی وبال دار و عذابشان کن به عذابی دردناک

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَابْنَ رَسُولِ اللَّهِ اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یَابْنَ سَیِّدِ الاَْوْصِیاءِ
سلام بر تو ای فرزند رسول خدا، سلام بر تو ای فرزند آقای اوصیاء

اَشْهَدُ اَنَّکَ اَمینُ اللهِ وَابْنُ اَمینِهِ عِشْتَ سَعیداً
گواهی دهم که به راستی تو امانتدار خدا و فرزند امانت‌دار اویی سعادتمند زیستی

وَ مَضَیْتَ حَمیداً وَ مُتَّ فَقیداً مَظْلُوماً شَهیداً وَ اَشْهَدُ اَنَّ اللَّهَ مُنْجِزٌ ما وَعَدَکَ
و ستوده از دنیا رفتی و گمگشته و ستمدیده و شهید درگذشتی
و نیز گواهی دهم که خدا به راستی وفا کند بدان وعده‌ای که به تو داده،

وَ مُهْلِکٌ مَنْ خَذَلَکَ وَ مُعَذِّبٌ مَنْ قَتَلَکَ وَ اَشْهَدُ اَنَّکَ وَفَیْتَ بِعَهْدِاللهِ
و به هلاکت رساند هر که را که دست از یاریت برداشت و عذاب کند
کسی که تو را کشت و گواهی دهم که تو به خوبی وفا کردی به عهد خدا،

وَ جاهَدْتَ فی سَبیلِهِ حَتّی اَتیکَ الْیَقینُ فَلَعَنَ اللهُ مَنْ قَتَلَکَ،
و جهاد کردی در راه او تا مرگت فرا رسید خدا لعنت کند کسی که تو را کشت

وَ لَعَنَ اللهُ مَنْ ظَلَمَکَ وَ لَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً سَمِعَتْ بِذلِکَ فَرَضِیَتْ بِهِ
و خدا لعنت کند کسی که به تو ستم کرد و خدا لعنت کند مردمی
که شنیدند جریان کشتن و ستم تو را و بدان راضی بودند،

اَللّهُمَّ اِنّی اُشْهِدُکَ اَنّی وَلِیُّ لِمَنْ والاهُ وَ عَدُوُّ لِمَنْ عاداهُ بِاَبی اَنْتَ وَ اُمّی یَابْنَ رَسُولِ اللَّهِ.
خدایا من تو را گواه می‌گیرم که من دوست دارم هر که او را دوست دارد
و دشمنم با هر که او را دشمن دارد پدرم و مادرم به فدایت ای فرزند رسول خدا.

اَشْهَدُ اَنَّکَ کُنْتَ نُوراً فیِ الاَْصْلابِ الشّامِخَةِ وَالاَْرْحامِ الْمُطَهَّرَةِ،
گواهی دهم که تو به راستی نوری بودی در پشت پدرانی بلند مرتبه و رحم‌هایی پاکیزه

لَمْ تُنَجِّسْکَ الْجاهِلِیَّةُ بِاَنْجاسِها وَ لَمْ تُلْبِسْکَ الْمُدْلَهِمّاتُ مِنْ ثِیابِها،
که آلوده‌ات نکرد اوضاع زمان جاهلیت به آلودگی‌هایش و در برت نکرد از لباس‌های چرکینش

وَ اَشْهَدُ اَنَّکَ مِنْ دَعاَّئِمِ الدّینِ وَ اَرْکانِ الْمُسْلِمینَ وَ مَعْقِلِ الْمُؤْمِنینَ،
و گواهی دهم که به راستی تو از پایه‌های دین و ستون‌های محکم مسلمانان و پناهگاه مردمان با ایمان هستی

وَ اَشْهَدُ اَنَّکَ الاِْمامُ الْبَرُّ التَّقِیُّ الرَّضِیُّ الزَّکِیُّ الْهادِی الْمَهْدِیُّ،
و گواهی دهم که تو به راستی پیشوای نیکوکار با تقوا و پسندیده و پاکیزه و راهنمای راه یافته‌ای

وَ اَشْهَدُ اَنَّ الاَْئِمَّةَ مِنْ وُلْدِکَ کَلِمَةُ التَّقْوی وَ اَعْلامُ الْهُدی
و گواهی دهم که همانا امامان از فرزندانت روح و حقیقت تقوا و نشانه‌های هدایت

وَالْعُرْوَةُ الْوُثْقی وَالْحُجَّةُ علی اَهْلِ الدُّنْیا وَ اَشْهَدُ اَنّی بِکُمْ مُؤْمِنٌ
و رشته‌های محکم (حق و فضیلت) و حجت‌هایی بر مردم دنیا هستند و گواهی دهم که من به شما ایمان دارم

وَ بِاِیابِکُمْ مُوقِنٌ بِشَرایِعِ دینی وَ خَواتیمِ عَمَلی وَ قَلْبی لِقَلْبِکُمْ سِلْمٌ،
و به بازگشتتان یقین دارم با قوانین دینم و عواقب کردارم و دلم تسلیم دل شما است

وَ اَمْری لاَِمْرِکُمْ مُتَّبِعٌ وَ نُصْرَتی لَکُمْ مُعَدَّةٌ حَتّی یَاْذَنَ اللَّهُ لَکُمْ،
و کارم پیرو کار شما است و یاریم برایتان آماده است تا آن که خدا در ظهورتان اجازه دهد

فَمَعَکُمْ مَعَکُمْ لامَعَ عَدُوِّکُمْ صَلَواتُ اللهِ عَلَیْکُمْ وَ علی اَرْواحِکُمْ،
پس با شمایم نه با دشمنان شما، درودهای خدا بر شما و بر روان‌های شما

وَ اَجْسادِکُمْ وَ شاهِدِکُمْ وَ غاَّئِبِکُمْ وَ ظاهِرِکُمْ وَ باطِنِکُمْ.
و پیکرهایتان و حاضرتان و غائبتان و آشکارتان و نهانتان.

آمینَ رَبَّ الْعالَمینَ.