ویژه نامه شهادت مظلومانه امام حسن مجتبی علیه السلام* وارث اندوه فاطمه *

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سايه ي دستي ميان قاب چشمان ترش
چادرخاكي زهرا بالش زير سرش

رنگ خون پاشيده بر آيينه ي احساس او
لكه هاي سرخ روي گوشوار مادرش

اين دم آخربه ياد ميخ در افتاده است
خانه را آتش زند با روضه ي پشت درش

لخته ها را پاك مي كرد از لب خشكيده اش
زينب خونين جگر با گوشه هاي معجرش

برخلاف رسم سرخ كشتگان راه عشق
رفته رفته سبزتر مي شد تمام پيكرش

با نظر براشك قاسم گفت: واي از كربلا
نامه اي را داد با گريه به دست همسرش

روضه ي «لايوم» مي خواند غريب اهلبيت
كربلايي ها چه گريانند در دوروبرش!

چشم اميدش به قد وقامت عباس بود
ايستاده با ادب ساقي كنار بسترش

وحید قاسمی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مثل ستاره اى سرگردان، گرد مزارت مى گردم.
زمین امشب از انبوه تیرها، خون آلود است.
تو کدامین عهد را روز ازل بسته اى که حتى مزارت،
حتى کفنت، آماج ستم ستمگران است؟

بغض گلویم را در بغض غیرت عباس گم کرده ام
و اشک خون آلودم را سپر اشک باران زینب علیهاالسلام نموده ام.

چگونه از خواهرت بخواهم گریه نکند،
وقتى دشمن حتى کفنت را بى زخم نمى خواهد؟!
مگر چه کرده اى با ظلم که ظالمان با کشتنت هم آرام نمى گیرند؟

چه کرده اى با جور که جائران،
جسم بى جانت را، حتى مزارت را نیز برنمى تابند.
اى مبارز بى هیاهوى آل محمد!
در سوگ تو اشک، ارثیه زمین باد!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

«مثل باران»

می‏خواست تا چشم و چراغ دین، شما باشی
بعد از علی میراث‏دار مصطفی باشی

مثل نسیمی مهربان و مثل باران، سبز
آمیزه‏ای از رحمت و جود و سخا باشی

زهری که بر کام تو جاری گشت، باعث شد
با نغمه سبز شهادت آشنا باشی

خون می‏چکید از پاره‏های پیکرت آقا!
اما نبودی شاهد کرب و بلا باشی...

آنها نفهمیدند، می‏دانی؟ خدا می‏خواست
پرورده دامان زهرا مجتبی باشی

سعیده خلیل ‏نژاد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سلام، غریب تر از هر غریب!
سلام، مزار بی چراغ، تربت بی زایر، بهشت گمشده!
سلام، آتشفشان صبر، چشمان معصوم، بازوان مظلوم، زبان ستمدیده!

سلام، سینه شعله ور، جگر سوخته، پیکر تیرباران شده!

سلام، امام غریب من!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

چراغ را خاموش کن و حرفى از
جنس رابطه روز و شب به میان نیاور!

تاریکى این خانه از آنِ تو!
خود را به خواب مى زنم تا
سایه لرزان تو را که بر دیوار مى افتد، نبینم

و آن گاه که تو دست آلوده ات را به سوى
پیاله افطارم دراز مى کنى، پشت به تو مى نشینم.

از آداب جوان مردى و فتوت در قبیله بنى هاشم
به دور است که کسى به دشمن خود پشت کند

و از میدان جنگ بگریزد،
اما وقتى دشمن آن قدر به تو نزدیک است

که مى توانى لرزش دست هایش را
در وقت آماده کردن جام شوکرانت ببینى،

همان بهتر که چشمت در چشمش نیفتد
و دشمن از پشت خنجر بزند.

کسى را خبر نکن!
بگذار در چهاردیوارى غربت خویش جان دهم!

همان بهتر که کسى نفهمد
زهرى که بر جانم نشسته،

از نیش مار خانگى ام برخاسته
که نان و نمک مرا خورده است.

پدرم در گریز از غم غربت
در میان جماعت حق نشناس،
خانه نشینى را برگزید

تا با خارى در چشم و استخوانى در گلو،
شیوه سکوت پیشه کند،

اما من در زیر باران تهمت و زخم زبان
و طعنه، سایه بان خانه خویش را شکسته دیدم.

دشمن، آخرین پناه و دستگیرم را
نیز به اشغال خود درآورده بود.

خورشید را با کرم شب تاب عوض کردى!
مرا تنها بگذار، دیگر نیازى نیست
بوى خیانت را در پستوى خانه پنهان کنى!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

تمام این روزها که بى وفایى ات را با دروغ به هم مى بافتى
تا تشت رسوایى ات از بام نیفتد،
تاروپود قالى کهنه و پوسیده دلت،
پیش رویم از هم گسسته بود.

تو گمان کردى آن وعده هاى سر خرمنِ سوخته،
مى تواند مس وجود تو را طلا کند
و ازاین رو، خورشید را با یک مشت
کرم شب تاب عوض کردى!

طلا در همین خانه بود
و راز کیمیاگرى در دوست داشتن نور!

نگذار چشم زینب علیهاالسلام به تو بیفتد!
از این خانه برو! صداى قدم هاى
پرشتاب خواهرم در کوچه مى پیچد.

هزار بار در دل آرزو کرده است
خدا کند که خبر دروغ باشد
و تو بهتر از هرکسى مى دانى که خبر را
به درستى به گوش عقیله بنى هاشم رسانده اند.

به کنیزان گفته ام تشت پر از
خونابه هاى جگرم را پنهان کنند.

به تو نیز مى گویم که پیش از ورود
زینب علیهاالسلام از اینجا برو.

طاقت ندارم پیش از کربلاى حسین علیه السلام،
چشم خواهرم به چشم قاتل برادرش بیفتد.

همان یک کربلا براى خمیدن
قامت زینب علیهاالسلام کافى است.

از جلوى دیدگان خواهرم بگریز!
از کنار بسترم برخیز!
آمده اى بر زخم هاى دلم نمک غربت بپاشى؟

آن همه سلام هاى بى جواب
جماعت پشت پنجره بس نبود
که تو نیز گرد و غبار اندوه را
از طاقچه خانه ام بر دامانم مى تکانى؟!

آن همه سنگ که گلدان امیدم را شکست،
بس نبود که تو نیز گلبرگ هاى دلم را پرپر مى کنى؟!

اگر قرار بر پرستارى این تن مسموم و قلب مغموم باشد،
هیچ کس نزدیک تر از زینب علیهاالسلام به من نیست.

در تقدیر خواهرم نوشته اند که پرستار قلب هاى سوخته باشد،
از مادرم زهراى مرضیه علیهاالسلام ، تا رقیه سه ساله!
کاش زینب زخم هاى تنم را نبیند!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

به آن بقچه قدیمى دست نزن!
هنوز از آن، عطر یاس دست هاى
مادرم برمى خیزد.

اگر قرار باشد کسى کفنم را از آن بقچه درآورد،
جز زینب علیهاالسلام محرمى نیست؛
فقط خواهرم مى داند که آن دو کفن
باقى مانده به چه کار خواهد آمد!

کار یکى به تیرهاى خونین ختم مى شود
و دیگرى به غنیمت مى رود.

فقط خدا کند وقتى عباس علیه السلام
تابوت تیر باران شده را بر زمین مى گذارد
و حسین علیه السلام کفن خونین مرا باز مى کند،
خواهرم زخم هاى تنم را نبیند!


اینجا عباس علیه السلام ،
زیر بازوى زینب علیهاالسلام را مى گیرد

و حسین علیه السلام ،
سرش را بر سینه خویش مى نهد،

در هزارتوى مصیبت کربلا
چه کسى موى سپید و پریشان زینب علیهاالسلام
در وقت مراجعت از مقتل حسین علیه السلام را مى پوشاند!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

حدیث سنگ و سبو

چه دشوار است شرح جان‏گذار سوختن شمع
و چه دنیای غریبی است دنیای پست خاک.

آن که فروغش بیشتر است، سوز و گدازش نیز بیشتر است
و آن که بیشتر در اندیشه روشنایی و فروزندگی است،

بیشتر در معرض حمله ظلمت و خاموشی.
آنان که دل از سنگ دارند و هم‏عنان تاریکی‏اند،

گویی در هجوم بر خورشید مسابقه گذاشته ‏اند
تا در پرتو جمال تابناکش، بر او بتازند و خاموشش کنند.

ب‏نازم سرفرازی و کرامتِ خورشید را که با این همه،
روی از عاشقان جمالش باز نمی‏گیرد
و دست مهر و گرمی از سرشان برنمی‏دارد.

داستان امامان معصوم و مظلوم شیعه،
داستان غم‏انگیز سنگ و سبوست که

چون گوهر پاک ذات خویش به آلودگی دنیا نیالودند
و جز به رضایت جانان و هدایت مردمان نیندیشیدند،

از آلودگان دنیا کشیدند آنچه کشیدند،
و اینک حکایت جان‏سوز دومین معصوم ؛ کریم مظلوم.

السلام علیک یا حسن ابن علی ایها المجتبی یابن رسول اللّه‏.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مهرت به کاینات برابر نمی شود
داغی زماتم تو فزونترنمی شود

از داغ جانگداز تو ای گوهر وجود
سنگ است هر دلی که مکدّر نمی شود

ظلمی که بر تو رفت زبیداد اهل ظلم
بر صفحه خیال مصوّر نمی شود

تنها جنازه تو شد آماج تیرکین
یک ره شد این جنایت و دیگر نمی شود

بی بهره از فروغ ولای تو یا حسن
مشمول این حدیث پیمبر نمی شود

فرمود دیده ای که کند گریه بر حسن
آن دیده کور وارد محشر نمی شود

دارم امید بوسه قبر تو در بقیع
امّا چه می توان که میسرّ نمی شود

با این ستم که بر تو و بر مدفنت رسید
ویران چرا بنای ستمگر نمی شود

آن را چه دوستی است " موّید " که دیده اش
از خون دل ز داغ حسن، تر نمی شود

" سید رضا موید "

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

شهادت مظلومانه كريم اهل بيت ؛ غريب مدينه ؛
حضرت امام حسن مجبتي عليه السلام بر شيفتگان
خاندان عصمت و طهارت عليهم السلام تسليت باد