۩۞۩ السلام عليک يا ام العباس (به بهانه وفات حضرت ام النبين(س) ۩۞۩

[نرگس منتظر]

ای مدینه گریه كن بر حال من
گریه سر كن بر من واحوال من

ناله های آتشین را گوش كن
شكوه ام البنین را گوش كن

ای مدینه یاد داری پیش از این
یك مدینه بود و یك ام البنین

بود كانون وفا كاشانه ام
بو ی زهرا می رسید از خانه ام

جای گل در تو گلستان داشتم
هفده سرو خرامان داشتم

خانه ام ام القرای عشق بود
جای جایش جای پای عشق بود

عرش را گر ماه روشن می نمود
كسب نور از خانه من می نمود

خانه ام خشبو ز عطر یاس بود
در كنارم اكبر و یاس بود

بود از یمن حسین بن علی
خشت خشت آشیانم منجلی

هر زنی هر جا كه نامم می شنید
برمقامم آه حسرت می كشید

وه چه شیرین روزگاری بود و رفت
برسرمن سایه ساری بودو رفت

یاد آن كانون احساسم بخیر
ای مدینه یاد عباسم بخیر

یاد باد از قامت رعنای او
یاد باد از نرگس شهلای او

خوب دانم با سر و دستش چه شد
خوب دانم نرگس مستش چه شد

زینبم می گفت آن روح ادب
داده جان یبن دو دریا تشنه لب

زینبم گفتا كنار علقمه
دیده او را در كنار فاطمه

[نرگس منتظر]

سلام، مادر شهامت، مادر رشادت و مادر شهادت! چه نیک آرمیده‏ای! چقدر آسوده، صورت به خاک نهاده‏ای!

انگار همین دیروز بود! علی علیه‏السلام به عقیل فرمود: برایم از قبیله‏ای رشید و شجاع، همسری بیاب!

و تو، برگزیده این انتخاب بودی تا قدم به خانه وحی بگذاری

تا سایه مهربانی‏ات را مادرانه، بر خانه وحی بگسترانی.

که تو هم فاطمه بودی؛ فاطمه‏ای که می‏خواست جگر گوشه‏های بانویش فاطمه علیهاالسلام را پناه باشد!

فاطمه‏ای که می‏خواست زینبِ فاطمه علیهاالسلام را مادری کند! فاطمه‏ای که می‏خواست حسین فاطمه علیهاالسلام را عاشقانه خدمت کند!

تو آمدی! یعنی باید می‏آمدی! تا مادر حماسه شوی و حماسه را در دامان خود بپروری.

هنوز تاریخ، لحظه ورودت به خانه وحی را به خاطر دارد!

تو، عروس مهربانی‏ها و خوبی‏ها، قدم به خانه نگذاشتی و گفتی: تا دختر بزرگ خانه اجازه نفرماید، وارد نمی‏شوم.

و این، از بانویی چون تو، دور نبود، که همه تاریخ، به ادب و نجابت و وقار تو سوگند می‏خورد.

تو آمدی و خاتون مهربان خانه شدی، تا زینب علیهاالسلام ، سنگ صبوری برای درد دل داشته باشد.

تا حسین علیه‏السلام ، بیش از این، در اندوه کوچه‏های بنی هاشم، تنها نماند.

تا حسین علیه‏السلام ... آه! همه می‏دانند که تو چقدر فرزندان فاطمه علیهاالسلام را دوست می‏داشتی.

آن‏قدر، به فرزندان بانویت فاطمه علیهاالسلام ، عشق داشتی که به مولایت علی علیه‏السلام گفتی: مولا! دیگر مرا فاطمه خطاب نکنید؛ به خدا تاب اندوه کودکان بانو را ندارم؛ نام فاطمه علیهاالسلام دل زینب را به درد می‏آورد. و آنوقت تو شدی ام البنین؛ مادر سروهای آزاده!

تو آمدی تا نوری دیگر از خانه علی علیه‏السلام ساطع شود و شعاعش، همه هستی را به تماشا بخواند. با تو، نور علی نور، تحقق یافت و ماه بنی هاشم، قمر منظومه ولایت گردید و به حق، تو لایق این ماه بودی.

ام البنین!

اینک تو مادر پسری هستی که قرار است علمدار کربلا باشد و ساقی گل‏های محمدی صلی‏الله‏ علیه‏ و‏آله‏وسلم .

تو مادرِ آفتابی شدی، که قرار است، تمام عالم در سایه امن، بیاساید. و به راستی که فقط تو لایق این ماه بودی!

مگر می‏شود از تو نگفت؟

مگر می‏شود از آن همه عظمت حرفی نزد؟!

وقتی خبر شهادتِ پسرت را، امیدت را و نور چشمت را شنیدی، گفتی: پسرم فدای حسین فاطمه! سلام بر تو، مادر وفا، مادر ادب و مادر عشق!

ام البنین!

دیگر مرا ام البنین نخوانید

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سلام بر صبر!

سلام بر استقامت ام البنین!

آسمانی که چهار قرص ماهش را بی هیچ چشم داشتی تقدیم کربلا کرد، مادری که چهار ستون قامتش فرو ریخت؛ اما باز ایستاد و پژواک کربلا را در مدینه انعکاس داد!

این بقیع است و اینکه آخرین قدم زمینی اش را بر آن گذاشته، «ام البنین» مادر «وفاداری»، مادر «صبر» و «استقامت»، مادر «چهار قرص ماه»،

دامنی که ادامه دامن فاطمه بود تا حسین علیه السلام سر بر آن بگذارد، تا زینب، بی هیچ دغدغه، غصه هایش را در آن مویه کند، تا عموی تشنگان کربلا، وفاداری را و گذشت را از آن بیاموزد.

ام البنین، مادر داغدار مدینه بود، اما ایستاد؛ ایستاد و کربلا را در مدینه، پنجره در پنجره سرود. کربلا را در کوچه های مدینه جاری کرد. دست هایش، آشناترین داغ کربلا بود.

حالا مدینه مویه می کند و بقیع، ماتمی دیگر را در دامن می کشد و اشک می ریزد. آن روز هم که قبری در مدینه گم شد، بقیع اشک می ریخت.

بقیع، اشک می ریزد و چهار ماه کامل در آسمانش می درخشند؛ چهار ماه پاره پاره.


علی سعادت شایسته
پایگاه حوزه

[نرگس منتظر]

بی بال و پر
مخوان جانا دگر ام البنینم
که من با محنت دنیا قرینم

مرا ام البنین گفتند چون من
پسرها داشتم زان شاه دینم

ولی امروز بی بال و پَرَستم
نه فرزندان، نه سلطان مبینم

مرا ام البنین هرکس که خواند
کنم یاد از بنین نازنینم

به خاطر آورم آن مه جبینان
زنم سیلی به رخسار و جبینم