حسين عليه السلام نفس مطمئنه : از مدینه تا کربلا

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

و تعویذ حسین علیه السلام که رسولخدا صلی الله علیه و آله برای حفظ فرزندان آنان را با این کلمات بیمه
ص: 27

---

1- تاریخ الخلفاء، سیوطی، ص 188.
میفرمود: و این دعا را بر آنان می خواند: أَعُوذُ بِكَلِمَاتِ اللَّهِ التَّامَّةِ مِنْ كُلِّ شَيْطَانٍ وَ هَامَّةٍ وَ مِنْ كُلِّ عَيْنٍ لَامَّة.
و میفرمود: حضرت ابراهیم علیه السلام فرزندانش اسماعیل و اسحاق را این چنین تعویذ می فرمود(1).

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

ابراهیم فدای حسین علیه السلام

ابن عباس گوید: خدمت رسولخدا صلی الله علیه و آله بودم. حسین علیه السلام طا روی زانوی راست پیامبر و ابراهیم پسر پیامبر روی زانوی چپ حضرت نشسته بودند، پیامبر گاهی حسین علیه السلام را می بوسید و گاهی ابراهیم را که حالت وحی پیامبر دست داد پس از آنکه حالت پیامبر عادی شد فرمود: جبرئیل از طرف پروردگار بر من فرود آمد و سلام پروردگار را ابلاغ کرد و گفت: خدا می فرماید: این دو فرزند را برای شما باقی نمی گذارم باید یکی را فدای دیگری نمائی پیامبر به ابراهیم نظر کرد و گریست. سپس فرمود: اگر ابراهیم بمیرد فقط من محزون میشوم، اما اگر حسین علیه السلام بمیرد فاطمه محزون می شود و پدرش علی پسر عمویم اندوهناک می گردد و من نیز متأثر میشوم، و من اندوه خود را بر حزن فاطمه و علی ترجیح می دهم، جبرئیل! ابراهیم قبض روح گردد، ابراهیم را فدای حسین علیه السلام کردم ابراهیم پس از سه روز بیماری وفات کرد، رسولخدا صلی الله علیه و آله هرگاه حسین علیه السلام را می دید او را به سینه میچسبانید و می بوسید و لبان حسین علیه السلام را می مکید و می فرمود: قربان کسی که ابراهیم را فدای او کردم(2).

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

حسنین امامند چه قیام کنند یا قعود:

تصور بعضی از مذاهب مانند زیدیه بر آن است که امام کسی است که با شمشیر قیام کند و اگر قیام نکند امام نیست، لكن چنین نیست زیرا از رسول خدا صلی الله علیه و آله روایت شده:
ص: 28

---

1- حياة الامام الحسين بن على ج 1 ص 30 - الصواعق المحرقة ص 190.
2- حياة الحسين ج 1/ص 95 - نفس المهموم ص 25
إبنای هذان إِمَامَانِ قَامَا أَوْ قَعَدَا.
یعنی این دو فرزندم (اشاره به امام حسن و امام حسین) هر دو امامند چه قیام کنند و چه نشسته و ساکت باشند که این روایت ضمن تصريح به امامت حسنین علی می فهماند که قيام شرط امامت نیست(1).

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

حسنین وارث صفات رسول خدا صلی الله علیه و آله :

حسنین علیهما السلام نه تنها از نظر ظاهری شباهت به رسولخدا صلی الله علیه و آله داشتند چنانکه از امیر مؤمنان روایت شده حسن بن علی علیهما السلام از سر تا سینه شبيه رسولخدا صلی الله علیه و آله بود وحسين از سینه به پائین، بلکه در صفات و سجایای اخلاقی نیز شبیه رسولخدا صلی الله علیه و آله بودند چنانکه ابن ابی رافع به سند خود روایت می کند که فاطمه زهرا سلام الله عليها با حسنین در مرض موت رسول اکرم صلی الله علیه وآله خدمتش رسیدند، فاطمه عرض کرد: ای رسولخدا صلی الله علیه و آله به این دو فرزندت چه چیز بارث میدهی؟
رسولخدا صلی الله علیه و آله فرمود: أَمَّا الْحَسَنُ فَلَهُ هَيْبَتِي وَ سُؤْدُدِي وَ أَمَّا الْحُسَيْنُ فَلَهُ جُودِي وَ شَجَاعَتِي.
«اما حسن هیبت و سیادت و وقار و بردباری و مدارای با مردم را از من به ارث خواهد برد و اما حسين جود و سخاوت و شجاعت مرا ارث می برد»(2).

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

خدا و رسول دوستان حسنین را دوست می دارند

دوست داشتن خاندان پیامبر یک فریضه الهی است بر مردم چنانکه می فرماید: « قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى ».
بگو از شما مزد و پاداشی در برابر انجام رسالت به جز دوستی و محبت خویشاوندانم نمی خواهم» و پیامبر گرامی نیز بکرات امت را به دوستی و محبت درباره
ص: 29

---

1- بحار ج 44/ ص 175 - کافی کتاب الحجه باب الاشارة والنص على الحسين ج 2.
2- ارشاد شیخ مفید ص 187 و198 - حياة الحسين ج 1 ص 36 و 217
حسنین سفارش و توصیه فرموده و آنها را از دشمنی با آنان بر حذر داشته، چنانکه سلمان فارسی روایتمی می کند که از رسولخدا صلی الله علیه و آله شنیدم که درباره حسن و حسین میفرمود:اللَّهُمَّ إِنِّي أُحِبُّهُمَا وَ أَحِبَّ مَنْ أَحَبَّهُمَا.
یعنی خدایا من حسن و حسین علیه السلام را دوست میدارم و هر که آنها را دوست بدارد او را دوست خواهم داشت». و همچنین فرمود: مَنْ أَحَبَّ الْحَسَنَ وَ الْحُسَيْنَ أَحْبَبْتُهُ وَ مَنْ أَحْبَبْتُهُ أَحَبَّهُ اللَّهُ وَ مَنْ أَحَبَّهُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَدْخَلَهُ الْجَنَّةَ وَ مَنْ أَبْغَضَهُمَا أَبْغَضْتُهُ وَ مَنْ أَبْغَضْتُهُ أَبْغَضَهُ اللَّهُ وَ مَنْ أَبْغَضَهُ اللَّهُ خَلَّدَهُ فِي النَّار.
«هر کس حسن و حسین علیهما السلام را دوست بدارد من او را دوست میدارم و کسی که من او را دوست بدارم خدا او را دوست بدارد وارد بهشتش می کند و هر کس آندو را دشمن بدارد من او را دشمن می دارم و کسی که من او را دشمن بدارم خدا هم او را دشمن خواهد داشت و جایگاه چنین کسی دوزخ است».

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

ونیز ابن مسعود روایت می کند که رسولخدا صلی الله علیه و آله مشغول نماز بود حسن و حسین آمدند و در حالیکه حضرت در سجده بود بر پشت مبارکش سوار شدند رسول اکرم وقتی سر از سجده برداشت با ملاطفت و مهربانی آنها را پائین آورد و در سجده دوم نیز همان عمل تکرار شد وقتی رسولخدا صلی الله علیه و آله از نماز فارغ گشت آنها را در آغوش کشید و فرمود: َ مَنْ أَحَبَّنِي فَلْيُحِبَّ هَذَيْنِ.
«هر کس مرا دوست دارد باید این دو را هم دوست بدارد»(1).

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

دليل استحباب تكبيرات افتتاحیه:

میدانیم که قبل از نمازهای واجب، مستحب است هفت بار تکبیر گفته شود که یکی از آنها تكبيرة الإحرام خواهد بود و می توان هر یک از تكبيرات را تكبير واجب قرار داد و این سنت از اینجا نشأت گرفت که روزی رسولخدا صلی الله علیه و آله امام حسین علیه السلام را در حالی که کودک بود و درست به حرف نیامده بود به مسجد برد و پهلوی خود واداشت و به نماز
ص: 30

---

1- ارشاد مفید ص 198.
ایستاد و تکبیر گفت لكن امام حسین علیه السلام نتوانست تکبیر بگوید پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله تكبیر دیگر گفت بازهم حسین علیه السلام تکبیر را درست بیان نکرد و این عمل تا هفت بار تکرار شد و در تکبیر هفتم حسين علیه السلام صحیح ادا نمود و لذا هفت بار تکبیر گفتن سنت گشت(1).

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

نصوص بر امامت حسین بن على علیه السلام :

نصوص بر وصایت و امامت حضرت ابا عبدالله الحسین علیه السلام زیاد است و از جمله روایت ابوبصیر است از امام صادق علیه السلام که فرمود: پدرم (امام باقرعلیه السلام ) به جابر بن عبدالله انصاری فرمود با تو کاری دارم چه وقت برایت آسان تر است که تو را تنها ببینم جابر گفت هر وقت شما بفرمائید روزی با جابر در خلوت نشست و او را فرمود: درباره لوحی که در دست مادرم فاطمه زهرا دختر رسولخدا صلی الله علیه و آله دیده ای و آنچه مادرم به تو فرموده که در آن لوح نوشته بود مرا آگاه ساز، جابر گفت خدا را گواه می گیرم که در زمان حیات رسول خدا خدمت مادرت فاطمه علیها السلام رسیدم و او را به ولادت حسین علیه السلام تبریک گفتم و در دستش لوح سبزی دیدم که تصور کردم زمرد است و نوشته سفیدی به رنگ خورشید در آن بود عرض کردم پدر و مادرم به فدایت این لوح چیست؟ فرمود: لوحی است که خدا به پیامبرش اهداء فرمود و اسم پدرم و شوهرم و دو پسرانم و اسامی اوصیاء از فرزندانم در آن درج گردیده و پدرم آنرا بعنوان مژدگانی به من مرحمت فرموده است.
جابر می گوید: حضرت زهرا آنرا بمن داد و من رونویسی کردم.
امام باقر به جابر فرمود: جابر، آیا آنرا بمن ارائه می دهی؟ عرض کرد: آری سپس امام باقر همراه جابر به منزل او رفت و جابر صحیفه را بیرون آورد و امام باقر او را فرمود: تو به نوشته ات نظر كن تا من برایت بخوانم، جابر به نوشته خود نگاه می کرد و امام قرائت فرمود، هیچ حرفی با هم اختلاف نداشتند و در آن لوح چنین مرقوم رفته بود:
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ هَذَا كِتَابٌ مِنَ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ لِمُحَمَّدٍ نَبِيِّهِ وَ نُورِهِ وَ سَفِيرِهِ
ص: 31

---

1- بحار ج 44 / ص 194 - وسائل الشیعه ج 4 ص 721 باب استحباب افتتاح الصلوة بسبع تكبيرات.

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

وَ حِجَابِهِ وَ دَلِيلِهِ نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ مِنْ عِنْدِ رَبِّ الْعَالَمِين. تا آنجا که مرقوم رفته:إِنِّي فَضَّلْتُكَ عَلَى الْأَنْبِيَاءِ، وَ فَضَّلْتُ وَصِيَّكَ عَلَى الْأَوْصِيَاءِ وَ أَكْرَمْتُكَ بِشِبْلَيْكَ بَعْدَهُ وَ بِسِبْطَيْكَ حَسَنٍ و حُسَيْن ٌٍٍٍ وَ جَعَلْتُ حَسَناً مَعْدِنَ عِلْمِي بَعْدَ انْقِضَاءِ مُدَّةِ أَبِيهِ، وَ جَعَلْتُ حُسَيْناً خَازِنَ وَحْيِي، وَ أَكْرَمْتُهُ بِالشَّهَادَةِ، وَ خَتَمْتُ لَهُ بِالسَّعَادَةِ فَهُوَ أَفْضَلُ مَنِ اسْتُشْهِدَ، وَ أَرْفَعُ الشُّهَدَاءِ دَرَجَةً، جَعَلْتُ كَلِمَتِيَ التَّامَّةَ مَعَهُ، وَ حُجَّتِي الْبَالِغَةَ عِنْدَهُ، بِعِتْرَتِهِ أُثِيبُ وَ أُعَاقِب.
ترجمه: «و من تو را بر پیامبران دیگر فضیلت و برتری دادم و همچنین وصی تو را بر دیگر اوصیاء برتری دادم و به تو کرامت نمودم دو شیرزاده و دو نوه حسن و حسین علیه السلام را
و حسن را معدن علم خود قرار دادم بعد از پدرش و حسین علیه السلام را خزانه دار وحی خود قرار دادم و او را به شهادت گرامی داشتم و پایان کارش را به سعادت مقرر نمودم پس او
برگزیده ترین و برترین شهدا است و مقامش از همه شهدا بالاتر و عالیتر است و کلمه تامه خود را با او قرار دادم و حجت بالغه و تامه خود را نزد او و به عترت او پاداش و کیفر دهم».
و سپس نام ائمه معصومین بعد از امام حسین علیه السلام از حضرت سجاد تا امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف و اوصاف آنان و سرگذشت مؤمنان در زمان غیبت در آن لوح ذکر گردیده که از جهت رعایت اختصار از درج باقی مندرجات لوح خودداری گردید.
طالبين به پیغمبر و یاران حالات جابر اثر نویسنده مراجعه نمایند(1).

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

خدا ترسی حسین علیه السلام :

اولیاء الله به خاطر شناخت و معرفتی که به ذات اقدس الهی دارند بیش از دیگران ترسانند و حسين علیه السلام این چنین بود چنانکه ابن شهر آشوب در مناقب آورده است از حسین علیه السلام پرسیدند: مَا أَعْظَمَ خَوْفَكَ مِنْ رَبِّكَ؟ «چه زیاد از خدا می ترسی؟»
قَالَ: لَا يَأْمَنُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِلَّا مَنْ خَافَ اللَّهَ فِي الدُّنْيَا
ص: 32

---

1- کافی، کتاب الحجه، باب ما جاء في الأثنی عشر والنص عليهم حدیث 3- اكمال الدين باب 23 ص 253.
فرمود: «از عذاب خدا در قیامت ایمن نیست مگر کسی که در دنیا از خدا بترسد»(1).
و از دعای آنحضرت در روز عرفه میزان شناخت و ترس او از خدا را در می یابیم که با چشمی گریان و دلی بریان پس از بیان اوصاف باری تعالی و کیفیت آفرینش جهان هستی و شخص شخیص خود آنچنان خدا را در همه احوال حاضر و ناظر اعمال بندگان خویش میداند که گوئی او را به چشم بصیرت می بیند آنجا که می گوید: َعَمِيَتْ عَيْنٌ لَا تَرَاكَ عَلَيْهَا رَقِيباً وَ خَسِرَتْ صَفْقَةُ عَبْدٍ لَمْ یَجْعَلْ لَهُ مِنْ حُبِّكَ نَصِيبا
«کورباد چشمی که تو را مراقب خود نبیند و در زیان و خسران باد بنده ای که نصیب و بهره ای از عشق و محبت خود در او قرار نداده ای».
پنهان نگشته ای که شوم طالب حضور*** غایب نگشته ای که هویدا کنم ترا