پاسخ : ۞&۞ ره توشه دوجهان ۞&۞
گاهى دعا مستجاب نمى شود چرا كه ابزار درست نيست
گاهى دعاى انسان مستجاب نمى شود، چون از ابزار درستى استفاده نمى شود.
از حضرت امام على عليه السّلام روايتى جالب و زيبا نقل شده است كه فرمود:
«اءيّها النّاس ، سبع مصائب عظام نعوذ باللّه منها:
عالم زلّ،
و عابد ملّ،
و مؤ من خلّ،
و مؤ تمن غلّ،
و غنّى قلّ،
و عزيز ذلّ،
و فقير إ عتلّ؛»(85)
هفت چيز است كه واقعا براى جامعه و مردم مصيبت بزرگى است :
1. عالمى كه از نظر اخلاق و رفتار و تفكر و انديشه و در كردار و عمل لغزش داشته باشد.
عالم متقى و پاكدامن به همان اندازه كه انديشه و دانشش روشنگر جامعه و نجات بخش انسانهاست ، اگر خداى ناكرده لغزش در رفتارش باشد، خسارت او جبران ناپذير است . به قدرى ضررش سنگين و زياد است كه مولا امام على عليه السّلام به عنوان مصيبت بزرگ جامعه معرفى مى كند؛ لذا مسئوليت همه ى علما و اهل دانش خصوصا علماى دين در جامعه خيلى سنگين است .
يك سرى از دشمنان اسلام و روحانيت در پى فرصت هستند تا از عالمى لغزشى ببينند، و كاه را كوهى درست كنند و آن را چماق درست كرده و به سر همه ى علماى دين بكوبند. از آنجا كه عالم دينى معتمد مردم ، تكيه گاه مردم ، پيش نماز و هادى مردم ، و مرشد آن ها است ، و مردم هم حرف علماى دين شان را گوش مى كنند و اين جايگاه تحملش براى دشمن سنگين است ، لذا مى كوشد تا بين مردم و روحانيت دلسوز و پاكدامن و متعهد فاصله ايجاد كند. در اين جا دو توصيه داريم :
الف . توصيه مؤ منين اين است كه به فرصت طلب ها، فرصت ندهند.
ب . و توصيه به علماى و طلاب محترم هم اين است كه بهانه به دست دشمن ندهند.
2. «و عابد ملّ،»
مصيبت بزرگ ديگر براى جامعه و مردم ، عابدى كه در كار عبادت ، و يا مسائل اجتماعى و سياسى و دينى ، سستى و بى تفاوتى نشان دهد.
اى كسانى كه وجهه ى زهد و عبادت پيدا كرده ايد، اهل مسجد و جمعه و جماعت هستيد، دقت كنيد در مسائل دينى و امور عباد، و مسائل اجتماعى ، و در كارهاى عمومى خير، سستى از خود نشان ندهيد، چون الگو هستيد، و براى اين كه با سستى خود سبب بدبينى بعضى از مردم مى گرديد.
3. «و مؤ من خلّ،»
مصيبت بزرگ ديگر براى جامعه و مردم ، مؤ منى است كه در زندگى نيازمند و محتاج شود.
مؤ من بايد با تلاش خود زندگى اش را بگذراند. آن مؤ منى كه دستش به سوى ديگرى دراز باشد، برايش زيبنده نيست . لذا حضرت امير عليه السّلام مى فرمايد اين رفتار، مصيبت بزرگى است .
4. و نيز امام على عليه السّلام در ادامه ى روايت فرمود:
«و مؤ تمن غلّ؛»
امانتدارى كه خيانتكار شود.
كسى كه در جامعه امين مردم شد، اگر خيانتكار شود، مصيبت سنگين است ، چون اصل امانتدارى ضربه مى خورد و اصل امانتدارى لكه دار مى گردد و اين ، مصيبت بزرگى است .
5. «و غنّى قلّ،»
سرمايه دارى كه يك روز در رفاه و آسايش و در مكنت بود، و حالا بى چيز و فقير شود و دستش تهى گردد، خيلى سخت است .
آنهايى كه يك روز عزيز بودند و حالا امروز به علت ورشكستگى ذليل شده اند، شما به چشم ذلت به آنها نگاه نكنيد. به هر حال اگر سرمايه دار و بى نياز، تهيدست گردد مصيبت بزرگى است .
6. «و عزيز ذلّ،»
عزيزى كه ذليل گردد.
7. و فقير إ عتلّ؛»
و فقيرى كه هم عليل و بيمار گردد و هم دستش تهى و خالى شود.
او هم از بيمارى رنج مى برد و هم از فقر و فلاكت كه دو مصيبت است .
بعضى از حوادث و قضايا كه در جامعه اتفاق مى افتد براى ما امتحان است . آن كسى كه بيمار و عليل و فقير است ، و آن كس كه از امكانات خوبى بهره مند و دستش باز است ، چه عكس العملى و همدردى و مساعدتى در حق آن همنوع بيمار و برادر يا خواهر گرفتار خواهد داشت ؟
نقل قول
پاسخ : ۞&۞ ره توشه دوجهان ۞&۞
