ویژه نامه شهادت جانگداز امام جواد علیه السلام {نهمین خورشید هدایت}

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

چه اضطرابى دامن زمين را فرا مى ‏گيرد، آن‏گاه كه دلش مزار امامى مى‏شود.
گويى در آن هنگام، دست و پايش مى‏ لرزد!

زمين از اينكه بايد گوهرى را در ميان بگيرد، بسيار ناخشنود است.
اكنون زمين چه شرمسار است كه تنها بيست و پنج بهار، او
را مهمان خوانش ديده بود؛

او كه جواد بود و جود، قطره‏اى از پيشانى بلندش؛
تقى بود و پرهيزكارى، سطرى از صحيفه وجودش.

او كه در همان خردسالى امام شد و در نوجوانى، رهگشاى گره‏ هاى فكرى.
كه بى‏ درنگ، دشوارترين پرسش را پاسخ مى ‏گفت و خبر از اتصال
خويش به درياى علم الهى مى‏ داد.

براى هروله از «مروه» دلت تا «صفاى» كاظمين، راهى نيست.
در اين حج ولايت و عشق هميشه در «سعى» باش؛

كه بى «سعى» نمى ‏توان به «صفاى» جمال معصوم عليهم‏ السلام رسيد.

سلام بر جوادالائمه عليه‏السلام

تنها «بيست و پنج» سال بود كه نسيم «هل اتى» مى‏ وزيد و نهرهايى
كه از سرچشمه «طه» سيراب مى ‏شود، جارى بود.

و چه زود، اين نسيم از وزيدن افتاد و اين عطر دل‏نواز، دامن برچيد!
اما، نه... چشم دلت را باز كن و ببين!

هنوز آن نسيم در حال وزيدن است و اين شميم روح‏بخش به مشام مى ‏رسد.

سلام بر تو اى جوادالائمه عليه‏السلام

و بر آن بارگاه خدايى ‏ات كه تا دامنه قيامت، چش م‏نواز همه از
ره ‏رسيد گانِ خسته خواهد بود!

صابر كرمانى

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

«اندوه بزرگ»

بادها مرثیه می‏خوانند.
پاییز، پنجره‏ها را نشانه گرفته است و آسمان، داغ ستاره
بیست و پنج ساله‏اش را ضجه می‏زند؛

داغ جوان‏ترین بهار شهیدی را که رفتنش، خواب پلک‏های زمین را آشفته است
داغ امامی که خورشید هم درس‏آموز سخاوتش بود.

انگار خورشید
سکوت، اندوه لحظه ‏ها را دو چندان کرده است.

بغداد، سیاه‏پوش می‏شود با زهر «ام الفضل»هایی که در احاطه شیطانند، با
جهل و خیانت «معتصم»هایی که حقیقت خورشید را انکار می‏کنند!

نفرین به دست‏هایی که این داغ بزرگ را بر دل زمین و زمان نشاندند!
نفرین بر چشم‏هایی که بی‏وفایی را از جام نادانی و نفاق سرکشیدند
تا کوچ ه‏ها، مویه گر مولایی شوند که فصاحت و بلاغتش، دل‏های ملحدان
را هم به خداوند نزدیک می‏کرد!

فاطمه سلیمان‏پور

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

باد، هوهو کنان، خاکستر یتیمی پاشید بر تمام خانه‌های بغداد
و خبر، زلزله خیز، تکان داد روزگار در خود فروپیچیده را.

اتفاقی شوم، سایه گسترانیده بر آسمان‌ها.
نمی دانم، شاید خورشید در پرده کسوف افتاده است!

گویا زمین، 25 سال بزرگواری را محروم شد!
گویا زمان، باید از این پس، حسرت به دل کرامت جاری جواد بماند!

انگار همین دیروز بود که خاک، عطر حضورش را نفس کشید
و عالم، در سایه مهربانیِ «جواد الائمه» میهمان شد!

انگار همین دیروز بود که حضورش مایه آرامش زمین شد
و وجودش، باعث دلگرمی «رضا»!

و امروز که دست‌های توطئه از آستین «ام الفضل» برآمده،
زهر عصیان و نفاق چه بر سر قلب رئوفت آورد، امام جوانم؟!

تلخی کینه توزی روزگار را،
جگر سوخته ات چگونه تاب آورد، امام جوانم؟!

رستاخیز داغت، کمر روزگار را خواهد شکست.
قیامت اندوهت، به آتش خواهد کشید دلها را.

هنوز، کاخ مأمون می‌لرزد از هیبت حیدری‌ات.
هنوز اقیانوس «علم لدنی»ات،
جرعه جرعه فرو می‌نشاند عطش جهل بشر را.

تو را می‌برند؛ بر شانه‌های فرشتگان.
کجاست دستان تسلی بخش،
تا مرهم زخم‌های «هادی»ات باشند؟

بعد از تو چه کند «علی» در محاصره «معتصم»ها؟
جوان‌ترین حجت خدا!

هر بار، با یاد ماجرای تو،
پا به پای امام عصر عجل‌الله‌فرجه،
تا همیشه روزگار، خون خواهم گریست.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دعای پس از نماز حضرت جواد علیه السلام

استناد به شیوه گفتار یا رفتار بزرگان،
عامل مهمی در تأثیر نکته های اخلاقی در مخاطب به شمار می‌آید.

پیشوای نهم، امام جواد علیه السلام نیز گاه برای بیان معارف دینی،
ه روش پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله استناد می‌کردند.
آن حضرت فرمودند:
«پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله پس از نماز چنین دعا می‌کرد:
خدایا! [گناهانی] را که پیش‌تر کرده‌ام یا می‌کنم، نهان و آشکار مرا،
اسراف بر خودم را و آنچه را تو بهتر از من می‌دانی، بر من بیامرز.

خدایا! تو پیش از همه و پس از همه هستی،...
تا زمانی که زندگی را برایم بهتر می‌دانی،
مرا زنده نگاه دار و آن گاه که مرگ را برایم بهتر می‌دانی، مرا بمیران....

خدایا! ما را به زینت ایمان زیبا کن و راهنما و رهیافته قرار ده.

ای پروردگار من! دلی پیراسته و زبانی راستگو از تو می‌خواهم،
از آنچه می‌دانی، آمرزش می‌طلبم و نیکوترین آنچه می‌دانی، از تو می‌خواهم
و از بدی آنچه می‌دانی به تو پناه می‌برم، که تو می‌دانی و ما نمی‌دانیم
و تو به نهان ها بسیار آگاهی».

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

در محفل سوگ تو، اشک‏ها زودتر از هر دعایی به سویِ آسمان می‏روند،
لحظه‏ ها به انتظار دیدار جمالِ دل آرایت در بغضِ ثانیه‏ ها می‏ تپند،

گل‏های سجّاده ات، محراب را بوسه می‏زنند،
جبرییل، چون شمع، بیقرارانه می‏سوزد
و صدایِ گریه ‏های مداوم، در و دیوار را غرق در ماتم می‏کند.

پله پله تا خدا رفتنت را ستاره‏ ها در گوش زمین نجوا کردند؛
آن گاه که عرش، تو را در هاله‏ ای از نور، به سوی معراج دل باختگان بُرد.

جواد الائمه! بعد از تو، دنیا سرگردان است و شادمانی رنگ باخته،
شهادت به مقامِ والایت غبطه می‏خورد و دل‏های سوگوار، جز اشک و آه، حرفی ندارند.

شانه ‏های آسمان، از یاد آوری سیمای روحانی‏ ات می‏لرزد
و بغضِ ناشناخته ‏ای گلوی زمین را می‏فشارد و دوریِ تو،
چونان رعد، افلاک را به آتش می‏کشد.

مولا جان! بی تو، روح تشنه‏ ی هستی، با کدامین زمزم سیراب شوند
و ضمیرهای مشتاق، با شمیمِ کدامین نسیم رحمت، آکنده از روحِ عبادت گردند؟

افسوس که از بارِ سنگین مظلومیتِ تو آینه ‏ی زمان در هم شکست
و کشتیِ ایثار و گذشت، در دریایِ وجود تو به اشک نشست.

ای که دعایت در سحرگاهانِ نیایش موجب نزول برکات است
و عبادتت در دلِ شب‏هایِ اِستغاثه، مایه‏ ی پراکندگی نفحات قدسی!

محراب‏ خالی، اشک‏های آسمان و بغض فرو خورده ‏ی افلاکیان،
بهانه‏ ی سوگوارای داغداران تو است.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

غربت هیچ کسی مثل تو مولا نشود
گره بی کسی تو به خدا وا نشود

نیست یک خواهر غمدیده پرستار شما
هیچ کس همقدم زینب کبری نشود

به لب تشنه ی تو آب گوارا نرسید
مقتلت گر چه به جانسوزی صحرا نشود

پسر ضامن آهو، تو جوانمرگ شدی
مثل تو هیچ کسی وارث زهرا نشود

جگر سوخته از زهر تو را طعنه زدند
جگر سوخته با خنده مداوا نشود

قدرت زهر چه بوده که ز پایت انداخت
گفت با خنده دگر ابن رضا پا نشود

جان فدای پسرت حضرت هادی که سه روز
دید تشییع تن خسته مهیا نشود

جواد حیدر

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

هیچ غروبی به غمرنگی غروب وجود مردان خدا نیست؛
آن گاه که سر آسوده بر روی خاک می گذارند
وشام تیره ای برای آدمیان، می سازند.

هنوز زمین، جان نگرفته باید بی تابی کند و غروب خون رنگ
خورشید را به نظاره پردازد. ای حجت نهم!

افسوس که روزگار، تنها بیست و پنج سال با تو سر سازگاری
داشت و بیست و پنج بهار از عمر تو را برتابید.

تقدیر آن بود که حتی در خانه ات نیز غریب باشی و با هم دستی
«ام الفضل» ـ همسرت ـ زهر بنوشی و مسموم شوی.

ولی نه آن غربت دردناکی که برایت درست کرده اند و نه آن زهری که به تو داده اند،
هیچ کدام نتوانست،امتداد خط سبز تو را که بر صحیفه هستی
کشیده ای، پاک کنند.

گرچه زمین، حوصله بزرگی تو را نداشت و ظرف روزگار،
گنجایش حضور دریا گونه ات را؛ سربردار و ببین

عاشقان پاک باخته ات را که دل هاشان،
تنها با رسیدن به دریا آرام می گیرد.

کدام جان است که تو را بشناسد
و اینک در هوای کاظمین تو نسوزد؟!

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

در محفل سوگ تو، اشک‏ها زودتر از هر دعایی به سویِ آسمان می‏روند،
لحظه‏ ها به انتظار دیدار جمالِ دل آرایت در بغضِ ثانیه‏ ها می‏ تپند،

گل‏های سجّاده ات، محراب را بوسه می‏زنند،
جبرییل، چون شمع، بیقرارانه می‏سوزد
و صدایِ گریه ‏های مداوم، در و دیوار را غرق در ماتم می‏کند.

پله پله تا خدا رفتنت را ستاره‏ ها در گوش زمین نجوا کردند؛
آن گاه که عرش، تو را در هاله‏ ای از نور، به سوی معراج دل باختگان بُرد.

جواد الائمه! بعد از تو، دنیا سرگردان است و شادمانی رنگ باخته،
شهادت به مقامِ والایت غبطه می‏خورد و دل‏های سوگوار، جز اشک و آه، حرفی ندارند.

شانه ‏های آسمان، از یاد آوری سیمای روحانی‏ ات می‏لرزد
و بغضِ ناشناخته ‏ای گلوی زمین را می‏فشارد و دوریِ تو،
چونان رعد، افلاک را به آتش می‏کشد.

مولا جان! بی تو، روح تشنه‏ ی هستی، با کدامین زمزم سیراب شوند
و ضمیرهای مشتاق، با شمیمِ کدامین نسیم رحمت، آکنده از روحِ عبادت گردند؟

افسوس که از بارِ سنگین مظلومیتِ تو آینه ‏ی زمان در هم شکست
و کشتیِ ایثار و گذشت، در دریایِ وجود تو به اشک نشست.

ای که دعایت در سحرگاهانِ نیایش موجب نزول برکات است
و عبادتت در دلِ شب‏هایِ اِستغاثه، مایه‏ ی پراکندگی نفحات قدسی!

محراب‏ خالی، اشک‏های آسمان و بغض فرو خورده ‏ی افلاکیان،
بهانه‏ ی سوگوارای داغداران تو است.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

از اشك عزا ديده ‏ها درياست
ماتم جواد يا غم زهراست

در حجره‏ ى غم جان دهد مظلوم
فرزند رضا حجت معصوم

مى‏ رسد به گوش ناله ‏ى مغموم
اين زمزمه‏ ى غربت مولاست

زهر ستم و خصم بد بنياد
زد به خرمنش شعله ‏ى بيداد

مرغ حق چرا از نفس افتاد
تشنه لب چرا كوثر طاهاست

يارو همدمش دشمن جانش
ظلم آشكار زهر پنهانش

آتش زده بر جان سوزانش
اين نه همسر است خصم بى پروا است

اين نور خداست آخر ام الفضل
اين ابن الرضاست آخر ام الفضل

خون دل از رخساره اش پیداست
از زهر و عطش در دلش غوغاست

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

«بشکن، ای بغض»




آه! چه سخت است زندگی با دشمن؛ دشمن خانگی!
دشمنی که گزنده ‏ترین سایه بر دیوار است و زشت‏ترین خار، بر سینه‏ ی افکار.

کاش آفتاب نتابد! بر شهری که حق نمک، زهر است!
و حق مهربانی، ستم!

آه، ای وسعت اندوه در بغض نگاهم! چرا نمی‏شکنی؛
تا مژه هایم از فانوسِ اشک لبریز شوند و لحظه هایم
از عطر باران، سرشار! هوای مرثیه در سر دارم:

دلم دارد هوای گریه، امشب
صفا دارد صفای گریه، امشب

ببار ای اشکِ خونین قطره قطره
دو چشمم را به جای گریه، امشب

گویی «مدینه»، همیشه عهده ‏دار اندوه «عراق» است، که گنجینه‏ ی
غم غربت و فراق است! بارها، پیام رسانان سیه پوش، آسمان مدینه
را به سوگِ ستارگانش فراخوانده‏اند و مویه‏ی مادران، تبسّم
از نگاه خورشید زدوده است.

اینک نوبت اندوهانِ مردی از تبار نور است؛
مولایی آراسته به خدایی‏ترین اندیشه و علم؛ که مدعیانِ فخر و
وقار، در حضورش، مثل یخ، آب می‏شدند و تشنگان بصیرت
و کمال، ازسایه سار حضورش، سیراب.

ملکوت وجودش به گواهیِ دوست و دشمن، آسمانی و صداقت
حضورش، آکنده از مهربانی بود.
امّا به اشراق نگاهش، ایمان نداشتند و به ارتفاعِ تواضعش رشک می‏بردند.

سلام به اشک! سلام بر غم!
سلام بر غروب عاشورا و بر تمام تنهایی ‏ات
مظلوم، یا جواد الائمه علیه‏السلام !

هر چند دست ما از آستان تو کوتاه است؛
امّا دل بر ضریح دیر آشنای توبسته‏ ایم؛ تا با کرامت ازلی‏ات، گره گشای
آرزومندی ما باشی.

مولا جان! به صداقت اشک‏ها قسم، که نیازمندانِ آستان توایم؛
جرعه‏ای از دریای معرفت ما را بنوشان!

سخاوت، آبرو از نگاه تو گرفته وَ جود، مدیون دست‏های توست.
نفرین بر دشمنانِ نمک ناشناس تو باد؛

که بهار جوانی‏ات را به خزان خیانت فروختند و
آتشِ اندوه و اشک و حسرت، در نگاه ملکوت افروختند.

می‏شود تکثیر با یادت تمامِ اشک‏ها
بر تو باد، ای آسمانی دل، سلام اشک‏ها

مثل بارانی‏ترین فصلی که می‏گیرد دلم
یک جهان، اندوه دیدم، در پیام اشک‏ها