ویژه نامه شهادت جانگداز امام محمد باقرعلیه السلام{ تندیس خورشید }

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مولای من، ای باقر علوم آسمانی،
ای حجت خداوند وای مظلوم‏ترین فریاد تاریخ!
کاش، شمعی بر مزار غربت و تنهایی‏تان می‏شدم؛

شامگاهانی که خورشید، از سر مزارتان می‏گذرد
و با شفق دیدگانش،به غبارروبی می‏پردازد.

چقدر غروب‏های بقیع دلگیر است!
با آن غربت و تنهایی که از بیت الاحزان زهرایی‏ات می‏تراود.

مولاجان!
امشب دل شکسته ‏ی ما را،به عنایتی بنواز ...


صلی الله علیک یا مولای یا محمدبن علی ایها الباقر یابن الرسول الله

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

و شهر در سکوتی اندوه‏بار، یله در دست‏های باد، کم کم رنگ می‏بازد.
خورشید، شب‏های نیامده و دور دست را برای سفر انتخاب می‏کند
و آسمان، بوی عروج می‏دهد؛

بوی بال‏های آماده، بوی خاک و همچنان در آهنگِ موزونِ
روز، صدای سنج عزاداران و دسته‏های زنجیرزن
در فضا طنین انداز می‏شود.

کدام خاک، جسارت آغوش گشودن دارد؟
کدام تاریخ، عروج ستاره‏یِ دنباله‏دار در شب‏های بقیع
را از ذهن خویش می‏گذراند؟

... و همچنان، فانوسی نیست تا شب‏های بی‏ستاره
را روشن کند و شعله‏ای نیست تا زمین و زمان را به آتش
بکشد و این تکّه از بهشت خدا بر زمین، که آسمانی عظیم
را در خویش فروکشیده است،

همچنان معصومانه، در تاریکی خویش می‏پیچد و ستاره ‏ها،
یک به یک بر خاک غمناکش می‏غلتند و خاموش می‏شوند.

هیچ گلدسته‏ای شایستگی به آسمان رسیدن را نخواهد داشت
و خاک، این صبورِ همیشگی، درآغوش خویش، خورشید را خواهد فشرد؛

تا همه‏ ی روزها، عزادار از دست دادنش، به شب‏های بی ‏ستاره
پیوند بخورند. دهان تاریخ، بوی خون و خاکستر می‏دهد و تازیانه ‏های
ندامت، شانه‏های شهر را در هم می‏شکند و ملایک، اندهناک، با چشمانی
اشک آلود، شهر را زیر پر می‏گیرند؛

شهری که زیر سکوت سنگین سرزنش خرد می‏شود
. و پیکری بالا دست خورشید، بر شانه‏ های ملائک تشییع می‏شود؛

پیکری که از خاک تا افلاک قد می‏کشد و ریشه‏ های ستبر استقامتش،
تا همیشه، این خاکِ افسرده را در خویش خواهد فشرد.

و او همراه با گلدسته ‏های نور، از تکّه‏ ی بهشت متروک در زمین
با صدای اذان ملایک، پیشاپیش شب‏های نیامده نماز می‏خواند و تسبیح
ستاره‏ها را، در انگشت می‏لغزاند و همچنان شهر در خویش شعله می‏کشد و دود می‏شود.

امروز رنج دیگر و پائیز دیگری‏ست
افسانه‏ی غریب و غم‏انگیز دیگری‏ست



حمیده رضایی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

امام باقر علیه ‏السلام :

با مردم نیكوتر از آنچه دوست دارید با شما سخن بگویند، سخن بگویید .

(بحارالأنوار: 68/152)

شهادت امام محمد باقر علیه السلام، چشمه جوشنده علم و حکمت، بر شیعیان حقیقت جوی او تسلیت باد.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

عقل نور افشان




یا باقرَالعلوم و یا وارثَ الزَّبور
یا خامسَ الائمّةِ و یا مَهْجَهَ الصّدور

چون جدّ توست ساقی کوثر به روز حشر
ریزد به کام شیعه تو، شربت ظهور

امروز خورشیدی خاموش می شود که پرتو اندیشه اش
نور افشان عقل و علم بشریت است.

امروز لحظه ها حال و هوای دیگری دارند؛
ثانیه ها غمبارند؛

آسمان دلگیر و دل ها سوگوار، سوگوار امام، امام
پنجمین، پنجمین نور حقیقت، حقیقت همیشه زنده تاریخ.

امام باقر(ع) نقطه ای درخشان در پیشانی تاریخ
و گوهری گرانبها بر دامان روزگار بود.

لقب «باقر» را پیامبر گرامی اسلام(ص) برای آن حضرت برگزیدند.
و باقر یعنی «شکافنده علوم»، و امام، چشمه جوشنده علم بود؟

به جاست امروز جرعه ای از جام کلام آن مظهر
رحمت الهی را بنوشیم که فرمودند:

«هیچ کس نیست که ما را یاد کند یا نزد او از ما یاد شود
و از چشمانش ـ هر چند اندک ـ اشک روان شود مگر آنکه خداوند برایش در
بهشت خانه ای بنا کند و آن اشک را حجابِ میان او و آتشِ دوزخ قرار دهد.»

در این روز دست به دعا بر می داریم واز خداوند می خواهی
م ما را از پیروان راستین راه و اندیشه آن را مرد دین و اندیشه قرار دهد.



مجتبی تونه ای

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

امشب هوای بقیع دارم؛ هوای غریبانه غربت؛
تا تصویر اندوهم را، در اشک ریزانِ ستاره ها نظاره کنم.

امشب دلم سرشار اندوه است؛ گویی شام غریبان است
و من، غریبانه در نگاهِ خیمه ها، آب می شوم.

مولاجان، ای معلم عطوفت، مهر، جهاد و شهادت وای شکافنده ی هسته ی علوم!
چقدر سخت است، یادآوری رنج هایت؛

از مدینه تا کربلا، از کربلا تا مدینه!
آه! از مردمانی که طاقتِ شکوهمندی ات را نداشتند
و به آفتاب جمالت، رشک می بردند.

اگر نبود وجودِ نازنین تو، ابرهای تیره ی انحراف، آسمان اسلام
را می پوشاندند و گلستان شریعت نبوی صلی الله علیه و آله وسلم
به کویری سترون مبدل می شد.

مولاجان! اگر نبود جویبار غایتت، جهل و خرافات
بر گستره ی سبز زمین ریشه می دوانید.

تو بودی، که چلچراغ تمدن اسلامی را، بر شاهراه حقیقت آویختی
و از سر ریز انوار الهیِ علومت، دل های مصفّا، به آفتاب رسیدند.

تو بودی، مولاجان! که آیینه ی تمام نمای شریعت شدی؛
تا پویندگان معرفت، نظاره گر قامت حقیقت باشند؛

حقیقتی که سرچشمه از کوثرعلوی گرفته و تا بی نهایت
تا آن سوی ابدیت، جاری است.

مولای من، ای باقر علوم آسمانی، ای حجت خداوند
وای مظلوم ترین فریاد تاریخ!

کاش، شمعی بر مزار غربت و تنهایی تان می شدم؛
شامگاهانی که خورشید، از سر مزارتان می گذرد
و با شفق دیدگانش، به غبارروبی می پردازد.

چقدر غروب های بقیع دلگیر است!
با آن غربت و تنهایی که از بیت الاحزان زهرایی ات می تراود.

مولاجان!
امشب دل شکسته ی ما را،به عنایتی بنواز ...

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

كسی كه بود شكافنده‌ی تمام علوم
هزار حیف كه از زهر كینه شد مسموم

سر تو باد سلامت یا رسول ‌الله
وصّی پنجم تو كشته شد، ولی مظلوم

گهی به زخم زبان قلب حضرتش خستند
گهی به خانه‌اش از كینه خصم برد هجوم

بسان مادر و آباء رنج دیده‌ی خویش
همیشه بود ز حقّ و حقوق خود محروم

به غربت علی و خاندان او سوگند
امام ما ز جهان رفت با دلی مغموم

هماره قصه مظلومی‌اش به خاك بقیع
بود ز غربت قبرش برای ما معلوم

ز دردهای نهانی كه بود در دل او
كسی نداشت خبر غیر خالق قیّوم

حیات او همه با درد و رنج و غصه گذشت
كه بود ظلم به اولاد مصطفی مرسوم

نه طاقت است زبان را به وصف غم‌هایش
نه قدرت است قلم را كه تا كند مرقوم

بگو به امت اسلام، این سخن (میثم)
به مرگ حضرت باقر یتیم گشت علوم

غلامرضا سازگار

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

امروز، دلم هوای مدینه را کرده است و بهانه ی «بقیع» را می گیرد.
حسّی غریب، آتش به جانم افکنده و شعله شعله اندوه
از عمیقِ وجودم، زبانه می کشد.

آه، ای قدم های کوچک احساس و ارادت!
به یاری ام بشتابید و این روحِ تشنه و پریشان را، به آن دیار برسانید؛

به شهر پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم ؛
آن جا که از ذرّه ذرّه ی خاکش، بوی آسمان
ـ عطر قدم های اهل بیت علیهم السلام ـ به مشام می رسد.

مرا به زادگاه «اندوه» ببرید.
می خواهم سر به روی شانه اش بگذارم
و یک عمر غربت دیرینه ام را بگریم.

هنوز از کوچه کوچه ی مدینه، بوی «غریبی» می وزد
و هنوز در نگاه بارانی اش، خاطره هایِ دلنشینی موج می زند.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

عقل نور افشان




یا باقرَالعلوم و یا وارثَ الزَّبور
یا خامسَ الائمّةِ و یا مَهْجَهَ الصّدور

چون جدّ توست ساقی کوثر به روز حشر
ریزد به کام شیعه تو، شربت ظهور

امروز خورشیدی خاموش می شود که پرتو اندیشه اش
نور افشان عقل و علم بشریت است.

امروز لحظه ها حال و هوای دیگری دارند؛
ثانیه ها غمبارند؛

آسمان دلگیر و دل ها سوگوار، سوگوار امام، امام
پنجمین، پنجمین نور حقیقت، حقیقت همیشه زنده تاریخ.

امام باقر(ع) نقطه ای درخشان در پیشانی تاریخ
و گوهری گرانبها بر دامان روزگار بود.

لقب «باقر» را پیامبر گرامی اسلام(ص) برای آن حضرت برگزیدند.
و باقر یعنی «شکافنده علوم»، و امام، چشمه جوشنده علم بود؟

به جاست امروز جرعه ای از جام کلام آن مظهر
رحمت الهی را بنوشیم که فرمودند:

«هیچ کس نیست که ما را یاد کند یا نزد او از ما یاد شود
و از چشمانش ـ هر چند اندک ـ اشک روان شود مگر آنکه خداوند برایش در
بهشت خانه ای بنا کند و آن اشک را حجابِ میان او و آتشِ دوزخ قرار دهد.»

در این روز دست به دعا بر می داریم واز خداوند می خواهی
م ما را از پیروان راستین راه و اندیشه آن را مرد دین و اندیشه قرار دهد.







مجتبی تونه ای

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

یا باقرَالعلوم و یا وارثَ الزَّبور
یا خامسَ الائمّةِ و یا مَهْجَهَ الصّدور

چون جدّ توست ساقی کوثر به روز حشر
ریزد به کام شیعه تو، شربت ظهور

امروز خورشیدی خاموش می شود که پرتو اندیشه اش
نور افشان عقل و علم بشریت است.

امروز لحظه ها حال و هوای دیگری دارند؛
ثانیه ها غمبارند؛

آسمان دلگیر و دل ها سوگوار، سوگوار امام، امام
پنجمین، پنجمین نور حقیقت، حقیقت همیشه زنده تاریخ.

امام باقر(ع) نقطه ای درخشان در پیشانی تاریخ
و گوهری گرانبها بر دامان روزگار بود.

لقب «باقر» را پیامبر گرامی اسلام(ص) برای آن حضرت برگزیدند.
و باقر یعنی «شکافنده علوم»، و امام، چشمه جوشنده علم بود؟

به جاست امروز جرعه ای از جام کلام آن مظهر
رحمت الهی را بنوشیم که فرمودند:

«هیچ کس نیست که ما را یاد کند یا نزد او از ما یاد شود
و از چشمانش ـ هر چند اندک ـ اشک روان شود مگر آنکه خداوند برایش در
بهشت خانه ای بنا کند و آن اشک را حجابِ میان او و آتشِ دوزخ قرار دهد.»

در این روز دست به دعا بر می داریم واز خداوند می خواهیم
ما را از پیروان راستین راه و اندیشه آن را مرد دین و اندیشه قرار دهد.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

هوای گریه دارم؛بگذار فرو شکنم،
بگذار کاروان دل را در این غربتِ جانکاه،
همراه سازم با اشک و نغمه‏ های سوزناکم را در گوشِ افلاکیان بخوانم.

به هر سو می‏نگرم، آخرین روزشمار خاموشی شمع است
و پروانگان، در حالِ طوافند.

آقاجان! تازه چشم‏هایم تو را باور کرده بودند؛
چشم‏هایِ نابینایی که جز جمالِ دل‏آرای تو، هیچ نمی‏دید.

پیشوای پنجم! شمع‏ها را به یادِ تو هر غروب روشن می‏کردم
و گُل‏ها را سحر به عشق تو آب می‏دادم.

ای زیباترین واژه‏ ی من!
آمدی و پرده‏ ی نادانی را کنار زدی
و اینک با رفتنت، مرا در غم نشاندی.

بی تو، پرنده‏ ها نمی‏ خوانند
و نسترن‏ها به طراوت نمی‏ نشینند.

بی‏ تو، دریاها طوفانی‏ ترین لحظات را سپری می‏کنند
و موج‏ها بهانه‏ ای برای رقصیدن ندارند.

ای امام مظلوم وای پیشوایِ معصوم!
در این فضایِ تیره،روحِ پر اندوهم را،
امیدوارانه راهی حریم پاکت نموده ‏ام؛
تا شاید در این لحظات،پیوندِ دست‏های متبرکت را
با نور به نظاره بنشینم.

مرا لبریز از صفا کن، که صفای نورانی‏ات،
هرگز از خاطرم نمی‏رود.
تو امشب به خوابِ ابدی می‏روی،
شهادت را بوسه می‏زنی، در آغوش می‏فشاری؛

بگذار گریه کنم، بگذار بغضم را بشکنم
و در دلتنگ‏ترین لحظه‏ ام بگریم!

پروانه‏ ی دلم را آورده ‏ام تا به دور شمعِ جمالت بسوزانم
و گُل امیدم را با تو زیباتر نمایم؛ ای فانوس شب‏های ظلمانی!
رفتنت چه دلگیر بود! تو همواره زنده ‏ای؛
مگر می‏شود خورشید بمیرد؟!!