ویژه نامه میلاد فرخنده ختم المرسلین محمد مصطفی صلوات الله علیه و آله وسلم{ حضرت عشق}

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

پابه پای میلاد سبز اولین فرستاده

صدای قدسی اشراق، با عطر صلوات درآمیخته است.
تولد گل های محمدی، رویشی از مهتاب
را سر باغچه لحظه ها ریخته است.

زمین، حق دارد در خود نگنجد از این بشارت حجیم.
مژده امروز، چونان چشمه ای از امید، در همه جا جاری است.

کاخ های هراس، به خاکستر شومی خویش نشسته اند.
لرزه بر طاقت طاق کسرا افتاده است.

آتشکده فارس، مرده ای بیش نیست؛
مقابل خورشید لایزال حجاز.

نسیم بهاری، لابه لای درختان اندیشه وزیدن گرفته است.
قلم، با طرز دیگری از عشق روبه رو شده است.

سلام است و جلوه های سپید در زمین، ترنم، رونق گرفته است.
صدای شادی و صلوات، به موازات خرد شدن بت های جاهلی، شنیده می شود.

نیک خویی و پارسایی، به زوایای مختلف زندگی کشیده می شود.
تکرارهای هوس آلود مشرکان، درهم شکسته می شود.

عمری بود که رنج های بشر از بیهودگی زندگی، از شماره
گذشته بود. سال ها زور و جهل، بندگان را
در کام خویش فرو می کشید.

امروز اما، روز رهایی از یوغ تاریکی شب های یلدا است.
برخیزیم؛ ما نیز با نقل و صلوات، به استقبال امروز برویم!

محمدکاظم بدرالدین

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

صدای قدسی اشراق،
با عطر صلوات درآمیخته است.

تولد گل‏های محمدی، رویشی از مهتاب را
سر باغچه لحظه ‏ها ریخته است.
زمین، حق دارد در خود نگنجد
از این بشارت حجیم.

مژده امروز، چونان چشمه‏ ای از امید،
در همه‏ جا جاری است.

کاخ‏های هراس، به خاکستر شومی خویش نشسته ‏اند.
لرزه بر طاقت طاق کسرا افتاده است.
آتشکده فارس، مرده‏ ای بیش نیست؛
مقابل خورشید لایزال حجاز.

نسیم بهاری، لابه‏ لای درختان اندیشه
وزیدن گرفته است.

قلم، با طرز دیگری از عشق روبه ‏رو شده است.
سلام است و جلوه‏ های سپید در زمین، ترنم رونق گرفته است.
صدای شادی و صلوات، به موازات خرد شدن بت‏های جاهلی، شنیده می‏شود.

نیک‏خویی و پارسایی،
به زوایای مختلف زندگی کشیده می‏شود.

تکرارهای هوس ‏آلود مشرکان، درهم شکسته می‏شود.
عمری بود که رنج ‏های بشر از بیهودگی زندگی، از شماره گذشته بود.
سال‏ها زور و جهل، بندگان را در کام خویش فرو می‏کشید.

امروز اما، روز رهایی از یوغ تاریکی شب‏های یلدا است.
برخیزیم؛ ما نیز با نقل و صلوات، به استقبال امروز برویم!

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

تا نام تو برده می‏شود، چراغ‏های صلوات،
در جان لحظه ‏ها فروزان می‏شوند.

تا فضیلتی از تو گفته می‏شود،
دل‏ها از بوی گل محمدی زنده می‏شوند.

یاد نویدبخش تو،
درب‏های صبح را به رویِ ما می‏گشاید.

قرآن تو، نزدیک‏ترین راه رهایی است
و نهج ‏الفصاحه ‏ات، پاک‏ترین مبحث بندگی.

قرآن، معجزه ‏ای است که از دست‏های روشن تو به ما رسید و
مرهمی شد بر داغ‏های همه روزه بشریت.

نهج ‏الفصاحه، سرزمین پهناور دوستی است،
زمزمه‏ های بهاری گنجشکان بر درخت است
که روبه‏ روی لحظات خستگی انسان، قد می‏کشد.

دنیا، شاداب و جوان می‏ماند؛ اگر سطری از اندرزهای تو را به کار بندد؛
همچنان‏که منبر و مسجد و مأذنه از ذکر و نام تو فعال مانده‏ اند.

تو را نشناختیم یا رسول اللّه‏ صلی ‏الله‏ علیه ‏و‏آله ،
تو را نشناخته ‏ایم و فقط می‏دانیم که نامت بر همه کائنات ترجیح دارد

. چگونه می‏توان شعاع دایره خوبی‏هایت را ترسیم کرد؟
«مدینه» با آن عظمتش، هیچ‏گاه ادعا نمی‏کند که تو را شناخته است.

چگونه در خیال خام دنیا، رفتاری برای همه اعصار می‏گنجید؟
یا نبی اللّه‏ صلی‏ الله‏ علیه ‏و‏آله !

مگر می‏توان بر سنت شریف تو بوسه نزد؛
حال آنکه پاسخ‏گوی تمام نیازهای روز است؟!

این درست که تو را نشناخته ‏ایم،
اما همه هستی ما از احترام به نامت می‏گوید که بیت بیت،
قصیده‏ های روشن در دل‏ها می‏کاری و نور می‏پاشی در چشم‏های خاک.



محمدکاظم بدرالدین

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

عشق تا شکوه ز تاریکی این دنیا کرد
دستِ حق پنجره‌ی رحمت خود را وا کرد

ناگهان قافله سالارِ سرآمد، آمد
عشق یکباره چنین گفت: محمد(ص) آمد

آمد آن مرد امینی که خدا یارش بود
و صداقت همه جا تشنه‌ی دیدارش بود

آمد و غنچه‌ی امید شکوفاتر شد
ذهن آئینه پُر از بال و پرِ باور شد

مهربان، آمدی و رازِ خدا را گفتی
کلماتِ پُرِ اعجاز خدا را گفتی

عطر خوشبوی محبت به حجاز آوردی
آدمی را به سجود و به نماز آوردی

هر کسی دید تو را عاشقِ گفتارت شد
"چشم بیمار تو را" دید و گرفتارت شد!

بر لبت زمزمه‌ی روشنِ آگاهی بود
دلِ تو سبزترین شعرِ هوالهی بود

آسمان محوِ تماشای نگاهت می‌شد
ماه دلباخته‌ی رویِ چو ماهت می‌شد

ای سر و جان به فدای تو و خاک قَدَمت
گشته دل‌ها همگی نذرِ حریمِ حَرَمت

از تو و عشق تو هر کس که سخن می‌گوید
در دلِ "حامی" گلِ سرخِ غزل می‌روید

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

او آمد؛ با ردایی همه از واژه
و سرمایه بی‏ بدیل زندگانی،
با قامتی از صدای ماندگار خداوندگار،
با چشم‏ هایی که روشنگر کوره‏ راه ‏های هستی تا امروز،

با سینه ‏ای که گنج‏ خانه همه پاسخ‏ های ناگفته
و همه رازهای ناخوانده است.



محمد آمد،
زمین سر از خواب خویش بلند کرد و صبح دمید.

به برکت سفره دست‏های سبز آن معجزه،
خدا مهربان‏تر شد با مردمان قدرناشناس،

با قلب‏ های فتنه ‏گر ناآرام
و در کلام خویش چنین سرود:



«ای محمد!
پروردگار تو این مردم را عذاب نخواهد کرد
مادامی که تو در میان آنها زندگی کنی».



پیامبر، دریای عصمت پیشه‏ ای است
که اگر به حکم ناگزیر پروردگار نبود،
کبوتر جان خسته‏ اش
از شوق پس‏ کوچه ‏های ملکوت،
از شوق آغوش خداوند،
هر آینه پر می‏ گشود
و در این دنیای نافرجام نمی‏ گنجید.



پیامبر، آموزگار همه روزگاران،
همه نفس‏هایی که می‏آیند و می‏روند،
همه چشم‏ هایی که سر به مهر و آشکار
در پی حقیقت هستند و نیستند،
جاده‏های معرفت را به سمت ما فرامی‏ خواند.



در راه آسمان، سنگلاخی نمانده که همه را او
خود با دست‏های مهر خویش هموار کرده است.

اگر پا در مسیر ملکوت بگذاری،
هراسی نیست که در تمام لحظه ‏ها،
پیامبر شانه ‏های نحیفت را همراه خواهد بود.



صدایش کن!
دست‏های او همیشه نزدیکند.
کوره‏راهی در پیش نیست.
راه‏ها معلومند.
پیامبر خورشید شبانه‏ روز هستی است.
بر دامانِ معصوم او چنگ بزن و رهسپار شو.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

زمين و آسمان «مكه‏» آن شب نور باران بود

و موج عطر گل در پرنيان باد مى ‏پيچيد،

اميد زندگى در جان موجودات مى ‏جوشيد

هوا آغشته با عطر شفا بخش بهاران بود.

شبى مرموز و رؤيايى به شهر«مكه‏» مهد پاك جانان،

دختر مهتاب مى‏ خنديد.

شبانگه ساحت «ام القرى‏» در خواب مى‏ خنديد،

ز باغ آسمان نيلگون صاف و مهتابى

دمادم بس ستاره مى‏شكفت

و آسمان پولك نشان مى‏شد

صداى حمد و تهليل شب آويزان خوش آهنگ

به سوى كهكشان مى‏ شد.

دل سياره‏ ها در آسمان حال تپيدن داشت

و دست باغبان آفرينش در چنان حالت

سر«گل آفريدن‏» داشت.

خانه«ام القرى‏» در انتظار رويدادى بود

شب جهل و ستمكارى ، به اميد طلوع بامدادى بود.

سراسر دستگاه آفرينش اضطرابى داشت

و نبض كائنات از انتظارى دمبدم مى ‏زد كه:

امشب، نيمه شب خورشيد مى ‏تابد

ز شرق آفرينش، اختر اميد مى ‏تابد.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

محمد صلی‏الله‏ علیه‏ و‏آله می‏آید؛
اما چه زود از نعمت مهر پدر و مادر محروم می‏شود!
حال که خداوند اراده کرده تا معجزه‏ای بی‏بدیل را به خلق عرضه کند،
چه جای شگفتی است، اگر دست تمام عوامل دنیوی را کوتاه کند؟!

بگذار حبیب ما از مهر والدین، بی‏ بهره باشد تا ما،
خود محبت را بر او عرضه کنیم و او را
از رحمت لبریز نماییم تا رحمة ‏للعالمین شود.

محمد صلی ‏الله ‏علیه‏ و‏آله در خانه ‏ای به دنیا آمد
که از پاکی و طهارتش، حجاز بارها قصه رانده است؛
خانه‏ ای که جز نام خدا، بر بزرگی کسی شهادت نداده است.

آری، محمد صلی‏ الله ‏علیه ‏و‏آله آمد؛
در میان نسلی غارت‏ زده اشتباه خویش؛
مردمی که در آتش جهالتشان شعله‏ ور بودند
و دیوانگانی که از روی جهل، حرمت خویش را می‏شکنند

نسلی که به زشتی و غارت و وحشی‏گری، شهره عصر بودند
و خدا برای این قربانیان مانده در حضیض جهل و تاریکی،
چراغ هدایتی مهربان فرستاده است.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

وقتی که آمدی همه جا غرق نور شد کم کم بساط عشق خداوند جور شد
وقتی تو آمدی دل جدّت جلا گرفت زیرا که لحظه های صفا و سرور شد

وقتی تو آمدی همه جا بوی حق گرفت شیطان و فتنه هاش از این خاک دور شد
با اینکه آخر آمدی اما نوشته اند یک ذره خاک پای شما کوه طور شد
یک ذره نور تو به دل آسمان نشست خورشید و ماه بعد به جنس بلور شد
آقا گدای کوی تو دنیا شدند و بعد این بردگان به لطف تو آقا شدند و بعد
مقداد و بوذر آمد و سلمان کنار تو هر یک برای خویش مسیحا شدند و بعد
حسرت به قلب خون شده‌ی مادران نماند بسیارشان که صاحب لیلا شدند و بعد
با ناز مقدم تو زمین سربلند شد افتادگان به خاک، همه پا شدند و بعد
قبل از تو بود بند دو عالم گره گره تو آمدی و این گره ها وا شدند و بعد
پیغمبرانِ قبل تو از یاد رفته بود تو آمدی و زنده و احیا شدند و بعد
تو آمدی و نسل تو شد نور فاطمه مردم گدای حضرت زهرا شدند و بعد

رو کردحق تو را که تو قرآن بیاوری بعدش نزول سوره باران بیاوری

لطفی به ما شد و به نگاهت نوشته شد: نوری به قلب کشور ایران بیاوری
می خواستی پلی بزنی سوی ما عجم گفتی کنارخویش تو سلمان بیاوری

گفتی به او که دین خدا حب حیدر است باید علی بگویی و ایمان بیاوری
می خواستی که مست مِی کربلا شویم گفتی ز نسل خویش تو سلطان بیاوری
تو آمدی که همره نور وجود خود نور خدای عرش فراوان بیاوری

ما را گدای خانه ات آقا حساب کن
مست شراب ساقی خود بوتراب کن
حیدر محمد و تو خودت هم که حیدری از کل انبیاء الهی تو برتری

آنقدر برتر است مقامت که داده حق مانند فاطمه به تو دختر چه دختری
در وصف و درمقام تو این واژه کافی است بعد از خدا تو لایق الله اکبری
از روز اولی که تو پا بر زمین زدی فهمیده بود جد تو که تو پیمبری
آقا به جان فاطمه و مرتضی بگو روز جزا مرا به غلامی ،تو می خری؟
ما مست حیدریم و لیکن نوشته اند ما را همیشه شیعه مذهب جعفری

شکر خدا که ما همگی عبد حیدریم
شاگرد درس علم دبستان جعفریم

بخش تاریخ و سیره معصومین تبیان

مهدی نظری

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

چقدر می‌توانیم مانند پیامبرمان باشیم...

چقدر بر کیش مهر او می‌مانیم و دیگران را بر آن می‌خوانیم؟

ما که امر شده‌ایم به این آیه

"قل ان کنتم تحبّون الله فاتّبعونی یحببکم الله و یغفر لکم ذنوبکم والله غفور رحیم"

یعنی به راه و روش حبیب من که محبت‌ورزی و عشق است باشید تا محبوب من شوید.

خلاصه خاتم روحبخشان بود.

وجودش، نگاهش، سخن و اشاره‌اش برای مردمان سراسر انبساط و گشادگی به همراه می‌آورد و غم و اندوه را از وجودشان می‌زدود!

و او این سیره و روش را برای فرزندان خود باقی گذاشت،

آن ها که هر کدام معدن‌الرحمه و اصول‌الکرم لقب یافتند.

در گشاد ختم‌ها تو خاتمی
در جهان روحبخشان حاتمی

هست اشارات محمد المراد
کل گشاد اندر گشاد اندر گشاد

صد هزاران آفرین بر جان او
بر قدوم و دور فرزندان او

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

پرتو رنگارنگ خورشید، اندک اندک بر فراز آسمان مدینه تابیدن می‌گرفت
تا زمین، نظاره‌گر طلوع دوباره مهر باشد.

مدینه، بی صبرانه چشم به راه سپیده صبح بود.

... و ناگهان، نبض زمان تندتر از همیشه به تپیدن افتاده، شعله‌های سرکش و ابدی آتش،
بیش از پیش، بر دوزخ جسم و جان ابلیس و خودش نشست و از پس ابرهای رحمت آفتابی برآمد.

زلال اشک، چونان شبنم سحرگاهی بر چشمان خسته مادر نشست.
مولودی از بطن عشق و طهارتزاده شد تا متن دین را بگستراند.

و او صادق آل محمد بود و بنیانگذار نهضتی بزرگ؛

او چشمه سار فضل و دانش‌اش محلّ فیض چهار هزار درخت طوبی بود و آبشار عظیم
عطوفتش، بنیان کن هر چه سنگِ خاراست.

او گستراننده نور پدر بود در تاریکنای جهان و روشنای دیده و دل باقرالعلوم
علیه السلام، شکافنده دانشها.

اینک، فرشتگان، دسته دسته می‌آیند و به تماشای ابنُ المکّرمه می‌نشینند.

اینک، زمزمه تسبیح و تهلیل، از چار سوی مدینه، به گوش می‌رسد اینک، شمیم و عطر گل محمدی،
سر تا سر زمین را پر کرده است و مشام جانهای خسته شیعیان را می‌نوازد.

اینک، هزار هزار قافله دل، به دیدار آن امام می‌آید تا طلوع هشتمین ستاره عصمت
از آسمان ولایت را جَشن بگیرد و مرهم عشق، بر زخم کهنه شیعه بگذارد.

نسرین رامادان