ღ•*♥*•ღ ماه رمضان در طپش قلم شاعران ღ•*♥*•ღ

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

مبارک باد آمد ماه روزه

رَهَت خوش باد ای همراه روزه
شدم بر بام تا مَه را ببینم

که بودم من به جان دلخواه روزه
به جز این ماه، ماهی هست پنهان

نهان چون ترک در خرگاه روزه
بدان مَه ره برد آن کس که آید

درین مَه خوش به خرمن گاه روزه
رُخ چون اطلسش گر زرد گردد

بپوشد خلعت از دیباه روزه
دعاها اندرین مه مستجاب است

فلک ها را بدرّد آه روزه چو یوسف
ملک مصر عشق گیرد
کسی کو صبر کرد در چاه روزه
سحوری کم زن ای نطق و خمش آن

ز روزه خود شوند آگاه روزه

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

آغاز ماه رمضان را به همه شما بزرگواران تبریک می گویم
امیدوارم بتوانیم در این ما توشه حداقل یک سالمان راجمع کنیم
و تقدیر یک سالمان را رقم بزنیم
و همچنین بتوانیم از خیر و
برکتش استفاده لازم را ببریم.


رمضان آمد


ابلیس را به بند کشیدند


رمضان آمد


و با خود


نور و کرم


رحم و امید به ارمغان آورد


رمضان آمد تا قدر هم بیاید


و این ماه خداست


پس بیا تا به ضیافت برویم


با دل پاک


سوی خدا

[نرگس منتظر]

و علیک السلام یا رمضان

برگ تحویل می‏کند رمضان
بار تودیع بر دل اخوان
یار نادیده سیر زود برفت
دیر ننشست نازنین مهمان
غادرالحب صحبة الاحباب
فارق الخل عشرة الخلان
ماه فرخنده روی بر پیچید
و علیک السلام یا رمضان
الوداع ای زمان طاعت و خیر
مجلس ذکر و محفل قرآن
مهر فرمان ایزدی بر لب نفس
در بند و دیو در زندان
تا دگر روز، با حبان آید
بس بگردد به گونه گونه جهان
بلبلی زار زار می‏نالید
بر فراق بهار وقت‏خزان
گفتم اندوه مبر که باز آید
روز نوروز و لاله و ریحان
گفت ترسیم بقا وفا نکند
ور نه هر سال گل دهد بستان
روزه بسیار و عید خواهد بود
تیرماه و بهار و تابستان
تا که در منزل حیات بود
سال دیگر که در غریبستان...

«قصاید سعدی، ص 722

[درگاه محبوب]

بوی ربنا

در اتاقي كه پر است از ابر و مه
دست‌هايم بوي باران مي‌دهد
عكس من در قاب مي‌خندد به من
خنده‌اش بوي دبستان مي‌دهد

بوي باد از كوچه مي‌آيد ، و من
در اتاقم چاي را دم كرده‌ام
با بخار گرم چايي ، سقف را
پر زباغ سرد شبنم كرده‌ام

قُل قُل گرم سماور در اتاق
مي‌برد من را به عصر كوزه‌ها
مي‌برد تا لحظه‌ي افطارها
مي‌برد من را به ماه روزه‌ها

لحظه‌‌ افطار وقتي مي‌رسيد
سفره پر مي‌شد ز عطر گل ياس
لحظه‌اي احساس مي‌كردم كه من
نور دارم بر تنم جاي لباس

سبز مي‌شد با پدر ، باغ دعا
نرم مي‌خواند از كتابي آشنا
با فطير تازه مادر مي‌رسيد
دستهايش داشت بوي ربّنا


جعفر ابراهيمي ( شاهد )

[خادمه زینب کبری(س)]

یاعلي و يا عظيم و ربنا


يا غفور و يا رحيم اي رب ما

تو عزيزي و سميعي و بصير

بي همانند و کريمي و امير

اي خدا اين ماه مهماني توست

ماه مهماني قرآني توست

خود بزرگي و کرامت داديش

هم فضيلت هم شرافت داديش

ماه روزه ماه قرآن و نماز

ماه سوز و گريه و راز و نياز

ماه نازل گشتن قرآن حق

آن کتاب هادي و فرقان حق

ماه معراج وشب قدر علي

ماه منشق گشتن بدر علي

رب منان و رئوف اي گردگار

بر گدايانت بيا منت گذار

داخلم کن در بهشت و جنتت

کن مرا مشمول لطف و رحمتت

تا که گردم همنشين مصطفي

زائر روي نکوي مرتضي

بشنوم صوت صوت دل انگيز حسين

سير بينم روي آن نور دو عين

اي خدايا گر چه من ناقابلم

حب حيدر را مگير از اين دلم

[خادمه زینب کبری(س)]

ای دل سنگی بیا و آب شو
زودتر بیدار از این خواب شو
ای رسیده تا لب نفرین دوست
وی دعای مانده تا آمین دوست
ای گرو در دست اعمال بدت
ای پشیمان گشته از حال بدت
ای دل هر جایی و ولگرد من
آبرو بردی ز روی زرد من
هر کجا شد پا نهادی بی خیال
باز کردی در هوای هر که بال
آب و دانه خوردی از هر پشت بام
فکر خود بودی نبودی فکر بام
تو ندادئی خمس مال خویش را
تو نکردی پاک بال خویش را
پس تمام آب و نانت غصبی است
تار و پود عمق جانت غصبی است
مثل نی می نالم از وضع خودم
خوب بودم از چه حالا بد شدم
من توکل بر تو کمتر می کنم
من خدا را سخت باور می کنم
ای خدا ای باور دیرین من
ای ملاک دوستی و کین من
رحم کن بر من مرا هم خوب کن
در زلال کوثرت مرطوب کن
تا شوم سرمست از عشق علی
یک جهان گردد ز نورم منجلی

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

حكمت روزه داشتـن بگـذار

باز هم گفته و شنیده شود


صبرت آمــوزد و تسلط نفـس

و ز تو شیطان تو رمیده شود


هر که صبرش ستون ایمان بود

پشت‏ شیطان ازو خمیده شود


آفتــــاب ریــاضتی که ازو

میوه معرفت رسیده شود


چه جلایی دهد به جوهر روح

کادمی صافی و چکیـده شود


بذل افطار سفره عدلی است

که در آفــاق گستـــریده شود


فقر بر چیده‏ دارد از خوانـی

که به پای فقیر چیده شود


شب قدرش هزار ماه خداست

گوش کن نکتــه پروریـده شود


از یــکی میــــوه عمـــل کـــه درو

کشته شد، سی هزار چیده شود


گر تکانی خوری در آن یک شب

نخـل عمــر از گنـه تکیـده شود


مفت مفروش کز بهای شبی

عمرهـا باز پـس خـریده شود


روز مهلت گذشت و بر سر کوه

پرتــوی مانـده تــا پریــده شـود


تا دمی مانده سر بر آر از خواب

ور نه صور خــدا دمیـــده شــود

شهريار

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

ای خدای مسلمین و مؤمنین

وی تو خلاق سموات و زمین

كن مقرر صوم ما را در جهان

با شرافت چون صیام صائمین

گرچه قابل نیست كاید در عداد

در شمار روزه‌های كاملین

لیك از راه تفضل كن قبول

كن حسابش در عداد قابلین

هم قیام ما به شب‌ها و سحور

قابل افتد چون قیام قائمین

اندر این ماه مبارك یا روف

حاجت ما مردم زار و حزین

این كه خواب غفلت از ما دور كن


كن تو بیدار از نیام غافلین

چشم و هوش و گوش ما را باز كن

تا كه باشیم از گروه ذاكرین

هم بیامرز ای ‌خدایا از كرم

جرم و تقصیر عموم مذنبین

خاصه از این عبد سر تا پا گناه

حق جاه حضرت سلطان دین

[درگاه محبوب]

در کوچه هاي خلوت و خاموش آن ديار :
آن جا که جز نسيم نمي گيريدش سراغ ،
آن جا که در سياهي اندوه بار شب ،
جز نور ماه نيست در ان کلبه ها چراغ ،
- در زاغه هاي شهر -
هر گوشه هر کنار ،
يک کودک يتيم !
يک چشم اشک بار ،
يک مادر فقير ،
يک ظرف بي غذا ،
يک سفره ي فتاده تهي روي يک حصير ،
در انتظار ماند ...

محمد علي شرفي

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

برگ تحویل می‏کند رمضان
بار تودیع بر دل اخوان

یار نادیده سیر زود برفت
دیر ننشست نازنین مهمان

غادرالحب صحبة الاحباب
فارق الخل عشرة الخلان

ماه فرخنده روی بر پیچید
و علیک السلام یا رمضان

الوداع ای زمان طاعت و خیر
مجلس ذکر و محفل قرآن

مهر فرمان ایزدی بر لب نفس
در بند و دیو در زندان

تا دگر روز، با حبان آید
بس بگردد به گونه گونه جهان

بلبلی زار زار می‏نالید
بر فراق بهار وقت‏خزان

گفتم اندوه مبر که باز آید
روز نوروز و لاله و ریحان

گفت ترسیم بقا وفا نکند
ور نه هر سال گل دهد بستان

روزه بسیار و عید خواهد بود
تیرماه و بهار و تابستان

تا که در منزل حیات بود
سال دیگر که در غریبستان...

«قصاید سعدی، ص 722