تورا من چشم در راهم .....(( ادبيات انتظار ٬نجوا بامولاي منتظران))

[خادمه زینب کبری(س)]

اذان جمکران شوری به پا کرد
دلم را از غم عالم جدا کرد
صبا را گشته بودم محرم راز
مرا با رمز غیبت اشنا کرد
بخوان در دل تمنای فرج را
بگو شاید نگاهی هم به ما کرد
چو یعقوب از غم یوسف بنالید
به بوی جامه اش او را شفا کرد
نباشد گل به بستان در زمستان
گل نرگس به هر باغی وفا کرد
ببینیم در جهان عدل علی را
اگر امد حکومت را به پا کرد
اگر ابری بییاید روی خورشید
مشو نومید وباید بس دعا کرد
خدا یا عمر من را طاقتی بخش
که بینم غیبت کبری رها کرد

[شكوه انتظار* میدانم که میائی...*]

غبار چرخ زمان،
اینه انتظار را تیره نکرد.
ظهور هزار ستاره از شکوه حضور تو نکاست.
کودکانه ترین بهانه های دل،
تو را آرزومندند؛
پیران تو را می جویند و جوانان تو را فریاد می کشند.
امروز بهانه گریستن، تویی؛
بهای بودن تویی؛
سرزمین اجابت، دعای توست.
آه!
که فرشته انتظار، چه پَر بسته و شکسته بال است.
آه!
ای شکوه مندترین قله رجا!
انگشت مهر به لب لعل تر کن و صفحه ای چند از برابر چشمم بگذران.
نمی خواهم امروز را که فردا نیست بیش از این روی در روی نشینم.
و فردا را چه زیبا به نام تو آذین بسته اند!
من همیشه فردا را بیشتر از دیروز دوست داشته ام،
و صمیمی تر از امروز.
بیا که شاهنامه عمر،
پایانی بدین خوشی و زیبایی نخواهد داشت.
بیا که شهد حیات حقیقی به جان انسان ها ریخته خواهد شد:
بیا تا زندگی معنا یابد و امید،
رنگ بگیرد.
بیا تا بهار از راه برسد و پرستوهای عاشق،
هلهله سر دهند.
بیا تا برهوت زندگی به ظهور لاله حضورت آباد شود.
بیا تا در بهار گرم حضورت،
هستیمان سبز و خرّم گردد.
بیا تا زمینِ ستم زده،
در سایه سار عدالت تو،
بهشت شود.

بیا تا قامت خمیده اسلام با ذوالفقارت، قد راست کند.
بیا تا چشم گنه کارمان به خورشید جمال الهی ات روشن گردد.
اللهم عجل لولیک الفرج و العافیه و النصر

و جعلنا من خیر اعوانه و انصاره

و المستشهدین بین یدیه




کدامین جاده

امشب میگذارد سر به پای تو

[ملکوت* گامی تارهایی *]

حضرت باران !

نسیم سحر، عاشقمان کرده است به بوی تو؛
کِی خواهی بارید؟
کِی قطره قطره، تن دیوارها را خواهی شست؟

کِی خواهی آمد تا جشن باران بگیریم؟

وقتي تو نيستي باران تمام اشكهاي دلتنگ را همنوا با خويش جاري ميكند و بغضها را ميشكند.

وقتي تو نيستي باران را نميخواهم حتي اگر زيباترين و زلالترين باشد، تو بايد بيايي تا باران به اصالت خويش بازگردد.

تو بايد باشي تا باران به مژ‍ده آسماني بدل شود و اميد را زمزمه كند.

تو بايد باشي كه در ميان باران،‌ چشمان مهربانت را به هر سو بدوزي و رنگين كمان شادي را در ميان باران رحمت پروردگارت پديدار سازي.

تو بايد باشي تا باران تمام وسعت خاك را سيراب كند و گرنه دور از تو هيچ سيلابي تشنگي هاي زمين را اقامه نخواهد كرد.

... بيا و با خودت باران بیاور

[ملکوت* گامی تارهایی *]

بی قرار توام و در دل تنگم گله هاست

آه بی تاب شدن عادت كم حوصله هاست

همچوعكس رخ مهتاب كه افتاده در آب

در دلم هستی و بین من و تو فاصله هاست

بی توهر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

همچو شهری كه به روی گسل زلزله هاست

باز می گویمت از مسئله دوری و عشق

وسكوت تو جواب همه ی مسئله هاست...

[ملکوت* گامی تارهایی *]

بهار عشق شکوفا نمی شود بی تو

بیا که غنچه ی دل وا نمیشود بی تو

بر آی از افق ای آفتاب صبح امید

که شب رسیده و فردا نمی شود بی تو

هزار چشمه جوشان به دشتها جاریست

یکی روانه ی دریا نمی شود بی تو

ز سرد مهری شبهای هجر دلتنگم

بیا که عقده ی دل وا نمی شود بی تو

بیا،بیا گره از کار عاشقان بگشای

که عشق و عاطفه معنا نمی شود بی تو

[ملکوت* گامی تارهایی *]

کجاست آن بقیت خداوند که از عترت رهنما تهی نمی گردد؟

کجاست آن مهیای برانداختن نسل ستمگران؟

کجاست آن برگزیده ای که دین و شریعت را باز می گرداند؟

کجاست آن آرزوی برآمدنی که قرآن و حدود را زنده می کند؟

ای سردار سر افراز

ذوالفقار علی برگیر و آماده باش تا قامت راست ستمگران را دو تا کنی.

ای قهرمان دوران!

دردمندان منتظرند تا بیایی و آنچه کژی و نابسامانی است از بن بکنی.

ای امید امیدواران!

ستمدیگان و دردمندان دیده به راهند تا بیایی و بنیاد ستم بر اندازی.

ای گنج نهان!

چهره بگشای و آیین خدا را با دم مسیحایی خویش جانی دوباره ببخش.

ای سپهسالار اسلام!

که خداوند تو را برای سربلندی امت و شریعت برگزیده است

پای در رکاب کن.

ای ترجمان قرآن!

که پیروان قرآن در آرزوی ظهور تو روز شماری میکنند

قرآن را دریاب.

.....و ای احیا گر دین!

دین را زنده کن

وای امید عاشقان و منتظران بیا...

بیا و..

اماما!

تا نیایى، دریاى زندگیمان از اسارت تـوفان رها نمى شـود.

بیا که زورقهاى شکسته مان را بادبانـى و ما بـى صاحبـان را صاحب!

بیـا که هـر دردى را درمـانـى و دردمندان را طبیب!

رواق منظر چشم من آشیانه توست

کـرم نمـا و فـرودآ که جهان در انتظار توست

[نرگس منتظر]

از نو شکفت نرگس چشم انتظاري ام
گل کرد خار خار شب بي قراري ام

تا شد هزار پاره دل از يک نگاه تو
ديدم هزار چشم در آيينه کاري ام

گر من به شوق ديدنت از خويش مي روم
از خويش مي روم که تو با خود بياري ام

بود و نبود من همه از دست رفته است
باري مگر تو دست بر آري به ياري ام

کاري به کار غير ندارم که عاقبت
مرهم نهاد نام تو بر زخم کاري ام

تا ساحل نگاه تو چون موج بي قرار
با رود رو به سوي تو دارم که جاري ام

با ناخنم به سنگ نوشتم : بيا , بيا
زان پيشتر که پاک شود يادگاري ام

:::: یا بقیه الله آجرک الله ::::

[خادمه زینب کبری(س)]

آخر ای دوست نخواهی پرسید
که دل از دوری رویت چه کشید؟
سوخت در آتش و خاکستر شد
وعده های تو به دادش نرسید
داغ ماتم شد و بر سینه نشست
اشک حسرت شد و برخاک چکید
آن همه عهد فراموشت شد؟
چشم من روشن، روی تو سپید
جان به لب آمده در ظلمت غم
کی به دادم رسی ای صبح امید؟
آخر این عشق مرا خواهد کشت
عاقبت داغ مرا خواهی دید...

[خادمه زینب کبری(س)]

خوشا آنانکه دائم یاد یارند
برای دیدنش چشم انتظارند
خوشا آنانکه در هر نیمه شب
چه حالی با هوای دوست دارند
خوشا آنانکه دائم در شب و روز
بغیر از ذکر دلبر بر کنارند
ندارند خواهشی جز دیدن یار
تمنّایی بجز دلبر ندارند
خوشا سوز و تب هجران دلبر
خوشا آنانکه بی او بیقرارند
خوشا شوق وصال روی جانان
خوشا آنانکه بر او جان سپارند
خوشا آنانکه مشتاق حضورند
به دیدار رخش امّیدوارند
خوشا آن عاشقان دل سپرده
که راهش جان و مال خود گذارند
خوشا آنانکه چون قربان نگشتند
ز دست کوته خود شرمسارند
خوشا آنانکه از دوری رویش
چو ابر نوبهاری خون ببارند
خوشا بر حال در بندان هجران
که راضی بر رضای کردگارند
خوشا آن لحظه نابی که یاران
خبر از وصل روی دوست آرند

[خادمه زینب کبری(س)]

تا که قلبم می تپد چشم انتظارم تا ظهور
تا نفس در سینه دارم یاد یارم تا ظهور
تا دم مرگم نمیخواهم رهی دیگر روم
سر از این راه ولایت برندارم تا ظهور
لحظه های خوب و ناب عمر خود را بی دریغ
در ره والای مولا می سپارم تا ظهور
از سر نیروی شوق وصل دلبر زنده ام
با توان عشق جانان بر مدارم تا ظهور
با خیال روی زیبای حبیب مهربان
بی نیاز از دیدن هر گلعذارم تا ظهور
در هوای سوز هجران رخش گریم چو شمع
با جمیع خیل یاران بیقرارم تا ظهور
در پی دیدار او در هر رهم در جستجو
بهر او آواره دشت و دیارم تا ظهور
جز نیاز او ندارم در دلم عشقی دگر
از هوا و میل دیگر بر کنارم تا ظهور
در شب تاریک او با لطف عشقش میروم
از غم هجران او بی تاب و زارم تا ظهور
چون کبوتر میزند پر این دلم تا کوی یار
از فراغش چون شقایق داغدارم تا ظهور
این دلم پر گشته از شوق تمنای وصال
خواهش دیدار دلبر گشته کارم تا ظهور
گر بمیرم روی یار خود نبینم قبل از آن
لاله روید از تب دل بر مزارم تا ظهور