مشاعره با اشعار دیوان حافظ شیرازی

[شهاب منتظر]

هـم گلستان خیالم ز تو پرنقش و نگار

هم مشام دلم از زلف سمن سای تو خوش


در ره عشق که از سیل بلا نیست گذار

کرده‌ام خاطر خود را به تمنای تو خوش

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

شاه خوبانی و منظور گدایان شده‌ای
قدر این مرتبه نشناخته‌ای یعنی چه

نه سر زلف خود اول تو به دستم دادی
بازم از پای درانداخته‌ای یعنی چه

[ملکوت* گامی تارهایی *]

همه کارم ز خود کامی به بد نامی کشید آخر
نهان کی ماند رازی کزوسازند محفل ها


هر که از جاده ی انصاف نهد پا بیرون
سینه ی او هدف تیر حوادث گردد

[شهاب منتظر]

در ره عشق که از سیل بلا نیست گذار

کرده‌ام خاطر خود را به تمنای تو خوش


شکر چشم تو چه گویم که بدان بیماری

می کند درد مرا از رخ زیبای تو خوش

[شهاب منتظر]

شـممت روح وداد و شمت برق وصال

بیا که بوی تو را میرم ای نسیم شمال

احادیا بجمال الحبیب قف و انزل

که نیست صبر جمیلم ز اشتیاق جمال

[خادمه زینب کبری(س)]

لب لعل و خط مشکین چو آنش هست و اینش نیست

بنازم دلبر خود را که حسنش آن و این دارد

[شهاب منتظر]

در پای خار هجران افتاده در کشاکش

وز گلبن وصالت هرگز گلی نچیده

گر دست من نگیری با خواجه بازگویم

کز عاشقان بیدل دل می برد دو دیده

[خادمه زینب کبری(س)]

هان مشو نومید چون واقف نه ای از سر غیب...

باشد اندر پرده بازی های پنهان غم مخور

[شهاب منتظر]

روز و شب خوابم نمی‌آید به چشم غم پرست

بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع

رشته صبرم به مقراض غمت ببریده شد

همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمــع

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی
ای پسر جام می‌ام ده که به پیری برسی

چه شکرهاست در این شهر که قانع شده‌اند
شاهبازان طریقت به مقام مگسی