مشاعره با اشعار دیوان حافظ شیرازی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

یا رب آن آهوی مشکین به ختن بازرسان
وان سهی سرو خرامان به چمن بازرسان

دل آزرده ما را به نسیمی بنواز
یعنی آن جان ز تن رفته به تن بازرسان

[خادمه زینب کبری(س)]

نه هر درخت تحمل کند جفای خزان

غلام همت سروم که این قدم دارد

[شهاب منتظر]

درد ما را نیست درمان الغیاث

هجر ما را نیست پایان الغیاث


دین و دل بردند و قصد جان کنند

الغیاث از جور خوبان الغیاث

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

ثواب روزه و حج قبول آن کس برد
که خاک میکده عشق را زیارت کرد

مقام اصلی ما گوشه خرابات است
خداش خیر دهاد آن که این عمارت کرد

[شهاب منتظر]

دم از سیر این دیر دیرینه زن

صلایی به شاهان پیشینه زن

همان منزل است این جهان خراب

که دیده‌ ست ایوان افراسیاب

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

باغبان گر پنج روزی صحبت گل بایدش
بر جفای خار هجران صبر بلبل بایدش

ای دل اندربند زلفش از پریشانی منال
مرغ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش

[شهاب منتظر]

شـکرانه را که چشم تو روی بتان ندید

ما را به عفو و لطف خداوندگار بخش


ساقی چو شاه نوش کند باده صبوح

گو جام زر به حافظ شب زنده دار بخـش

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست


صلای سرخوشی ای صوفیان باده پرست



اساس توبه که در محکمی چو سنگ نمود


ببین که جام زجاجی چه طرفه‌اش بشکست

[خادمه زینب کبری(س)]

تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود

بنده ی من شو و برخور به همه سیم تنان

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

نه هر که چهره برافروخت دلبری داند
نه هر که آینه سازد سکندری داند




نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست
کلاه داری و آیین سروری داند