مشاعره با اشعار دیوان حافظ شیرازی

[شهاب منتظر]

هــاتف آن روز به من مژده این دولت داد

که بدان جور و جفا صبر و ثباتم دادند


این همه شهد و شکر کز سخنم می‌ریزد

اجر صبریست کز آن شاخ نباتم دادنــد

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

دلیل راه شو ای طایر خجسته لقا
که دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه

به یاد شخص نزارم که غرق خون دل است
هلال را ز کنار افق کنید نگاه

[شهاب منتظر]

هـر کس از مهره مهر تو به نقشی مشغول

عاقبت با همه کج باخته‌ای یعنی چه


حافظا در دل تنگت چو فرود آمد یار

خانه از غیر نپرداخته‌ای یعنی چــه

[ملکوت* گامی تارهایی *]

همای اوج سعادت به دام ما افتد

اگر ترا گذری بر مقام ما افتد



یاری اندر کس نمی بینیم یاران را چه شد

دوستی کی آمد آخر دوستداران را چه شد

[شهاب منتظر]

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد


چو مهمان خراباتی به عزت باش با رندان

که درد سر کشی جانا گرت مستی خمار آرد

[شهاب منتظر]

دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

که چو سرو پایبند است و چو لاله داغ دارد


سر ما فرونیاید به کمان ابروی کس

که درون گوشه گیران ز جهان فراغ دارد

[شهاب منتظر]

دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

به می بفروش دلق ما کز این بهتر نمی‌ارزد



به کوی می فروشانش به جامی بر نمی‌گیرند

زهی سجاده تقوا که یک ساغر نمی‌ارزد

[شهاب منتظر]

دوتا شد قامتم همچون کمانی

ز غم پیوسته چون ابروی فرخ



نسیم مشک تاتاری خجل کرد

شمیم زلف عنبربوی فرخ

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت
به قصد جان من زار ناتوان انداخت

نبود نقش دو عالم که رنگ الفت بود
زمانه طرح محبت نه این زمان انداخت

[شهاب منتظر]

تــاب بنفشه می‌دهد طره ي مشک سای تو

پرده ي غنچه می‌درد خنده ي دلگشای تو


ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مـســوز

کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تــو