تلقی نظریه بهره وری نهایی به عنوان نظریه توزیع درآمد از جهات مختلفی مورد انتقاد است:
طرفداران بهینه پارتو مدعی اند که چون مرز تابع بهره وری است و افزایش کارایی اقتصادی به معنای بهره وری بیش تر است: بنابراین اگر دستیابی به تعادل پارتویی را هدف قرار دهیم، با رشد اقتصادی، خود به خود دستمزدها افزایش خواهد یافت و فقر کاهش می یابد . از آن طرف افزایش سرمایه ای ناشی از کارایی اقتصادی، عرضه سرمایه را بالا برده و بهره را کاهش می دهد . یعنی در فرایند تعقیب کارایی سهم نیروی کار افزایش، و سهم سرمایه از کل تولید کاهش می یابد . اما چنان که پروین و دیگران (1373: 12) یادآوری می کنند، این استدلال مبتنی بر پیش فرض هایی است که همیشه محقق نمی شود . از جمله این که بهره وری نیروی کار با سرعت بیش تری از بهره وری سرمایه افزایش یابد . امری که خلاف آن واقع می شود . علاوه بر آن چنان که در صفحات پیش رو خواهید دید بهره مرکب ، بهره رایج در نظام های بازار، سهم این دو عامل را به شدت به نفع صاحبان سرمایه تغییر می دهد .
نقل قول
