در حالی که کلاسیک های بدبین ( ریکادو، مالتوس و مارکس) قانون سه را بی ارزش پنداشته و سیستم کلاستیک را محکوم به عدم تعادل دانسته و پیش آمدن بحران را امری درون زا می شمردند، ولی نئوکلاسیک ها به ملاحظات کلان کاری نداشته و سیستم اقتصادی را از یک دیدگاه خرد بررسی می کنند و سعی دارند با روش تحلیلی نهایی ( مارژینالیستی) که ابتکار مهم آنان است، وجود تعادل دائمی در سیستم اقتصادی را از طریق عملکرد خود بخودی بازار اثبات نمایند و نشان دهند که تخصیص منافع فردی بهینه در سطح خرد به تعادل دائمی و رشد و رفاهیت می انجامد. لذا در استدلال نئوکلاسیک به هیچ وجه توزیع محصول در سطح کلان مطرح نمی شود و فرض براین است که تخصیص منابع در سطح خرد در عین حال توزیع حال توزیع محصول بهینه را نیز انجام می دهد و چون عدم تعادل و بحران وجود ندارد، نیازی به نگرانی در مورد ارزشهای اخلاقی نیست ( صورت مسئله کلاسیک ها پاک می شود).
نقل قول
