• غزلیات خواجه حافظ شیرازی •

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۳۱

آن شب قدری که گويند اهل خلوت امشباست
يا رب اين تاثير دولت در کدامين کوکب است

تا به گيسوی تو دستناسزايان کم رسد
هر دلی از حلقه‌ای در ذکر يارب يارب است

کشته چاه زنخدانتوام کز هر طرف
صد هزارش گردن جان زير طوق غبغب است

شهسوار من که مهآيينه دار روی اوست
تاج خورشيد بلندش خاک نعل مرکب است

عکس خوی بر عارضشبين کفتاب گرم رو
در هوای آن عرق تا هست هر روزش تب است

من نخواهم کردترک لعل يار و جام می
زاهدان معذور داريدم که اينم مذهب است

اندر آن ساعتکه بر پشت صبا بندند زين
با سليمان چون برانم من که مورم مرکب است

آن کهناوک بر دل من زير چشمی می‌زند
قوت جان حافظش در خنده زير لب است

آب حيوانش ز منقار بلاغت می‌چکد
زاغ کلک من به نام ايزد چه عالی مشرب است

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۳۲

خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست
گشادکار من اندر کرشمه‌های تو بست

مرا و سرو چمن را به خاک راه نشاند
زمانهتا قصب نرگس قبای تو بست

ز کار ما و دل غنچه صد گره بگشود
نسيم گل چو دلاندر پی هوای تو بست

مرا به بند تو دوران چرخ راضی کرد
ولی چه سود کهسررشته در رضای تو بست

چو نافه بر دل مسکين من گره مفکن
که عهد با سر زلفگره گشای تو بست

تو خود وصال دگر بودی ای نسيم وصال
خطا نگر که دل اميددر وفای تو بست

ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت
به خنده گفت که حافظبرو که پای تو بست

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۳۳

خلوت گزيده را به تماشا چه حاجت است
چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

جانا به حاجتی که تو را هست با خدا
کخر دمی بپرس که ما را چه حاجت است

ای پادشاه حسن خدا را بسوختيم
آخر سال کن که گدا را چه حاجت است

ارباب حاجتيم و زبان سال نيست
در حضرت کريم تمنا چه حاجت است

محتاج قصه نيست گرت قصد خون ماست
چون رخت از آن توست به يغما چه حاجت است

جام جهان نماست ضمير منير دوست
اظهار احتياج خود آن جا چه حاجت است

آن شد که بار منت ملاح بردمی
گوهر چو دست داد به دريا چه حاجت است

ای مدعی برو که مرا با تو کار نيست
احباب حاضرند به اعدا چه حاجت است

ای عاشق گدا چو لب روح بخش يار
می‌داندت وظيفه تقاضا چه حاجت است

حافظ تو ختم کن که هنر خود عيان شود
با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت است

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۳۴

رواق منظر چشم من آشيانه توست
کرم نما و فرود آ که خانه خانه توست

به لطف خال و خط از عارفان ربودی دل
لطيفه‌های عجب زير دام و دانه توست

دلت به وصل گل ای بلبل صبا خوش باد
که در چمن همه گلبانگ عاشقانه توست

علاج ضعف دل ما به لب حوالت کن
که اين مفرح ياقوت در خزانه توست

به تن مقصرم از دولت ملازمتت
ولی خلاصه جان خاک آستانه توست

من آن نيم که دهم نقد دل به هر شوخی
در خزانه به مهر تو و نشانه توست

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شيرين کار
که توسنی چو فلک رام تازيانه توست

چه جای من که بلغزد سپهر شعبده باز
از اين حيل که در انبانه بهانه توست

سرود مجلست اکنون فلک به رقص آرد
که شعر حافظ شيرين سخن ترانه توست

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل 35

برو به کار خود ای واعظ اين چهفريادست
مرا فتاد دل از ره تو را چه افتادست

ميان او که خدا آفريده استاز هيچ
دقيقه‌ايست که هيچ آفريده نگشادست

به کام تا نرساند مرا لبش چوننای
نصيحت همه عالم به گوش من بادست

گدای کوی تو از هشت خلدمستغنيست
اسير عشق تو از هر دو عالم آزادست

اگر چه مستی عشقم خراب کردولی
اساس هستی من زان خراب آبادست

دلا منال ز بيداد و جور يار کهيار
تو را نصيب همين کرد و اين از آن دادست

برو فسانه مخوان و فسون مدمحافظ
کز اين فسانه و افسون مرا بسی يادست

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۳۶

تا سر زلف تو در دست نسيم افتادست
دلسودازده از غصه دو نيم افتادست

چشم جادوی تو خود عين سواد سحر است
ليکناين هست که اين نسخه سقيم افتادست

در خم زلف تو آن خال سيه دانیچيست
نقطه دوده که در حلقه جيم افتادست

زلف مشکين تو در گلشن فردوسعذار
چيست طاووس که در باغ نعيم افتادست

دل من در هوس روی تو ای مونسجان
خاک راهيست که در دست نسيم افتادست

همچو گرد اين تن خاکی نتواندبرخاست
از سر کوی تو زان رو که عظيم افتادست

سايه قد تو بر قالبم ای عيسیدم
عکس روحيست که بر عظم رميم افتادست

آن که جز کعبه مقامش نبد از يادلبت
بر در ميکده ديدم که مقيم افتادست

حافظ گمشده را با غمت ای يارعزيز
اتحاديست که در عهد قديم افتادست

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۳۷

بيا که قصر امل سخت سست بنيادست
بيار باده که بنياد عمر بربادست

غلام همت آنم که زير چرخ کبود
ز هر چه رنگ تعلق پذيردآزادست

چه گويمت که به ميخانه دوش مست و خراب
سروش عالم غيبم چه مژده‌هادادست

که ای بلندنظر شاهباز سدره نشين
نشيمن تو نه اين کنج محنتآبادست

تو را ز کنگره عرش می‌زنند صفير
ندانمت که در اين دامگه چهافتادست

نصيحتی کنمت ياد گير و در عمل آر
که اين حديث ز پير طريقتميادست

غم جهان مخور و پند من مبر از ياد
که اين لطيفه عشقم ز ره رویيادست

رضا به داده بده وز جبين گره بگشای
که بر من و تو در اختيارنگشادست

مجو درستی عهد از جهان سست نهاد
که اين عجوز عروسهزاردامادست

نشان عهد و وفا نيست در تبسم گل
بنال بلبل بی دل که جای فريادست

حسد چه می‌بری ای سست نظم بر حافظ
قبول خاطر و لطف سخن خدادادست

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۳۸

بی مهر رخت روز مرا نور نماندست
وز عمر مرا جز شب ديجور نماندست

هنگام وداع تو ز بس گريه که کردم
دور از رخ تو چشم مرا نور نماندست

می‌رفت خيال تو ز چشم من و می‌گفت
هيهات از اين گوشه که معمور نماندست

وصل تو اجل را ز سرم دور همی‌داشت
از دولت هجر تو کنون دور نماندست

نزديک شد آن دم که رقيب تو بگويد
دور از رخت اين خسته رنجور نماندست

صبر است مرا چاره هجران تو ليکن
چون صبر توان کرد که مقدور نماندست

در هجر تو گر چشم مرا آب روان است
گو خون جگر ريز که معذور نماندست

حافظ ز غم از گريه نپرداخت به خنده
ماتم زده را داعيه سور نماندست

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۳۹

باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبراست
شمشاد خانه پرور ما از که کمتر است

ای نازنين پسر تو چه مذهبگرفته‌ای
کت خون ما حلالتر از شير مادر است

چون نقش غم ز دور ببينی شرابخواه
تشخيص کرده‌ايم و مداوا مقرر است

از آستان پير مغان سر چراکشيم
دولت در آن سرا و گشايش در آن در است

يک قصه بيش نيست غم عشق وينعجب
کز هر زبان که می‌شنوم نامکرر است

دی وعده داد وصلم و در سر شرابداشت
امروز تا چه گويد و بازش چه در سر است

شيراز و آب رکنی و اين بادخوش نسيم
عيبش مکن که خال رخ هفت کشور است

فرق است از آب خضر که ظلمات جای او است
تا آب ما که منبعش الله اکبر است

ما آبروی فقر و قناعتن می‌بريم
با پادشه بگوی که روزی مقدر است

حافظ چه طرفه شاخ نباتيست کلک تو
کش ميوه دلپذيرتر از شهد و شکر است

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

غزل ۴۰

المنه لله که در ميکده باز است
زان روکه مرا بر در او روی نياز است

خم‌ها همه در جوش و خروشند ز مستی
وان میکه در آن جاست حقيقت نه مجاز است

از وی همه مستی و غرور است و تکبر
وز ماهمه بيچارگی و عجز و نياز است

رازی که بر غير نگفتيم و نگوييم
با دوستبگوييم که او محرم راز است

شرح شکن زلف خم اندر خم جانان
کوته نتوان کردکه اين قصه دراز است

بار دل مجنون و خم طره ليلی
رخساره محمود و کف پایاياز است

بردوخته‌ام ديده چو باز از همه عالم
تا ديده من بر رخ زيبای توباز است

در کعبه کوی تو هر آن کس که بيايد
از قبله ابروی تو در عين نمازاست

ای مجلسيان سوز دل حافظ مسکين
از شمع بپرسيد که در سوز و گدازاست