نیم نگاهی عرفانی به سوره فلق

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

هر گاه که در واجب و مستحب هستیم ، به رب الفلق پناه برده ایم. پناه بردن زبانی نیست بلکه عملی است.

گفتن زبانی تاکید بر عمل است نه اینکه صرف گفتن بدون عمل موثر باشد.به عمل کار بر آید به سخندانی نیست.عبارت قل یعنی بگو و عامل باش.



هر گاه برای انسان موقعیت انجام کار خلافی پیش آمد ، اگر آن کار خلاف را ترک کرد، به رب الفلق پناه برده است. همه خلاف ها از جهل و حد بینی ما ناشی میشود که باید از آن به روشنایی علم پناه برد.

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

راه پناه بردن به روشنایی علم یا همان رب الفلق مداومت بر سوره های چهار قل مخصوصا فلق و همچنین تحصیل علم الهی یعنی معرفت الله و همچنین تلاش و مراقبه برای انجام واجب و ترک حرام است.


انسان با انجام امورات فوق میبیند که به تدریح از تاریکی خارج شده و نورانی گشته است. تا دیروز در بند کثرات بود و حدود میدید ، اما امروز چشمش باز شده و در دل همه این حدود ، نامحدود را میبیند.

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

ترتیب شرور در سوره فلق

در این سوره شریفه ابتدا سخن از شر ما خلق به میان آمد . توضیح دادیدم که ماخلق سایه ای دارند که عبارت از شر آنهاست واین مخلوقات مینمایند که خودشان چیزی هستند در صورتی که هیچ استقلالی از خودشان ندارند.



این نمایاندن شر و آفت آنهاست که از آن باید به معرفت خدا پناه برد. در ادامه این سوره بعد از ذکر شر محیط و شر عام ماخلق ، به سه مورد از شرور خاص که اهمیت بسیاری دارند پرداخته میشود.

مثلا مادری که بخواهد فرزندش را از خطرات بترساند میگوید مراقب خودت باش ، مخصوصا مراقب باش به طرف اجاق گاز نروی و چیزی درون پریز برق فرو نکنی و هکذا. ابتدا از همه خطر ها او را میترساند و بعد چند مورد از خطرات مهم را بر میشمارد.


در این سوره ابتدا ما را از شر ماخلق که شری عام است برحذر داشته اند و سپس سه شر خاص از باب ذکر خاص بعد از عام را گوشزد نموده اند.

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

غاسق اذا وقب


عبارت غاسق اذا وقب یعنی تاریکی که میخواهد فرا بگیرد.

باید از شر این تاریکی که میخواهد فراگیر شود ، به رب الفلق که رب روشنایی علم است، پناه برد. این تاریکی فراگیر در همه زمان ها هست هم در زمان حضرت رسول الله این تاریکی فراگیر بوده و هم در زمان حاضر اینگونه است.

بر این اساس است که به رسول الله امر شد قم الیل. در شب و در ظلمت حهل برخیز و نور افشانی کن.

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

غالب مردمان در جهل اند و در جهل خودشان راحت اند.

از این جهلی که اجتماع را فرا گرفته است تعبیر به جهنم شده است. آن وقتی که که اطراف آدم را جهل فراگرفته است آدم باید به رب فلق و روشنایی پناه ببرد.

میباید از این جهنم جهل به بهشت علم پناهنده شویم.

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

هنگامی که فتنه زیاد میشود ،هر کسی مدعی خواهد بود. مثل امروز که همه مدعی عرفان و سیر و سلوک اند و همه مدعی برتری مکتب خویش اند، چه مکاتب مادی و چه مکاتب غیر مادی.

در این آشفته بازاری که جهل دارد فراگیر میشود ، باید به رب الفلق که رب روشنایی علم و معرفت الله است پناه برد. هنگامی که خورشید رب الفلق نتابد ، شب پره بازیگر میدان خواهد شد.

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

این جهل فراگیر و این جاهلان فراگیر هم جنس خود را جذب میکند . جهل از یک نفر به نفر دیگر سرایت میکند و فراگیر میشود.


ذره ذره کاندر این ارض و سما است
جنس خود را همچو کاه و کهرباست



در واقع ناریان مر ناریان را جاذبند ، نوریان مر نوریان را طالب اند.

این ظلمت جهل ، انسان را فرا میگیرد و او را جذب میکند زیرا که انسان از دل همین ظلمت متولد میشود. انسان از این ظلمت جهل باید به سوی نور علم برود.یخرجهم من الظلمات الی النور.حق متعال ما را از بطون امهاتمان خارج نمود در حالی که هیچ علمی نداشتیم. این علم نداشتن ما یعنی در ظلمت بودن.فتدبر

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

نفاثات فی العقد



در ادامه به شر مهم دیگری بر میخوریم. شر آن زنان دمنده در گره ها. بعضی از مردمان اهل جادوگری بودند و هستند. این جادوگران از اسماء خداوند تبارک و تعالی سوء استفاده میکنند.


ساحران از اسماء قهریه خداوند تحت شرایط خاصی بهره میبرند و بر نخ یا ریسمان میدمند و گره میزنند و بر اثر این فعل شخصی که مد نظرشان است به کارش گره می افتد.

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

در واقع زن ها بیشتر سراغ این امورات میروند. علت اینکه فرمود زنان دمنده در گره ها و نفرمودند مردان دمنده در گره ها ، شاید این باشد که زن بیشتر در حس متوغل است ، لذا از این جهت آن ها دمنده در عقد هستند.



اگر با دقت بنگریم میبینیم که همه انسان ها ساحرند و در یک دیگر میدمند.

در ما اشخاص بسیاری مستقیم و غیر مستقیم میدمند. میگویند این کارهایی که میکنی یعنی چه؟ آدم برود تحصیل علم کند که چه بشود؟ این کلام ها در واقع دمیدن در ماست. انسان ها با کلام در هم میدمند.

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

تا انسان میخواهد خودش را مراقب باشد و کشیک نفس بکشد و کم حرف بزند عده ای در او میدمند که چه شده؟چرا کم حرف شدی؟ خوش باش ، بیا به دنبال این تفریحات و ...؟ انقدر در او میدمند تا او از این تصمیم الهی خود منصرف شود.



گاهی اوقات میشود که از کسی طلب مشورت نمیکنیم اما او دلش میخواهد ما را هدایت کند. و هدایتش به شر و فساد است.او چون خودش به اصل خود توجه ندارد ما را نیز به نا اصل توجه میدهد.او نا اصل را برای ما اصل جلوه میدهد.