ویژه نامه سالروز ورود حضرت فاطمه معصومه سلام الله علیها به شهر مقدس قم * پیشواز آفتاب*

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مرغ دلم راهی قم می شود
در حرم امن تو گم می شود

عمه سادات سلام علیک
روح عبادات سلام علیک

كوثر نوری به كوير قمی
آب حيات دل اين مردمی

عمه سادات بگو كيستی؟
فاطمه يا زينب ثانيستی؟

از سفر كرب و بلا آمدی؟
يا كه به دنبال رضا آمدی؟

من چه كنم شعله داغ تو را
درد و غم شاهچراغ تو را

کاش شبی مست حضورم كنی
باخبر از وقت ظهورم كنی

(زنده یاد آقاسی)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مریم به برت اگر نشنید

این منظره را مسیح بیند

سازد به سلام سرو و قد خم

اوّل به تو بعد از آن به مریم

روزی که به قم قدم نهادی

قم را شرف مدینه دادی

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

السلام عليك يا بنت موسى بن جعفر(ع)

معصومه اى را در پاكى و معنويت يافتم،
معصومه اى را در غريبى و غربت
همچون زينب درپى برادر يافتم.

«يا اخت ولى الله»
معصومه اى را كه نشانه قبر مادرش بود يافتم.

«يا بنت فاطمه (س)»معصومه اى را كه بوى مدينه و غريبى
تنهايى بقيع را به همراه داشت يافتم.

«يا بنت الحسن (ع)»
معصومه اى را كه پيام آور
مظلوميت و غربت كربلا بود يافتم

«يا بنت الحسين (ع)».
حال به خود مى بالم واحساس آرامش مى كنم كه تو را يافتم،

باز به خود مى بالم كه در سرزمينى متولد شدم
كه خاكش بوى بهشتى را مى دهد
كه وعده خدا بخاطر قدومت به مردمان اين سرزمين
وارد شده است كه «من زارها عارفا بحقها فله الجنة» .

يا« عمة ولى الله »
پى بردن به اسرار وجودت بسيار سخت است
و هيچ قلمى و مغز شاعرى نمى تواند
آن طور كه شايسته توست بگويد و بنويسد

و هيچ اشكى نمى تواند زخم غريبى
و دورى برادرت را تسكين دهد
واين تويى تسكين دهنده دردهاى غريب.

اگر تو نبودى كبوتران، پرواز عشق سر نمى دادند
و اين چنين دلربايى گنبد نيلگونت نمى شوند .

چه زيباست آن لحظه اى كه عاشقانت
مسحور جمال كبريائيت مى شوند
ودر پى نسيم رحمت و شفاعتت سرمست، كه
«عرف الله بيننا و بينكم فى الجنة» .

وجود، هميشه سرشار كرامت توست و از وجود شماست
كه درهاى بهشت به رويمان گشوده است .

«يا فاطمه اشفعى لنا فى الجنة»

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

تويـی که شــاه خراسان بود بــرادر تــو
بـــر آن مقام رفيــع و بـر اين مقام، ســلام


به هر عدد که تکلم شـود به ليل و نهار
هــــزار بـار فـــزون تـر ز هـر کـلام، ســلام

صبح تا شب و از شام، تا طليعه صبــح
بر آستـانه قــدسـت علی الـدوام، ســلام

در آســـمان ولايــت، مــه تمــامی تـــو
ز پای تا به ســرت ای مـــه تـمـام، ســلام

به پيشگــاه تو ای خواهـــر شه کـَـونين
ز فـرد فـرد خليـق، به صبح و شام ســلام

منم که هر سر مويم به هر زمان گويـد
به جـان پــاک تـو ای دخــتـر امـام، ســلام

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بیاور عاشقان را سهمی از نور
کجاوه، پستی و بلندی جاده را می پیماید
و شما مسافت غربت را.

چه چیز، راه طولانی را کوتاه می کند،
جز نهالستان های امید که آبادی به آبادی
در نگاه دلتان سبز می روید؟

دروازه های شهر گشوده،
چشم های میهمان نواز به جاده،
آغوش ها باز و دست ها به اشتیاقِ آب و جارو،
آستین ها را زده بالا.

امروز از چهار سو،
نسیم نرگس و مریم وزیدن گرفته ست،
تا در برابر عطر قدم های بانوی کریمه
علیهاالسلام سر فرودآورد.

«این بوی ناب وصال است
یا عطر گل های سیب است؟

این نفحه آشنائی بوی کدامین غریب است؟»
آوای زنگوله ها، موسیقی کویر است؛
جاری در قافله که زیر و بم آن
آویخته به گردن اشتران است
و دل های گوش به زنگ را می گوید
که فاصله ای نیست
تا مسافری محبوب، قدم رنجه کند.

و پر می شود مشام هوا
از شمیم جان فشانی و عطر اسپند.

... وَ اِن یَکادُ الَّذینَ کفروا لَیُزْلِقونَکَ بِاَبْصارِهِمْ...

دور باد از حضور شما شمّه ای از نگاه تنگ نظران
و خاکستر باد اندیشه ای
که آتش گردن کشی را خواهد رقصاند.

«تو می رسی غریبه از دیار دور دست
و من هزار پاره می کنم به پیش پات پیرهن»
حالا این سرزمین،
بوی آب و خاک اهل بیت را گرفته است
و می خواهد بخشی از میراث نبوی را
ناباورانه تحویل بگیرد.

بانوی کریمه، گلاب ناب حضور،
شیرینی کلام خاندان، حریر سپید نوازش
و نان برشته برکت، سوغات آورده است.

و چشم ها نمی توانند ببینند
ظرفیت صندوقچه او را
که به اندازه دنیایی از کرامت جا دارد.

«حالیا دست کریم تو برای دل ما سر پناهی است
در این بی سر و سامانی ها»

السلام علیکِ یا بنتَ فاطمةَ و خدیجة!
هر آن که دست بر سینه،
شما را درود می فرستد،
تمام حق عشق را به جای آورده است.

زنان، بر پشت بام ها، هلهله کنان
و کودکان در کوچه های شادی روان،
شهر را به شور و شعف آذین بسته
و نفس های گرم خویش را
به خوش آمد گویی، رها کرده اند.


«ببین از چشمه می جوشد ترانه
زِ گل ها می کشد آتش زبانه
بیاور عاشقان را سهمی از نور
بپاش از پنجره در قلب خانه»

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

«بانوی سپید آب «یا معصومه» علیهاالسلام
ای دختر آفتاب «یا معصومه» علیهاالسلام
سرچشمه عصمت و صفا و جودی
هستی تو ز نور ناب «یا معصومه» علیهاالسلام »

پا از رکاب نور بر زمین نهادی،
در حالی که فرشتگان، همراهی ات می کردند
و بانوان پرده نشین، گرداگردت حلقه زده بودند.

خاک تفتیده قم، زیر قدم های مبارکت،
جان می گرفت و از برکت غبار نشسته بر دامانت،
هر چه بیابان و کویر به شکوفه می نشست.

ای دختر آفتاب! تو آمدی؛
در سرسبزترین بهاری که اهالی قم به چشم دیده بودند
و در روزی که جدّ بزرگوارت، وعده آمدنش را داده بود.

آسمان آن روز، میزبان فرشتگانی بود
که برای پابوسی ات بر هم پیشی می گرفتند
و مشتاقانه اذن دخول می طلبیدند.

تو در امواج خروشان مردمی که فرسنگ ها
به پیشوازت آمده بودند، چون خورشید می درخشیدی
و با تبسمی شیرین به صدای تکبیر و تهلیل مردم گوش می سپردی؛

مردمی که شبنم اشک بر غنچه لبخندشان نشسته بود
و با دست های گل و ریحان، به استقبالت آمده بودند.

تو آمدی، معصومه جان و بعد از تو،
همه چیز رنگ و بویی دیگر یافت.
قم قطعه ای از بهشت شد و صدای بال فرشتگان،
هر صبح و شام از آسمانش به گوش رسید.

انگار همه خوبی ها، همه شادی ها
به سوی این نقطه از زمین سرازیر شده بود.

ای پرده نشین حرم عصمت و عفاف،
خدا را شکر که آفتاب وجودت
بر آسمان بی ستاره قم درخشید.

خدا را شکر که بیت النور عبادتت،
بیت الله دلخستگان این وادی شد.

خدا را شکر که طوبای عشق و معرفتت،
چونان درختی سبز و ستبر
بر سر مردمان شیفته این دیار، سایه گستر شد.

بانوی عشق! قم، خانه اهل بیت است
و صاحب این خانه تویی!

قم، پناهگاه همه دلسوختگان عالم است
و سرسلسله این عاشقانِ دلسوخته تویی!

قم، باغی از جنات بهشت است
و باغبان مهربان شکوفه هایش تویی!

خوش آمدی به خاک کویری این دیار،
ای طلایه دار بهار!

صفای قدم های خسته ات،
ای نادره روزگار!
چشم هامان را تا ابد به جمال فاطمی ات
روشن کردی و دل ها مان را تا همیشه،
سرشار از پروانگی ات کردی!

اینک، تو را قسم به کرامت دستانت، قبولمان کن!
تو را قسم به زلال چشمانت، آب کوثرمان بخش!
تو را قسم به عطوفت و مهرت، از خانه خویش مرانمان!

ای تجسم مهربانی زهرا علیهاالسلام
و رأفت برادرت امام رضا علیه السلام !
دریاب ما را که ساحل نشین دریای تو ایم؛
رهامان مکن در این روزگار وانفسا!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بگو که شهر را آذین کنند؛
اکنون که عالمه ای از نسل مطهر
رسول خدا صلی الله علیه و آله
بر شهر ما فرود می آید.

بگو که دسته دسته فرشتگان خوش الحان الهی،
سرود قدسی سر دهند که بانوی مطهری می آید
که افتخار این سلاله پاک است و محبوب دل های نکته بین شان.

معصومه علیهاالسلام می آید او که چون نامش،
با گناه و عصیان بیگانه است و او که در دامن
امامت پرورش یافته است.

غیر از نور امامت وجودش را اثری در نوردیده
و چشم را به انوار الهی اش روشن نکرده است.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

همسایه سایه ات به سرم مستدام باد
لطفت همیشه زخم مرا التیام داد

وقتی انیس لحظه ی تنهایی ام توئی
تنها دلیل اینکه من اینجایی ام توئی

هر شب دلم قدم به قدم میکشد مرا
بی اختیار سمت حرم میکشد مرا

با شور شهر فاصله دارم کنار تو
احساس وصل میکند آدم کنار تو

حالی نگفتنی به دلم دست میدهد
در هر نماز مسجد اعظم کنار تو

تا آسمان خویش مراباخودت ببر
ازآفتاب ردشده شبنم کنارتو

با زمزم نگاه دمادم هزار شمع
روشن کنند هاجر و مریم کنار تو

در این حریم، سینه زدن چیز دیگریست
زیباتر است ماه محرم کنار تو

ما با تو در پناه تو آرام می شویم
وقتی که با ملائکه همگام می شویم

مادر کنار صحن شما تربیت شدیم
داریم افتخار که همشهری ات شدیم

زیبا ترین خاطره هامان نگفتنی ست
تصویر صحن خلوت و باران نگفتنی ست

باران میان مرمر آیینه دیدنیست
این صحنه در برابر ایینه دیدنیست

مرغ خیال سمت حریمت پریده است
یعنی به اوج عشق همین جا رسیده است

خوشبخت قوم و طایفه ما مردم قمیم
جاروکشان خواهر خورشید هشتمیم

اعجاز این ضریح که همواره بی حد است
چیزی شبیه پنجره فولاد مشهد است

من روی حرف های خود اصرار میکنم
در مثنوی و در غزل اقرار میکنم

ما در کنار دختر موسی نشسته ایم
آئینه ایم و محو تماشا نشسته ایم

اینجا کویر داغ و نمک زار شور نیست
ما روبروی پهنه ی دریا نشسته ایم

قم سالهاست با نفسش زنده مانده است
باور کنید پیش مسیحا نشسته ایم

بوی مدینه می وزد از شهر ما،بیا
ما در جوار حضرت زهرا نشسته ایم

از ما به جز بدی که ندیدی ببخشمان
از دست ماچه ها که کشیدی ببخشمان

من هم دلیل حسرت افلاک می شوم
روزی که زیر پای شما خاک می شوم

سید حمیدرضا برقعی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بي بي جان ! ... سلام .
مي خواستم به زيارت حرمت آيم .
مي خواستم بوسه به ضريح مقدست بزنم .
نمي دانستم رخصت آن را داشتم يا نه ؟
وقتي مي ديدم بعضيها سر را پايين انداخته ،
همين طوري وارد صحن و حريم حرمت مي شوند ،
از اين در وارد شده ، از در ديگر بيرون ميروند ،
بي آنكه لحظه اي درنگ كنند و سلامي و ثنايي ،
ناراحت مي شدم آخر ف اينجا خانه توست .
هرچند درهاي حرم گشوده است .
ولي آيا مي توان بي اجازه وارد خانه تو شد و بي سلام و درود ،
از در ديگر خارج گشت ؟
آستاني كه روحهاي بلندي بوسه بر آن مي زده اند ، حرمي كه "
آشيانه آل محمد " است ،
حريمي كه فرشتگان ، پاسبان آنند ،
مرقدي كه نگين شهر ماست .
بي بي ! خواستم بي " اذن دخول وارد شوم ،
اما نمي دانستم راهم مي دهند ؟
وضو كه گرفته بودم . به نيّت " زيارت " هم آمده بودم . معتقد
بودم كه شما اهل بيت آفتاب ، پس از مرگ هم زنده ايد و توجّه به
زائرانتان داريد .
وقتي روح هر كس پس از مفارقت از بدن ، متوجّه مردم و بستگان و
خانه و آشنايان است ، شما كه جاي خود داريد .
شما وصل به درياييد ، اصلاً خودتان يك دريا كرامت و بصيرت وشهوديد .
مگر مي شود نسبت به زائران و عابران و عارفان و جاهلان ، يكساننظر كنيد ؟
مگر مي شود ندانيد چه كساني به زيارتتان آمدند و چه نيّت داشتند
و چه فهميدند و چه گرفتند و چگونه رفتند؟
وقتي گاهي مي ديدم بعضي از ساكنان اين شهر نور ،
همين كه ازخانه بيرون آمده ، به كوچه يا خيابان يا جايي مي رسيدند
كه از دور‌حرم مطهرت چشم را مي نواخت و
دل را روشن مي كرد ف مي ايستادند .
و دست ادب به سينه مي گذاشتند ، سلام مي دادند ،
تظيمي كرده ، به راه خود ادامه مي دادند ،
لذّت مي بردم و بر اين همه معرفت وادب،آفرين مي گفتم .
مي شد از دور هم سلام بدهم .
" بعد منزل نبود در سفر روحاني " ...
ولي ادب ، اقتضا مي كرد كه براى آستان بوسي به حرم مشرف شوم .
چه صادقانه و ساده ، اين زائران خسته و از راه دور آمده ،
ازهواي معنوي حريم رمت استنشاق مي كنند،
روحشان شاداب مي شود . گاهيهم چند قطره اشك ، بدرقه سلامشان است .
بخصوص وقتي مي خواهند از اين شهر بروند
و سفر زيارتي شان به پايان رسيده باشد و براى "زيارت وداع " آمده باشند .
بي بي جان !...
از اين حرفها بگذرم .
آمده ام تا از نزديك ، عرض ادب كنم .
از صحن گذشته ام . كفشهايم را به كفشداري سپرده ام.
از لابه لايجمعيت عبور كرده ام ،

اينك در رواقي هستم كه براحتي ضريحت را ميبينم ، به ،
چه جلوه و صفايي دارد .
اللّهم صلّ علي محمّد و آل محمّد .
باور دارم خيلي از دلهاي تيره ، جانهاي غبار گرفته ،
چشماغريبه با اشك ، روحيه هاي گريزان و فراري ،
وقتي توفيق پيدا ميكند كه به اين "حرم" آيند ،
روشن و زلال مي شوند. غبارها از آينه جانشان برطرف مي شود ،
چشمهايشان با اشك ، آشتي مي كند. چه قدر
شفاف مي شود هواي يك چشم ،
پس از يك بارش اشك ،
و چه قدر سبك و شاداب مي شود روح يك زائر ،
پس از يك زيارت و آستان بوسي و توسّل .
اين خاصيت حرم است كه پاك كننده دل و صيقل دهنده روح است .

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید
که ز انفاس خوشش بوی کسی می آید!

کاروانی در راه است ...
کاروان نور، کاروان عشق، بهار.
کاروانی که با خود خورشید را می آورد.

برخیزید!
دل های مشتاق، چشم های عاشق!
ای تمام آینه ها، پرنده ها، درختان،
دشت ها و بیابان ها، سنگ و سنگریزه ها!
ای کویر!به پیشواز بروید.

زیر قدم هایش، گل بریزید!
مسیر عبورش را گل آذین کنید.
دست بیافشانید، پنجره روحتان را باز کنید،
تا خدا را عاشقانه به تماشا بنشینید.

دروازه چشم ها را بگشایید
و صاحب خانه را بنگرید.
پرده جان هایتان را بیافکنید
تا هوای عشق در تار و پود وجودتان بوزد.