ویژه نامه ولادت با سعادت امام زمان (عج) * گل سر سبد هستي *

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

امروز، گل‏های نرگس در اولین تلألؤ خورشید بامدادی، خبر از شکفتن
آخرین غنچه باغ امامت می‏دهند؛ آن‏که مبارکی قدومش،
سرآغاز مساوات و عدل و دوستی در میان خلایق است.

ای زمین! دستانت را بگشای تا بی‏نهایت را در آغوش بگیری
که قرآن، منتظر نزول اوست.

«وَ نُریدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَی الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی اْلأَرْضِ
وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثینَ».

طلوع کن ای ماه نیمه پیدا
بوی خوش تو در کوچه‏ های جان پیچیده است

یا ابا صالح! ماه نیمه شعبان،
از جمال نورانی تو، سر از آسمان خم کرده تا تماشایت کند.

زمین نیز مثل آسمان، دنبال آبی شدن و یک‏رنگی‏ست
و تنها تویی که عبور نسیم‏های رحمت را در سیاه‏ خانه دل‏ها میسر خواهی کرد.

طلوع کن ای ماه نیمه پیدای شعبان،
تا سلسله جنبانِ قلبمان، به طمأنینه یادت آرام گیرد.

«نگارا جسمت از جان آفریدند
ز کفر زلفت ایمان آفریدند

جمال یوسف مصری شنیدی؟
تو را خوبی دو چندان آفریدند»

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

زمین، روی مرز غروب ایستاده است.
عبور و مرور ستاره ‏ها، ممنوع است و ماه، در خانه‏ اش زندانی.
به هر جای شب که بیاویزی، سیاه است.

گردونه‏ های زمان، نمی‏چرخند؛
تا مگر اتفاقی تازه بیفتد.

عقربه‏ ها، روی ساعت صفر،
به خواب رفته ‏اند!

کور سوی امیدی که می‏وزد،
باد است؛ باد تنهایی!

چشم‏بند زده‏ اند به نگاه‏ها،
دست‏بند زده ‏اند به خواهش‏ها و حقیقت،

محروم است از دیده شدن!
لشکری از استعاده‏ ها، واقعیت را دوره کرده ‏اند.

راه دل، به دل باز است.
در این وادی خاموشان،
قلب‏ها خروشان ‏اند و سینه‏ ها جوشان؛

کافی است گوش به زمین بچسبانی
تا علی‏رغم سکوت کهکشان‏ها،
غریو مواج آتشفشان‏ها را بشنوی... که در کمین‏ اند.

زمین ساکت است و زمان ساکت،
تنها نیلوفرهای آبی‏اند که فریاد می‏زنند.

زمین در سکوت رسانه‏ ها غرق شده است!
صدا به صدا نمی‏رسد.

تنها آذرخش‏های خشم‏ اند که در تاریکی روشن می‏شوند.
جای نگرانی نیست؛ «آن وعده که نزدیک است فتح کربلاست».

از دل تاریکی‏هاست،
که آفتاب متولد می‏شود.

«ز کار بسته میندیش و دل، شکسته مدار
که آب چشمه حیوان درون تاریکی است»
فرهنگ انتظار، به بار نشسته است.

جوانه زدن‏های عشق، روز به روز زیاد می‏شود.
شیعه را دیگر نمی‏توان نادیده گرفت.

صلح را شکسته‏ اند،
امنیت را در گورهای دسته‏ جمعی باید جست.

دیروز جنگ، امروز جنگ؛ دیروز ظلم، امروز ظلم...
و «فردا بی‏گمان این سمتِ عالم روی خواهد داد /
سرانجام عجیب اتفاقاتی که می‏گویند».
...
... و فردا ورق خواهد خورد، صبح خواهد آمد
و آفتاب جهان‏گیر خواهد شد.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سلام آقا

حال همه ما خوب است...

ملالی نیست جز گم شدن

گاه به گاه خیالی دور

که شاید نامش

شادمانی شوق دیدار باشد

یادت می آید ؟!!

رفته بودی تا از سراپرده غیبت

خبر از آرامش آسمان بیاوری

و برای درد این دل بیقرار درمان ؟

.....................

دوباره برایت می نویسم

حال همه خوب است

اما تو باور نکن

توبارو نکن که بی تو

هیچ چیزی خوب باشد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

از نو شکفت نرگس چشم انتظاري ام
گل کرد خار خار شب بي قراري ام

تا شد هزار پاره دل از يک نگاه تو
ديدم هزار چشم در آيينه کاري ام



گر من به شوق ديدنت از خويش مي روم
از خويش مي روم که تو با خود بياري ام



بود و نبود من همه از دست رفته است
باري مگر تو دست بر آري به ياري ام



کاري به کار غير ندارم که عاقبت
مرهم نهاد نام تو بر زخم کاري ام



تا ساحل نگاه تو چون موج بي قرار
با رود رو به سوي تو دارم که جاري ام



با ناخنم به سنگ نوشتم : بيا , بيا
زان پيشتر که پاک شود يادگاري ام


«قیصر امین پور»

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ماه به نیمه رسیده و قرص کامل مهتاب،
در تاریکی قیرگون شب خودنمایی می کند.

لحظه ها آستین مبارک ترین تولد تاریخند و زمان، با تندترین قدم های خود،
سر تا سر جاده شب را می پیماید تا به پیشواز صبحی بشتابد
که با طلوع تو روشن تر و نورانی تر شود.

دشت های گل نرگس، عطر شامه نوازشان را گم کرده و بوستان سبز امامت،
از شوق رویش آخرین جوانه سبز، غرق در سرور، به انتظار نشسته.

فرشتگان آسمانی، پایکوبان و سبزپوش، راهی از آسمان تا به زمین را
با زیباترین و نورانی ترین انوار خود فرش کرده اند
و برای بدرقه آخرین منجی عالم بشریت از آسمان، لحظه شماری می کنند
و زمین از میزبانی این ستاره فروزان، به خود می بالد.

شمارش معکوس ثانیه ها می آیند تا قدم در لحظه موعود می گذارند.

انتظار، جامه وصل می پوشد.

تو، متولد می شوی و مهتاب یادت، در تاریک ترین و سیاه ترین شب های تنهایی،
چراغی از نور امید، در دل های دردمند و ستم دیده می افروزد
و گل های نرگس، عطر شامه نواز نفس هایت را برای همیشه در سینه هاشان حفظ می کنند.

نفیسه بابایی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ماه شعبان ،

ماه عاشقان

ماه میلاد؛

معنی عشق : امام حسین (ع)


ساقی عشق : حضرت قمر بنی هاشم (ع)

راوی عشق : امام سجاد (ع)

مثال عشق : حضرت علی اکبر (ع)

موعود عشق : امام مهدی(ع)

برشیعیان و رهروان عشقشان مبارک باد.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

امام مهدي(عجل الله تعالي فرجه):

خداوندا !وعده ای را که به من داده ای ؛ برآورده کن و امر قیام مرا تمام فرما .

قدمهایم را ثابت بدار و در سایه قیام من ؛ جهان را پر از عدل و داد کن .

(بحارالانوار ؛ج 51؛ص 16)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

جهان در تپش آمدنت به
لرزه درآمده است.


بادها پراکنده در هر
سو، ستم‌باره‌های خویش را بر دوش می‌کشند.

اهل زمین، ثانیه
شمارها را مرتب نگاه می‌کنند.

یک منجی، فقط یک منجی
است که می‌تواند آنها را از درد و رنج و غم خلاصی بخشد.

درختان گیسوان پریشان
خویش را فصل به فصل به دست زمان می‌سپارند
تا زردی و سرمای زندگی را به ساعت
سرسبزی جوانه‌هایشان برساند.

دل‌ها در غربت خاک،
غریبه و تنها جان می‌دهند.

ماهیان قلب‌ها خشک‌سالی
محبت و مهربانی را تاب نمی‌آورند.

چشم‌ها چشمه‌های خشکی
شده‌اند که کمتر به اشک شوق می‌اندیشند که گریه‌های فراق، آنان را امان نمی‌دهد.

تشنگی بر اعماق و
ریشه این دیار نفوذ کرده و تندیس‌ها تاب ایستادن را بیش از این ندارند.

کشتی‌های عدالت و
انصاف در هیاهوی بی‌امواج صدایشان به گِل نشسته‌اند
و ناخدایان خدانشناس، هنوز در
ادعای حق‌طلبی خویشند.

هر روز که عرش از
صدای ضجه ستم‌دیدگان به لرزه درمی‌آید،
زمین، چهار ستونش فرو می‌ریزد.

لرزش بر اندام آدمیان
افتاده.

قدم‌هایشان سست شده،
ایستاده‌اند؛ اما غبارهایی را می‌مانند در هوا.

هستند؛ ولی گویی کسی
جز خودشان نیست!

نیستند؛ ولی چنان در
خویش حل شدند که گویی هستی، جز آنها نیست.

خندانند؛ ولی در
اعماق روح خویش چیزی ندارند جز اشک و عذاب.

گریانند؛ ولی نمی‌دانند
بهانه این همه سختی و اشک چیست؟!

فضا، زمین، زمان،
آسمان، دریا، انسان و هر آنچه در هستی است،
در خلاءی عظیم غوطه‌ور است. همه چیز در
حال غرق شدن است. همه چیز در حال از بین رفتن است.

همه چشم به نجات
دهنده‌ای دوخته‌اند که دست‌های رها و خالی را بگیرد و از این فضای در حال سقوط
نجات بخشد.

سخت است؛ سخت است هر
روز چشم بگشایی و خورشید را ببینی که طلوع کرده،
بی‌آنکه خبری از آمدن تو آورده باشد.

سخت است هر روز به
سرخی غروب بکشانی و در تیرگی شب فرو روی،
بی‌آنکه به آرامشش دست‌یابی.

سخت است تا آخر هفته
روز شماری کنی و روز هفتم بلند شوی
و باز هم هیچ کس را در آن سوی جاده نبینی.

سخت است پنجره را باز
کنی و به دور دست‌ها خیره شوی
و هیچ چیز جز چشم‌های منتظر کاج‌ها نبینی.

جاده‌های کشیده شده
تا آن طرف انتظار. چشم‌های خیره شده به روبه‌رو …‌.


پنجره‌های گشوده شده،
فریادرسی را می‌خواهد که خواب ستم و بی‌عدالتی را بر آشوبد.

سواری را می‌خواهد که
منتظرانش او را از پشت شیشه‌های به شوق آمده، ببینند.

جهان تو را می‌خواهد.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سلام مولا

سلام سرورم

سلام عزیزم

سلام معشوقم

امشب شب عشق بازیه

امشب شب بده بستونیه

امشب شب منه، آره مال خودمه

من هیچ وقت نویسنده خوبی نبودم ،
اما با زبان دلم مینویسم.

مهدی جان ، پدرم ، مهربانم،
کادوی تولد من به تو ( توبه )
در این شب عزیز است.

استغاثه به تو است، تمنا و خواهش من است،
التماست می کنم ، هدیه من قبول کن.

زشت است کادوی کسی و پس بدین ،
زشت است کسی رو تولدتون راه ندین.

من اومدم ، با دلی پر از امید،
با قلبی شرمسار از گناه

اومدم که دیگه بر نگردم،
اومدم که نوکریتون کنم،
اومدم که آدمم کنین،

اومدم که با شما
عشق بازی کنم.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

آقای من!
مولای غریب و تنهای من!
پدر مهربان اهل عالم!

می خواهم غربتت را حکایت کنم؛ غربتی که دوازده قرن است
ریشه دوانیده؛ غربتی که اشک آسمان و زمین را جاری ساخته؛

غربتی که حتی برای برخی محبانت، غریب و ناشناخته است؛
غربتی که اجداد طاهرینت پیش از تولد تو بر آن گریسته اند.

من از تصویر این غربت و غم ناتوان ام.
… از آنانی بگویم که خاطر شریف تو را می آزارند؟

(1) از آنها که دستان پدرانه و مهربانت را خون ریز معرفی می کنند؟
از آنها که چنان برق شمشیرت را به رخ می کشند که حتی دوستانت را از ظهورت می ترسانند؟

از آنها که تو را به دور دست ها تبعیدمی کنند؟
از آنها که تو را دست نیافتنی جلوه می دهند؟

از آنها که به نام تو مردم را به
دکه های خویش فرا می خوانند؟

… از خود آغاز می کنم که اگر هر کس از خود شروع کند،
امر فرج اصلاح خواهد شد.

می خواهم به سوی تو برگردم.
یقین دارم بر گذشته های پر از غفلتم کریمانه چشم می پوشی؛

می دانم توبه ام را قبول می کنی و با آغوش باز مرا می پذیری؛
می دانم در همان لحظه ها، روزها و سال های غفلت هم، برایم دعا می کردی.

من از تو گریزان بودم؛ اما تو هم چون پدری مهربان،
دورادور مرا زیرا نظر داشتی … العفو … العفو!