ویژه نامه شهادت مظلومانه امام جعفرصادق علیه السلام {در سوگ شهادت صادق آل طاها}

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سه چيز محروميت ساز
من طلب ثلاثه بغير حق حرم ثلاثه بحق:
من طلب الدنيا بغير حق حرم الاخره بحق,
و مـن طلب الرياسه بغيـر حقحرم الطاعه له بحق و
مـن طلب المال بغيـر حق حـرم بقائه له بحق.
هـر كه سه چيز را به ناحق خـواهـد از سه چيز به حق محـروم گردد:
1ـ هـر كه دنيـا را به نـاحق خـواهـد از آخـرت به حق محـروم گردد
2ـ هـر كه به نـاحق ريـاست طلبـد از طـاعت به حق محـروم گردد
3ـ هـر كه به نـاحق مـالـى را طلبـد از مـانـدگـارى به حق آن محـروم گردد.

سلامتي در گريز از سه چيز است
ان يسلـم الناس مـن ثلاثه اشياء كانت سلامه شـامله: لسان السوء و يد السوء و فعل السوء.
اگـر مـردم از سه چيز در سلامت بـاشنـد, سلامت كـامل خـواهنـد داشت: زبان بد ودست بد و كاربد.

كمال احسان به سه چيز است
لايتـم المعروف الا بثلاث خصـال: تعجيله و تقليل كثيره و ترك الامتنان به.
احسان و نيكى كامل نباشد, مگر با سه خصلت: شتاب در آن , كم شمردن بسيار آن و منت ننهادن بر آن.
منبع: شبکه امام صادق (ع)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

حضرت موسی ‌بن‌ جعفر، گفت با اطرافیان:
در همان منزل كه صادق، داد مظلومانه جان


تا سحر، هر شب چراغ حجره ‌اش، روشن كنید
راضی از این كار، قلب داغدار من كنید


جای دارد گویم اكنون، ای امام هفتمین
این زمان، آرامگاه حضرت صادق ببین


آن حریم بی ‌چراغ و خلوت و بی ‌زائرش
چون كلام ‌الله بی ‌جلد است، قبر طاهرش


بارگاه آن جناب از كینه‌ ی دشمن خراب

روز و شب در معرض باران و باد و آفتاب


در شگفتم، دشمن آیا شرم از زهرا نكرد
كاین بنای علم و تقوی را چنین ویرانه كرد


می‌ كشد غیرت مرا، ای حجت ثانی ‌عشر
تا به كی مظلوم و بی‌ كس، عترت خیر البشر؟


دشمن از هر سو، به قصد محو قرآن در كمین
العجل، ای مجری عدل خدائی در زمین


تا به كی در انتظارت چشم یاران اشكبار

بی ‌تو ای دلبند زهرا، شد خزان صدها بهار


العجل، ای چشمه‌ ی فیاض و لطف دائمه
این توئی، تنها، تسلی‌ بخش قلب فاطمه


من «حسانم» ریزه ‌خوار خوان احسان توام
هر كجا در سایه‌ ی لطف تو، مهمان توام

بخش تاریخ و سیره معصومین تبیان



حبیب الله چایچیان

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

تا چندی پیش خانه امام جعفر صادق علیه السلام در کوچه
بنی هاشم منزلگاه عاشقان اهل بیت بود

و روشنی بخش چشمانِ مشتاقِ زیارت آنان و اکنون که آن یادگارهای
آسمانی به دست تاریک دلان و بدخواهان محو شده و از دست رفته است

غربتی بیش از پیش بر دل زائران سایه می افکند.
آنچه هرگز محو نخواهد شد، عشق آن امامان راستین و آن ستارگان
آسمان ایمان و معرفت است که تا ابد در دل عاشقان پایدار خواهد ماند.

روز شهادت جان کاه آن امام صدق و صفا، صادق آل محمد علیه السلام
را به همه شیفتگان اهل بیت تسلیت می گوییم.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

«پای مکتب حجت ششم»



پلک می‏گشایی. شیعیانت بر بالین تو نشسته‏ اند؛ اما پریشان و ملتهب.
اندوه سنگینی بر اتاق سایه افکنده تا آنکه بغض یکی از اصحاب شکفته
می‏شود، ناله می‏زند، گریه می‏کند و تو مهربان و بزرگ، لب می‏گشایی:

«مؤمن باید چنان باشد که هر چه به او رسد، خیر خود بداند.
اگر تمام اعضایش بریده شود، راضی باشد و اگر مالکیت
مشرق و مغرب را به او بسپارند، خیر خود بداند!»

درست سبک زندگی خود را اعلام کرده ‏ای!
و درست، حقانیت ولایتت را به اثبات رسانده‏ ای!
این همه شاگرد و چقدر تنها!

این سهیل بن حسن خراسانی است که می‏گوید:
«چرا نشسته ‏ای و قیام نمی‏کنی در حالی که صد هزار
شیعه دررکاب تو آماده ‏اند و برایت شمشیر می‏زنند!؟»

چه سؤال تلخی! اما قاطعانه پاسخش می‏دهی:
«برخیز و در این تنور بنشین!»
رنگ از چهره باخته است. نمی‏پذیرد.
التماست می‏کند.

رو به هارون مکی می‏فرمایی: «تو برو و میان تنور بنشین!»
هارون بی ‏تأمل چنین می‏کند. رو به سهیل می‏فرمایی:

«از همه اهل خراسان، چند نفر حاضر می‏شوند، کاری را که
هارون کرد انجام دهند؟! ما خروج نمی‏کنیم مگر زمانی که حتی پنج
مخالف هم در جمع ما نباشد!» و این یعنی چقدر حق تنهاست و تو تنهاتر!

کدام زهر، تلخ‏تر بود؟
روزگار منصور، از زهر او تلخ‏تر بود؛

زهری که اینک در جانت نفوذ کرده و چیزی نمانده تا آخرین
نفس‏هایت را از تو بگیرد؛ زهری که مرثیه همواره غربت شما
خاندان آفتاب در ضلالت‏ آباد خاک بود؛

زهری که اندوه یک عمر بی‏بهار زیستن را در تو، خلاصه
و جانگداز روایت کرده است. پلک بر هم می‏ نهی و میان
ضجه ‏های شاگردان و یارانت، بر فرشته مرگ سلام می‏دهی.

می‏روی تا ابدیت برای حق، ترسیم شده باشد؛
چرا که شما زوال ناپذیرید و مذهب را رونق لایزال!

و سلام همواره شیعیان بر شما و مذهب همیشه سبزتان!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

در سوگ صادق آل محمد (ص)


در تماشای تاریخ شیعه، بغض واژه‌ها می‌شکند و حرف به حرف بر سفیدی کاغد جاری می‌شود.

بقیع در سکوتی ژرف فرورفته است. نخل های پریشان مدینه روزه سکوت گرفته اند.
ابرهای بغض کرده و سرگردان بر شانه های کوهستان تکیه داده اند.

از سمت ملکوت، نوای آسمانی «الرحمن» بگوش می رسد.

در مجلس عزای آسمانیان، بغض ابرها برای ششمین امام معصوم می شکند.

کمی آن سوتر، از سمت نگاه های خیس بقیع، دسته های عزاداری کبوتران به راه افتاده است.

فرشته های مقرب با بهتی شگفت؛ کوهی عظیم را مشاهده می کنند که قرار است در گودالی کوچک آرام بگیرد!

معلوم است که اندوه زمینیان هم به اندازه کوه ها سربه فلک کشیده بزرگ است.
و مگر کدام سینه توان به دوش کشیدن این غم سترگ را دارد؟

ای خورشید بی زوال دانش!

خوشا آن روز که عالمانی از سراسر جهان همچون پروانه
دوروبرت می چرخیدند و از وجود تو فیض می گرفتند.

خوشا آن روز که درخت دانش و معرفت از کلام شوق انگیز تو جان گرفت
و به بار نشست و از شکوه علم بی اندازه ات،
کم کم گلستان ها و باغ های دانایی در جهان پدید آمد.

الفبای فقه و فلسفه و اصول دانه های بذری بودند که یک روز
در دل های عالمان کاشتی و تا دنیا دنیاست زمین از برکت آن نفس خواهد کشید.

ای هشتمین معصوم عالم!

تو آنقدر بزرگی که فقیهان دین در همیشه
تاریخ خوشه چین خرمن احادیث تو بوده اند.

در تعجبم مگر چه گفته بودی که آن گونه بارها برای کشتن
تو توطئه کردند و حتی در خانه ات را به آتش کشیدند؟

در سوگ تو کوچه هایمان لباس سیاه پوشیده اند
و درخت ها شال عزا به گردن انداخته اند.

حالا صدای نوحه خوان از بلندگوی مسجد محل به گوش می رسد:


هشت روز هفته را عاشق منم
خاک پای حضرت صادق منم

او که جانش در لطافت شبنم است
دست تابان رسول اکرم است

او که صبح بی ریای شیعه است
بغض معصوم صدای شیعه است

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای مهر ازلی و نور لم‏یزلی، آفتاب تابان مشرق اندیشه؛
مرد تمام فصل‏های انسانیت، امام یکه‏ تازان صدق و صداقت؛

جاری ‏ترین تفکر ماندگار شیعه! نور وجودت،
به گردباد حوادث، خاموشی گرفت؛
اما فروغ اندیشه‏ ات در جان جهان ماناست.

خاموش کسی است که تو را برنمی‏تابد.
مرده باد دلی که خدا را در تو نمی‏یابد!

ای فرزانه ‏ترین قامت افراشته دین خدا؛
سرچشمه ناب‏ترین نگاه شیعه!

در صبوری سینه ‏ات شکی نیست؛
تو از سلاله سینه سوختگان شریعت شیرین خدایی
و پاسدار ویژگی‏های رفیع اسلام؛ بهشت گوارایت!

صادق آل محمد صلی ‏الله ‏علیه‏ و‏آله‏ وسلم
اندیشه ‏ها که مقابل هم قرار می‏گرفتند، نفس‏ها در سینه حبس می‏شد؛
اما از ابتدا، دل‏ها به صدق گفتار تو روشن بود

و صادق آل محمد صلی‏ الله ‏علیه ‏و‏آل ه‏وسلم پیروز همیشه مباحثه‏ ها می‏شد.
در حلقه دانشمندان، همیشه رأی تو جلوه می‏کرد و بر جرگه عشاق، نور تو می‏تابید.

حاشا اگر گمان کنم که لحظه ‏ای نام تو فراموش بشود!
تابش خورشید پیشانی‏ ات، کلام صادقانه و نیکویت و روش روشن ‏بینانه ‏ات،
همیشه مایه مباهات اندیشه مسلمین خواهد بود.

آقای من! از پس سال‏ها دوری،
دلم را به مهر ولایی‏ ات روشن کن!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

زیباترین لباس دنیا




بسیارى از مردم هستند كه به هیچ اصل اخلاقى پاى ‌بند نمى ‌شوند؛
به تعهدات خود عمل نمى ‌كنند، امانت‌ها را به صاحبانشان بر نمى ‌گردانند،

دروغ مى ‌گویند و به تدریج به همه صفات پست آلوده مى ‌شوند.
آنچه موجب مى ‌شود مردم از بسیارى رذایل اخلاقى مصون بمانند، «حیا» است.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سپری در برابر آلودگی ها

علماى علم اخلاق «حیا» را حالت انقباض نفس مى دانند که در مقابل زشتیها خود را عقب مى کشد.
سرچشمه حیا مثل بسیارى از عکس العملهاى انسان، همان معرفت و شناخت است.

انسان وقتى زشتى عملى را مى شناسد خودش را در مقابل آن حفظ مى کند.
حیا یک عامل مهمّ باز دارنده است و باعث مى شود که انسان به بسیارى از گناهان آلوده نشود.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

باغستان روشن نور




هنوز کوچه های مدینه از خاطره گام های آهسته تو سرشار است.
هنوز سایه های آرام شب، از وزش نسیم حضور تو بیدارند.

هنوز خانه های بی نور و تهی از عطر مهر مادر و
پدر، به لحن دلگشای تو مشتاق مانده است.

کسی چه می دانست که آن شعر شبانه نان و طعام، از
قلب غزل سرای نوازش توست که می تراود؟!

دریغا که تا بودی و هرم حضورت را به گمنامی اما به
عشق، به خلق خدا پیشکش می کردی، از ادراک تو محروم ماندند!

حالا پس از رفتن تو، یک شهر به اندازه همه آن چشیدگان
جرعه های تو، تنهایی خویش را مرثیه می خواند و مویه می کند.

آن دلگرمی که در یأس فروتن دل ها از جانب تو می دمید
و شفافیت آب را به روان خشک و خسته آنها می بخشید، حالا از
دست رفته است و تو پرواز کرده ای به آشیانه مرغان بهشت.

وقتی زبان می گشودی، گره فرو بسته صدها هزار پرسش بی امان
می گشود و دفتر پربرگ ندانسته های اندیشه انسان، سطر به
سطر، از واژه های معرفت و بلوغ، هستی می گرفت.

این کاروان بلند علم است که از باغستان روشن دریافت های تو
آغاز شده و تا مرز تیرگی های جهل آدمی، توشه های
دانایی و حکمت را روانه کرده است.

آن امیر ایمان آوردگان و معرفت شناسان بود که سرود و اینک تو که
با صلابت و یقین، «سَلُونِی قَبْلَ أَنْ تَفْقِدُونِی» را باز می خوانی و می خوانی.

ای امیر فضل و بزرگی و هنر!
تاریخِ پُرحجم روایت و نقل، به آن ده ها هزار جست وجوگر
و راوی سخن های جانانه تو که در خویش دارد، به خود می بالد؛

به آن مرواریدهای نهفته کلامت که در حافظه دیرینه
خویش، عزیزانه محفوظ داشته است.

ای صادق آل نبی!
اکنون ماییم و میراث فاخر سخن های تو که بسان گنجینه
رشد و آسمانی شدن، ما را و همه را و همیشه را فرا می خواند.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای به صدقت تا صف محشر سلام از صادقان
وی درخشیـده کـلامت در کـلام صادقان
نـام زیبـایت عیـان در صـدر نـام صادقان
هم امـام صـادق استـی هـم امام صادقان
صدای سفر می‏آید...


مردی از تبار نور و عرفان، به آوایی حزین، نغمه خداحافظی می ‏خواند
و کوچه ‏های غربت جهان، زیر گام‏ هایش سر خم کرده ‏اند
تا عبور تمام صداقت را در خویش احساس کنند.


دل گرفته یاد ایوان بقیع
دیده ای داریم گریان بقیع

حیف بر خاکش بتابد آفتاب
سایه ی عرش است بر جان بقیع