8 پیمودن راه در مسیر بازگشت ، مثل رسیدن از غفلت به بیداری یا از جهل به علم است .
یعنی شناختِ آنچه در تجلّی آمده ، شناختِ مبدأ اصلی است :
«من عرف نفسه فقد عرف ربّه . »
همان گونه که گفتیم ، اصل و حقیقت انسان ، تجلّی از ملکوت است و اگر
حقیقت خود را نشناسیم ، خدای خود را نشناخته ایم .
اگر منِ مجازی و حجابهای ظلمانی و نورانی را برداریم ، وجه خدا را ملاقات خواهیم کرد .
در روز قیامت ، که هنگام ظهور حق است ، فنا و هلاکت اشیا و بقا و دوام وجه الله بر همگان آشکار می شود .
برای بیشتر روشن شدن مطلب ، به آیات زیر توجه می کنیم :
(کلّ شیء هالک إلاّ وجهه)
جز ذات او همه چیز نابود شونده است .
(کلّ من علیها فان ویبقی وجه ربّک ذوالجلال والإکرام)
هر چه بر زمین است ، فانی شونده است ، و ذات باشکوه و ارجمند پروردگارت باقی خواهد ماند .
این وجه پروردگار ، اسمای اوست .
و از یک طرف در قرآن کریم داریم که :
(وعلّم ءادم الأسماء کلّها)
و [ خدا ] همه [ معانی ] نامها را به آدم آموخت .
رسیدن به وجه الله ، همان است که در آیاتی بسیار داریم; من جمله در آیه 38 و 39 سوره روم که خداوند می فرماید :
(للّذین یریدون وجه الله . . . تریدون وجه الله) .
(=برابر کسانی که خواهان خشنودی خدایند . . . در حالی که خشنودی خدا را خواستارید . ) آنان که به دنبال وجه خدا می روند ، (فأولئک هم المفلحون) .
پس ، هدف اعلای انسان ، رسیدن به فضای اسماست و در این وضع می رسد به جایی که (فأینما تولوّا فثمّ وجه الله) .
«=پس ، به هر سو روکنید ، آن جا روی [ به ] خداست . )نتیجه این که آنچه در قیامت روی می دهد ، آگاهی فرد به وجه پروردگار است; یعنی
هر کس از دریچه یقین خود ، با وجه پروردگار محشور می شود .
و اولیای خدا در این دنیا نیز به این وجه می رسند; چرا که آن دنیا ، باطن امور روشن می شود ، و اولیای خدا در این دنیا می توانند به باطن امور برسند .




نقل قول
