دولت مهدى سيرت مهدى عليه‌السلام

[راحیل السادات* تورا من چشم در راهم*]

سيرت مديريتى
بدين ترتيب با ظهور دولت مبارک مهدىعليه‌السلام ، سيرت مديريتى او بر اساس عدالت محض جلوه مى کند. آن حضرت در اداره امور از نظر اقتصادى گشاده دست است واموال را براى آسايش و رفاه مردمان با سخاوت به کار مى گيرد و نسبت به محروميت کشيدگان ومسکينان، مهربان و دل رحم است و براى آنکه ذره اى ستم از جانب دولت وکارگزاران نظام او بر کسى نرود و حقى ضايع نشود، نسبت به مسئولان وکارگزاران خود سختگير است.

[راحیل السادات* تورا من چشم در راهم*]

دولت او دولت عدالت محض است، پس جاى هيچ گونه لغزش وفساد وانحراف در نظام ادارى آن حضرت وجود ندارد وسختگيرى آن حضرت نسبت به مسئولان وکارگزارانش بدين خاطر است.(۸۰) در خبرى در اين باره آمده است: «المهدى جواد بالمال رحيم بالمساکين شديد على العمال ».(۸۱) مهدى نسبت به مال ودارايى بخشنده است ونسبت به مسئولان وکارگزاران دولت خويش بسيار سختگير است ونسبت به ناتوانان ومستمندان بسيار دلرحم ومهربان است.
مهدىعليه‌السلام بر اساس کتاب خدا به عدالت مديريت مى کند وهواپرستى را به خداپرستى سوق مى دهد وهمه افکار وانديشه ها را تابع قرآن مى سازد ونشان مى دهد که حکومت عدل يعنى چه. او براى حفظ اين اساس، مسئولان و کارگزاران ستمگر را با دقت مواخذه مى نمايد و هر که را پا از سيرت عدالت بيرون نهاده است، به سختى مجازات مى نمايد، امير مؤمنانعليه‌السلام درباره دولت وسيرت مهدىعليه‌السلام چنين خبر داده است:

[راحیل السادات* تورا من چشم در راهم*]

«يعطف الهوى على الهدى، اذا عطفوا الهدى على الهوى، ويعطف الراى على القرآن اذا عطفوا القرآن على الراى... الا وفى غد - وسياتى غد بما لا تعرفون - ياخذ الوالى من غيرها عمالها على مساوى ء اعمالها، وتخرج له الارض افاليذ کبدها، وتلقى اليه سلما مقاليدها، فيريکم کيف عدل السيره، ويحيى ميت الکتاب والسنه ».(۸۲) (چون مهدى ظهور کند) خواهشهاى نفسانى را به هدايت آسمانى بازگرداند، وآن هنگامى است که مردم رستگارى را تابع هوا ساخته اند، وراى آنان را پيرو قرآن کند، وآن هنگامى است که قرآن را تابع راى خود کرده اند... آگاه باشيد که فرا - وفردا پس از اين با چيزهايى که نمى شناسيد مى آيد - کسى بر شما حکومت خواهد کرد که غير از خاندان حکومتهاست، او مسئولان وکارگزاران را به جرم کردار زشتشان کير خواهد کرد.
زمين گنيجنه هاى خود را براى او خارج خواهد ساخت و کليدهايش را تسليم وى خواهد نمود. آن گاه است که مهدى به شما نشان خواهد داد که سيرت عدل کدام است؟ او کتاب وسنت را که پيش از او مرده اند، زنده خواهد ساخت. مهدىعليه‌السلام در اداره امور براى حفظ عدالت وحقوق مردمان وحيثيت دين، به روشى نو ومناسب با عصر خود وتحولاتى که در طول تاريخ رخ داده است تا مردمان به آن نقطه رسيده اند، عمل مى کند.
در ضاوتها واحکام مهدى، ودر حکومت وى، سر سوزنى ظلم وبيداد بر کسى نرود، ورنجى بر دلى ننشيند. مهدىعليه‌السلام بر طبق احکام خالص دينى (بدون توجه به آرا وانکار ديگران وفقها وعلماى مذاهب)، حکم وحکومت مى کند. مهدى، ميزان عدل را، در ميان مردم نهد، وبدين گونه هيچ کس نتواند به ديگرى ستمى کند. مهدى، قضاوتى جديد آورد... مهدى، به حکم داوود وآل داوود حکم کند، واز مردم بينه و شاهد نطلبد.
شيخ مفيد، مى گويد: چون قائم آل محمدصلى‌الله‌عليه‌وآله‌ وسلم قيام کند، مانند حضرت داوودعليه‌السلام ، يعنى بر حسب باطن، قضاوت کند، وبى هيچ نيازى به شاهد حکم دهد. مهدى نقشه هاى پنهانى هر گروه را بداند وبه آنان، آن نقشه ها را بگويد. مهدى، دوست ودشمن خود را، با نگاه بشناسد.(۸۳) در روش زمامدارى مهدىعليه‌السلام ميان او ومردمش هيچ فاصله وحجابى نيست، به گونه اى که آن حضرت با آنان سخن مى گويد وايشان نيز صداى او را همان جا که هست مى شنوند وبه او نگاه مى کنند.(۸۴)

[راحیل السادات* تورا من چشم در راهم*]

سيرت فردى
زمامدارى که با قدرت تمام به عدالت بر شرق وغرب جهان حکم مى راند وبرکات زمين وآسمان بر دولت وگشوده مى شود وزمين گنجينه هاى خود را براى او خارج ساخته کليدهايش را تسليم وى مى کند، در نهايت زهد وساده زيستى زندگى مى کند واز سيرت ساده زيتسى که پدرانش بدان پايبند بودند، خارج نمى شود.
در خبر ابوبصير از امام صادقعليه‌السلام اين گونه آمده است: «فوالله ما لباسه الا الغليظ ولا طعامه الا الجشب ».(۸۵) به خدا سوگند که لباس مهدى جز پوشاکى درشت وخوراک او جز خوراکى سخت وبى خورش چيزى ديگر نخواهد بود.
همين خبر از طرق ديگر نيز با مختصر اختلاف روايت شده است.(۸۶) وگوياى آن است که على رغم رفاه همگانى وبى نيازى همه مردمان، مهدىعليه‌السلام به سيرت ساده زيستى عمل مى کند واز اصل زهد دور نمى شود.(۸۷)
اميرمؤمنانعليه‌السلام درباره جايگاه زهد در دين وديندارى فرموده است: «الزهد اصل الدين ».(۸۸) زهد اصل دين است. «الزهد اساس اليقين ».(۸۹) زهد اساس يقين است. با وجود دلبستگى به دنيا، اصلاحى صورت نمى گيرد وهمه مصلحان الهى، زاهد بوده، از دلبستگى به دنيا آزاد بوده اند چنانکه از پيامبر اکرمصلى‌الله‌عليه‌وآله‌ وسلم روايت شده است که فرمود: «ما اتخذ الله نبيا الا زاهدا ».(۹۰) خداوند هيچ پيامبرى را برنگزيد مگر آنکه زاهد بود.
آن امام حق در رفتار خود از هر گونه تکلفى برى است که از رسول خداصلى‌الله‌عليه‌وآله‌و سلم روايت شده است: «نحن معاشر الانبياء والامناء والاتقياء براء من التکلف ».(۹۱) ما گروه پيامبران وامناى پروردگار وپرهيزگاران از تکلف به دور هستيم. سلام بر دولت او وسيرت او. «اللهم انصره وانتصر به لدينک ». خدايا، يارايش کن وبه دست او دينت را پيروز گردان.
«وانصر به اولياءه وشيعته وانصاره واجعلنا منهم ». خدايا، دوستان خود را ودوستان او وپيروان ويارانش را به وسيله او يارى نما وما را نيز از آنان قرار ده.
«واظهر به العدل، وايده بالنصر، وانصر ناصريه، واخذل خاذليه، واقصم قاصميه، واقصم به جبابره الکفر، واقتل به الکفار والمنافقين وجميع الملحدين، حيث کانوا من مشارق الارض ومغاربها، برها وبحرها ». خدايا، به دست او عدالت را آشکار ساز، وبا نصرت خود تاييدش نما، وياورانش را يارى کن، وآنان را که وا نهندش يارى مکن، و کوبندگانش را درهم کوب، و زورمداران کفر را به دست او درهم شکن، و کافران و منافقان و همه بى دينان را، به وسيله او نابود ساز، در هر کجا که باشند: در مشرق و مغرب زمين، در خشکى يا دريا. واملاء به الارض عدلا، واظهر به دين نبيکصلى‌الله‌عليه‌وآله . خدايا، به دست او زمين را از عدل پر کن ودين پيامبرتصلى‌الله‌عليه‌وآ� �ه‌وسلم را آشکار فرما.
«واجعلنى اللهم من انصاره واعوانه واتباعه وشيعته ».(۹۲) خدايا، مرا از ياوران وپشتيبانان وپيروان وشيعييانش قرار ده.

[راحیل السادات* تورا من چشم در راهم*]

پي نوشت ها:
۱. شيخ عباس قمى، مفاتيح الجنان، ترجمه الهى قمشه اى، دفتر نشر فرهنگ اسلامى، ۱۳۶۴ ش. زيارت حضرت صاحب الامر، ص۹۷۰ - ۹۶۹.
۲. ر. ک: محمد رضا حکيمى، خورشيد مغرب، دفتر نشر فرهنگ اسلامى، ۱۳۶۰ ش. ص۱۳۷ - ۱۳۶.
۳. دعاى افتتاح، مفاتيح الجنان، ص ۳۲۶.
۴. ابو جعفر محمد بن يعقوب الکلينى، الکافى، صححه وعلق عليه على اکبر الغفارى، دار الکتب الاسلاميه، طهران، ۱۳۸۸ ق. ج ۸، ص ۲۷۸.
۵. ابو جعفر محمد بن الحسن الطوسى، الغيبه، الطبعه الثانيه، مکتبه بصيرتى، قم، ۱۴۰۸ ق. ص ۱۱۲، ونيز ر. ک: ابو جعفر محمد بن على بن الحسين بن بابويه القمى (الشيخ الصدوق)، کمال الدين وتمام النعمه، مکتبه الصدوق، طهران، ۱۳۹۵ ق. ج ۱، ص ۳۱۸، امين الاسلام ابو على الفضل بن الحسن الطبرسى، مجمع البيان فى تفسير القران، مکتبه المرعشى النجفى، قم، ۱۴۰۳ ق. ج ۴، ص۱۵۲ ، ۶۷.
۶. در علم بديع اصطلاحى وجود دارد به نام حسن الابتداء يا براعه المطلع يا براعه الاستهلال که از زيورهاى کلام وشعر است. اگر خطيب وشاعر سخن خود را با عباراتى آغاز کند که رقيق وسهل وروشن وواضح از نظر معنى باشد وبه گونه اى بياورد که مستقل از آنچه بعد مى آيد بوده، مناسب مقام باشد ونيز جاذب وموثر بوده ومعرف آنچه در ادامه سخن مى آيد باشد، اين کلام داراى براعه المطلع است.
ر. ک: تقى الدين ابو بکر بن على المعروف به ابن حجه الحموى، خزانه الادب وغايه الارب، شرح عصام شعيتو، دار ومکتبه الهلال، بيروت، ۱۹۸۷ م. ج ۱، ص ۱۹، محمد بن عبد الرحمن الخطيب القزوينى، الايضاح فى علوم البلاغه، شرح وتعليق وتنقيح محمد عبد المنعم خفاجى، دار الکتاب اللبنانى، بيروت، ۱۴۰۵ ق. ج ۲، ص۵۹۵ - ۵۹۴، احمد الهاشمى، جواهر البلاغه، دار الکتب العلميه، بيروت، ص ۳۴۲ - ۳۴۱.
۷. اللزوميات، الطبعه الثانيه، دار الکتب العلميه، بيروت، ۱۴۰۶ ق. ج ۲، ص ۳۵۲.
۸. ابو النصر محمد بن مسعود بن عياش السلمى المعروف بالعياشى، تفسير العياشى، تحقيق هاشم الرسولى المحلاتى، المکتبه العلميه الاسلاميه، طهران، ج ۱، ص ۶۵، هاشم بن سليمان الحسينى البحرانى، البرهان فى تفسير القرآن، موسسه مطبوعاتى اسماعيليان، قم، ج ۱، ص ۱۶۴.
۹. کمال الدين، ج ۲، ص ۶۵۴، محمد باقر المجلسى، بحار الانوار، الجامعه لعلوم الائمه الاطهار، الطبعه الثالثه، دار احياء التراث العربى، بيروت، ۱۴۰۳ ق. ج ۵۲، ص ۳۲۳.
۱۰. ر. ک: بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۲۳ (بيان علامه مجلسى ذيل حديث ياد شده).
۱۱. کمال الدين، ج ۲، ص۶۷۳ - ۶۷۲، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۲۶.
۱۲. قرآن، قص ۵.
۱۳. ابو جعفر محمد بن على بن الحسين بن بابويه القمى (الشيخ الصدوق)، الخصال، صححه وعلق عليه على اکبر الغفارى، مکتبه الصدوق، طهران، ۱۳۸۹ ق. ج ۲، ص ۵۴۱، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۱۷.
۱۴. ابو الحسن محمد الشريف الرضى، نهج البلاغه، ضبط نصه وابتکر فهارسه العلميه صبحى الصالح، الطبعه الاولى، دار الکتاب اللبنانى، بيروت، ۱۳۸۷ ق. خطبه ۱.
۱۵. کمال الدين، ج ۲، ص ۴۱۱.
۱۶. محمد بن ابراهيم النعمانى، الغيبه، مکتبه الصدوق، طهران، ص ۲۳۱، بحار الانوار، ج ۵۲، ص۳۵۳ - ۳۵۲.
۱۷. محمد بن النعمان البغدادى الملقب بالمفيد، الارشاد فى معرفه حجج الله على العباد، صححه واخرجه السيد کاظم الموسوى المياموى، دار الکتب الاسلاميه، طهران، ۱۳۷۷ ق. ص ۳۴۳، ابو الحسن على بن عيسى الاربلى، کشف الغمه فى معرفه الائمه، مکتبه بنى هاشم، تبريز، ۱۳۸۱ ق. ج ۲، ص ۴۶۵، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۸.
۱۸. ابو جعفر محمد بن الحسن الطوسى، تهذيب الاحکام، دار الکتب الاسلاميه، طهران، ۱۳۹۰ ق. ج ۶، ص ۱۵۴، محمد بن الحسن الحر العاملى، وسائل الشيعه الى تحصيل مسائل الشريعه، بتصحيح وتحقيق وتذييل عبد الرحيم الربانى الشيرازى، دار احياء التراث العربى، بيروت، ج ۱۱، ص ۵۷.
۱۹. غيبه النعمانى، ص ۲۳۱، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۳.
۲۰. خورشيد مغرب، ص۴۶ - ۴۴.
۲۱. غيبه الطوسى، ص ۳۲.
۲۲. غيبه النعمانى، ص ۲۳۳، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۴.
۲۳. قرآن، آل عمران ۸۳.
۲۴. الارشاد، ص۳۴۴ - ۳۴۳، کشف الغمه، ج ۲، ص ۴۶۵، بحار الانوار، ج ۵۲، ص۳۳۹ - ۳۳۸.
۲۵. لطف الله الصافى الگلپايگانى، منتخب الاثر فى الامام الثانى عشر، الطبعه الثالثه، مکتبه الصدر، طهران، ص ۴۷۴.
۲۶. کمال الدين، ج ۱، ص ۳۱۷، عبد على بن جمعه العروسى الحويزى، تفسير نور الثقلين، صححه وعلق عليه واشرف على طبعه هاشم الرسولى المحلاتى، دار الکتب العلميه، قم. ج ۵، ص۲۴۳ - ۲۴۲.
۲۷. قرآن، حديد ۱۷.
۲۸. کمال الدين، ج ۲، ص ۶۶۸، تفسير نور الثقلين، ج ۵، ص ۲۴۲.
۲۹. الکافى، ج ۸، ص ۲۶۷، بحار الانوار، ج ۷۵، ص ۳۵۳، تفسير نور الثقلين، ج ۵، ص ۲۴۳.
۳۰. قرآن، روم ۱۹.
۳۱. الکافى، ج ۷، ص ۱۷۴، تفسير نور الثقلين، ج ۴، ص ۱۷۳.
۳۲. عبد الواحد التميمى الامدى، غرر الحکم ودرر الکلم، موسسه الاعلمى للمطبوعات، بيروت، ۱۴۰۷ ق. ج ۱، ص ۲۵، حسين النورى الطبرسى، مستدرک الوسائل ومستنبط المسائل، تحقيق موسسه آل البيت عليهم السلام لاحياء التراث، الطبعه الثانيه، بيروت، ۱۴۰۸ ق. ج ۱۱، ص ۳۱۸.
۳۳. غرر الحکم، ج ۱، ص ۳۳۵، مستدرک الوسائل، ج ۱۱، ص ۳۲۰.
۳۴. محمد بن محمد الشعيرى، جامع الاخبار، تحقيق حسن المصطفوى، مرکز نشر الکتاب، طهران، ۱۳۸۲ ق. ص ۱۸۰، بحار الانوار، ج ۷۵، ص ۳۵۲، مستدرک الوسائل، ج ۱۱، ص ۳۱۷.
۳۵. جمال الدين محمد خوانسارى، شرح غرر الحکم، با مقدمه وتصحيح وتعليق مير جلال الدين حسينى ارموى، انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۶۰ ش. ج ۲، ص ۳۰، مستدرک الوسائل، ج ۱۱، ص ۳۱۹.
۳۶. الکافى، ج ۷، ص ۱۷۵.
۳۷. شمس الدين محمد حافظ شيرازى، ديوان اشعار، به اهتمام انجوى شيرازى، انتشارات محمد على علمى، ۱۳۴۶ ش. ص ۱۱۱.
۳۸. نهج البلاغه، حکمت ۱۲۸.
۳۹. جلال الدين محمد بلخى (مولوى)، مثنوى معنوى، به اهتمام وتصحيح رينولد نيکلسون، ليدن، ۱۹۲۵ م. افست موسسه مطبوعاتى علمى، دفتر اول، ج ۱، ص۱۲۵ - ۱۲۴.
۴۰. منتخب الاثر، ص ۳۰۸ (از ينابيع الموده)، با مختصر اختلاف: بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۴۵ (از تفسير العياشى).
۴۱. الخصال، ج ۲، ص ۶۲۶، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۱۶، منتخب الاثر، ص ۴۷۴.
۴۲. ابو محمد الحسن بن على بن الحسين بن شعبه الحرانى، تحف العقول عن آل الرسولصلى‌الله‌عليه‌وآل� �‌وسلم ، مکتبه بصيرتى، قم، ۱۳۹۴ ق. ص ۲۳۶.
۴۳. قرآن، قريش ۴.
۴۴. بحار الانوار، ج ۳، ص ۸۷، محمد الخليلى، من امالى الامام الصادق وهو شرح ما املاه الامامعليه‌السلام على تلميذه المفضل بن عمر الجعفى، موسسه الاعلمى للمطبوعات، بيروت، ۱۴۰۴ ق. ج ۱، ص ۳۰۵.
۴۵. الکافى، ج ۵، ص ۷۳، ج ۶، ص ۲۸۷، وسائل الشيعه، ج ۱۲، ص ۱۷.
۴۶. قطب الدين ابو الحسين سعيد بن هبه الله الراوندى، الخرايج والجرايح، تحقيق ونشر موسسه الامام المهدىعليه‌السلام ، قم، الطبعه الثانيه، موسسه النور للمطبوعات، بيروت، ۱۴۱۱ ق. ج ۲، ص۸۵۰ - ۸۴۹.
۴۷. قرآن، اعراف ۹۶.
۴۸. الکافى، ج ۱، ص ۵۴۲، ج ۲، ص ۵۶۸.
۴۹. ابو العباس عبد الله بن جعفر الحميرى القمى، قرب الاسناد، مکتبه نينوى الحديثه، طهران، ص ۴۱، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۰۹.
۵۰. غيبه النعمانى، ص۲۳۸ - ۲۳۷، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۱.
۵۱. ابو عبد الله محمد بن يزيد القزوينى ابن ماجه، سنن ابن ماجه، تحقيق محمد فواد عبد الباقى، دار احياء التراث العربى، بيروت، ۱۳۹۵ ق. ج ۲، ص ۱۳۶۶، ابو عبد الله محمد بن عبد الله الحاکم النيسابورى، مستدرک على الصحيحين، دار المعرفه، بيروت ج ۴، ص ۵۵۸، ابو عبد الله محمد بن يوسف الکنجى الشافعى، البيان فى اخبار صاحب الزمانعليه‌السلام ، قدم له وعلق عليه محمد مهدى الخرسان، موسسه الهادى للمطبوعات، قم، ۱۳۹۹ ق. ص ۱۰۹، نور الدين على بن ابى بکر الهيثمى، مجمع الزوائد ومنبع الفوائد، دار الکتاب العربى، بيروت، ۱۴۰۲ ق. ج ۷، ص ۳۱۷، کشف الغمه، ج ۲، ص۴۷۹ - ۴۷۸، بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۸۸.
۵۲. ابو عبد الله احمد بن محمد بن حنبل الشيبانى، مسند، دار احياء التراث العربى، بيروت، ج ۳، ص ۳۷، البيان، ص ۱۲۳، کشف الغمه، ج ۲، ص ۴۷۱، مجمع الزوائد، ج ۷، ص ۳۱۳، بحار الانوار، ج ۵۱، ص۹۲ ، ۸۱، منتخب الاثر، ص ۱۴۷.
۵۳. کشف الغمه، ج ۲، ص ۴۷۴، بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۸۴.
۵۴. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۹۰.
۵۵. مسند احمد حنبل، ج ۳، ص ۳۷، البيان، ص ۱۲۳، کشف الغمه، ج ۲، ص ۴۷۱، رضى الدين ابو القاسم على بن موسى بن طاووس، الملاحم والفتن فى ظهور الغائب المنتظرعليه‌السلام ، الطبعه السادسه، مؤسسه الوفاء، بيروت، ۱۴۰۳ ق. ص ۷۱، مجمع الزوائد، ج ۷، ص ۳۱۳، بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۹۱، منتخب الاثر، ص ۱۴۷.
۵۶. ابو الحسين مسلم بن الحجاج القشيرى، صحيح مسلم، بشرح النووى، دار الکتاب العربى، بيروت، ۱۴۰۷ ق. ج ۱۸، ص ۳۹.
۵۷. مسند احمد حنبل، ج ۳، ص ۳۷، البيان، ص ۱۲۳، کشف الغمه، ج ۲، ص ۴۷۱، مجمع الزوائد، ج ۷، ص ۳۱۳، بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۹۱، منتخب الاثر، ص ۱۴۷.
۵۸. الملاحم والفتن، ص ۷۱.
۵۹. ابو جعفر محمد بن على بن الحسين بن بابويه القمى (الشيخ الصدوق)، من لا يحضره الفقيه، صححه وعلق عليه على اکبر الغفارى، الطبعه الثانيه، منشورات جماعه المدرسين، قم، ج ۳، ص ۳۱۳، ابو جعفر محمد بن الحسن الطوسى، تهذيب الاحکام، دار الکتب الاسلاميه، طهران، ۱۳۹۰ ق. ج ۷، ص ۱۷۸، وسائل الشيعه، ج ۱۲، ص ۲۹۴.
۶۰. کمال الدين، ج ۱، ص ۳۳۱، منتخب الاثر، ص ۴۸۲ (با مختصر اختلاف).
۶۱. مستدرک الحاکم، ج ۴، ص ۴۶۵، منتخب الاثر، ص ۱۴۶، البيان، ص۱۰۹ - ۱۰۸ (با مختصر اختلاف).
۶۲. البيان، ص ۱۱۸.
۶۳. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۶ (از الخرايج والجرايح).
۶۴. کمال الدين، ج ۲، ص ۶۷۵، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۲۸.
۶۵. «اذا قام قائمنا وضع الله يده على رووس العباد فجمع بها عقولهم وکملت به احلامهم ». امام باقرعليه‌السلام ، الکافى، ج ۱، ص ۲۵.
۶۶. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۲ (از غيبه النعمانى).
۶۷. همان، ص ۳۳۶. (از الخرايج والجرايح).
۶۸. همان.
۶۹. همان، ص ۳۳۵ (از الخرايج والجرايح).
۷۰. وسائل الشيعه، ج ۸، ص ۴۱۵.
۷۱. محمد بن النعمان البغدادى الملقب بالمفيد، الاختصاص، صححه وعلق عليه على اکبر الغفارى، منشورات جماعه المدرسين، قم، ص ۲۴.
۷۲. الکافى، ج ۲، ص ۱۷۴، بحار الانوار، ج ۷۴، ص۲۵۵ - ۲۵۴.
۷۳. ر. ک: محمد باقر المجلسى، مرآه العقول فى شرح اخبار آل الرسول، اخراج ومقابله وتصحيح السيد هاشم الرسولى، دار الکتب الاسلاميه، ۱۳۶۳ ش. ج ۹، ص ۴۶.
۷۴. ر. ک: الخصال، ج ۲، ص ۶۲۶، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۱۶، منتخب الاثر، ص ۴۷۴.
۷۵. ر. ک: منتخب الاثر، ص ۴۷۴.
۷۶. ر. ک: الارشاد، ص ۳۴۳، الخصال، ج ۲، ص ۶۲۶، کشف الغمه، ج ۲، ص ۴۶۵، بحار الانوار، ج ۵۲، ص۳۳۸ ، ۳۱۶، منتخب الاثر، ص ۴۷۴.
۷۷. ر. ک: منتخب الاثر، ص ۴۷۴.
۷۸. ر. ک: همان، ص ۴۷۰.
۷۹. الکافى، ج ۴، ص ۴۲۷.
۸۰. ر. ک: محمد الصدر، تاريخ ما بعد الظهور، الطبعه الثانيه، دار التعارف، بيروت، ۱۴۰۸ ق. ص ۵۲۲.
۸۱. منتخب الاثر، ص ۳۱۱.
۸۲. نهج البلاغه، خطبه ۱۳۸.
۸۳. خورشيد مغرب، ص۴۲ - ۴۱.
۸۴. بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۳۶ (از الخرايج والجرايح).
۸۵. غيبه النعمانى، ص ۲۳۳، بحار الانوار، ج ۵۲، ص ۳۵۴، منتخب الاثر، ص ۳۰۷، بحار الانوار، ج ۵۲، ص۳۵۹ ، ۳۵۵.
۸۶. ر. ک: غيبه النعمانى، ص ۲۳۴، غيبه الطوسى، ص ۲۷۷، منتخب الاثر، ص ۳۰۷، بحار الانوار، ج ۵۲، ص۳۵۹ ، ۳۵۵.
۸۷. درباره اصل زهد واصل ساده زيستى ر. ک: همين مولف، سيره نبوى (منطق عملى)، دفتر اول، سيره فردى، چاپ اول، سازمان چاپ وانتشارات وزارت فرهنگ وارشاد اسلامى، ۱۳۷۲ ش، ص۲۵۱ - ۱۵۵.
۸۸. غرر الحکم، ج ۱، ص ۲۹.
۸۹. همان، ص ۳۰.
۹۰. مستدرک الوسائل، ج ۱۲، ص ۵۱.
۹۱. مصباح الشريعه ومفتاح الحقيقه، مؤسسه الاعلمى للمطبوعات، بيروت، ۱۴۰۰ ق. ص۱۴۱ - ۱۴۰، بحار الانوار، ج ۷۳، ص ۳۹۴.
۹۲. زيارت آل يس، مفاتيح الجنان، ص۹۶۱ - ۹۶۰.

[راحیل السادات* تورا من چشم در راهم*]

عدالت در حكومت واحد جهانى
همان گونه كه گفتيم حكومت عدلِ الهى حضرت مهدى ارواحنا فداه جهانى است و بر سراسر گيتى حكومت مى كند ؛ به گونه اى كه در هيچ نقطه زمين حتّى در ميان بيابان ها و كوهستان ها هيچ قدرتى غير از قدرت حاكمه آن حضرت ، حكومت نمى كند و تمامى جهان در دولت شريفه آن بزرگوار سرشار از عدالت و برخوردار از دانش و بينش است .
در زيارت آن حضرت در سرداب مقدّس چنين مى خوانيم :
... وَتَجْمَعَ بِهِ الْمَمالِكَ كُلَّها ، قَريبَها وَبَعيدَها ، عَزيزَها وَذَليلَها ، شَرْقَها وَغَرْبَها ، سَهْلَها وَجَبَلَها ، صَباها وَدُبُورَها ، شِمالَها وَجُنُوبَها ، بَرَّها وَبَحْرَها
، حُزُونَها وَوُعُورَها ، يَمْلَأها قِسْطاً وَعَدْلاً ، كَما مُلِئَتْ ظُلْماً وَجَوْراً .
... و تمام مملكت ها را به وسيله او يكى كنى ؛ نزديك آن را و دور آن را ، باعزّت آن را و زيردست و ذليل آن را ، شرق آن را و غرب آن را ، دشت آن را و كوه آن را ، چراگاه هاى آن را و بيابان هاى آن را ، شمال آن را و جنوب آن را ، خشكى آن را و درياى آن را ، زمين هاى درشت و برآمده آن را و راه هاى سخت و دشوار آن را . همه را پر از عدل و داد مى گرداند همان طور كه پر از ظلم و جور و ستم شده باشد . (16)

[راحیل السادات* تورا من چشم در راهم*]

بنابراين آن حضرت تمامى حكومت ها را به يك حكومت عادلانه تبديل مى نمايند و همه دولت هاى جهان را - چه برخوردار از قدرت باشند يا نباشند ، در شرق باشند يا در غرب و داراى هر گونه شرايطى از لحاظ قدرت و توانايى باشند - در تحت لواى حكومت عادلانه خود درمى آورند و با فتح و گشايش شرق و غرب عالم و تشكيل حكومت واحد جهانى ، به همه حكومت هاى جهان پايان مى بخشند .
رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم فرمودند :
الأئمّة من بعدي اثنا عشر ؛ أوّلهم أنت يا عليّ ، وآخرهم القائم الّذي يفتح اللَّه تعالى ذكره على يديه مشارق الأرض ومغاربها .(17)
امامان بعد از من دوازده نفرند ؛ اوّل آنان تويى يا على و آخر آنان قائم است كه خداوند - يادش بزرگ باد - با دستان او مشرق ها و مغرب هاى زمين را فتح مى كند .
با فتح
و گشايش همه نقاط جهان در سراسر گيتى ، حكومت عدل الهى بر همه جا حاكم مى شود و كوچكترين نمونه اى از ظلم و ستم در سراسر عالم باقى نخواهد ماند . به اين دليل ، حكومت عدالت پرور آن حضرت ، اميد و آرزوى همه ستمديدگان و افراد دردآشناى جهان است ، و در انتظار فرا رسيدن تنها دولتى كه مى تواند عدالت را در سراسر عالم احياء نمايد ، مى باشند . در زيارت آن حضرت مى خوانيم :
اَلسَّلامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا الْمُؤَمَّلُ لِإِحْياءِ الدَّوْلَةِ الشَّريفَةِ .(18)
سلام بر تو اى آن كه براى زنده ساختن دولت شريفه ، مؤمّل و آرزو برده شده هستى .
حضرت امام باقر عليه السلام درباره عصر درخشان ظهور و فرا رسيدن زمان حكومت آن بزرگوار مى فرمايند :
يظهر كالشّهاب ، يتوقّد في الليلة الظلماء ، فإن أدركت زمانه قرّت عينك .(19)
همچون شهاب كه در شب تاريك شعله ور مى شود ، ظاهر مى شود ؛ اگر زمان او را درك كردى ديده ات روشن شود .
همان گونه كه در شب بسيار تاريك ، اگر شهابى درخشنده ظاهر شود توجّه همگان را به سوى خود جذب مى كند ، ظهور حضرت بقيّة اللَّه ارواحنا فداه نيز همان گونه است .
بر اثر فزونىِ گمراهى و تباهى ، تاريكى و تيرگى و غوطه ور شدن انسان هاى سراسر گيتى در حيرت و سرگشتگى ، ظهور آن بزرگوار آنچنان براى مردمان درخشندگى دارد كه توجّه آنان را به سوى خود جذب مى كند ، تا با پناه بردن به آن خود را از تاريكى و تيرگى نجات داده و به روشنايى و فروزندگى دست يابند .
در آن زمان است كه ديدگان رمد ديده و چشمان انتظار كشيده
، جلا گرفته و روشن مى شود . خستگى و بى حالى از آن ها گرفته شده و درخشندگى و فروزندگى در آن ها ايجاد مى شود .
درخشش نور عالمگير آن حضرت وقتى فرا مى رسد كه عالم همانند شب تاريك ، تيره و تار شده و اختلاف و جنجال مردمان را فرا گرفته و زلزله هاى شديد ، جنگ و خونريزى بسيارى از مردمان را در كام مرگ فرو برده است . وحشت و اضطراب بازماندگان را فرا گرفته و دلهره مردمان را آزار مى دهد . درباره چنين روزگارى رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم فرموده اند :
إبشروا بالمهدي ، إبشروا بالمهدي ، إبشروا بالمهدي ، يخرج على حين اختلاف من الناس وزلزال شديد ، يملأ الأرض قسطاً وعدلاً كما ملئت ظلماً وجوراً ، يملأ قلوب عباده عبادة ، ويسعهم عدله . (20)
بشارت باد شما را به مهدى ، بشارت باد شما را به مهدى ، بشارت باد شما را به مهدى ، او خروج مى كند در هنگامى كه اختلاف و زلزله شديد مردم را فرا گرفته است. او زمين را از قسط و عدالت پر مى كند همان گونه كه از ظلم و جور انباشته شده باشد. قلوب بندگان خدا را سرشار از حالت عبادت و بندگى مى كند و عدالتِ او همه آنان را فرا مى گيرد .

[راحیل السادات* تورا من چشم در راهم*]

رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم فرمودند :
يحلّ باُمّتي في آخر الزمان بلاء شديد من سلاطينهم لم يسمع بلاء أشدّ منه حتّى لايجد الرجل ملجأ، فيبعث اللَّه رجلاً من عترتي أهل بيتي يملأ الأرض قسطاً وعدلاً كما ملئت ظلماً وجوراً .
يحبّه ساكن الأرض وساكن السّماء ، وترسل السّماء قطرها ، وتخرج الأرض نباتها لاتمسك
فيها شيئاً...
يتمنّى الأحياء الأموات ممّا صنع اللَّه بأهل الأرض من خيره.(21)
در آخرالزمان به امّت من از سوى سلاطين آن ها گرفتارى شديدى مى رسد كه كسى سخت تر از آن را نشنيده است ، به طورى كه انسان پناهگاه و راه فرار از آن را نمى يابد .
پس خداوند مردى از عترت و اهل بيت من را به سوى آنان مى فرستد كه زمين را پر از قسط و عدالت مى نمايد همان گونه كه از ظلم و جور پر شده باشد .
ساكنين زمين و آسمان او را دوست دارند و آسمان باران خود را مى بارد و زمين گياهان خود را مى روياند و چيزى از آن را در خود نگه نمى دارد... .
)زندگى آنچنان خوشايند و سرورآفرين است كه( زندگان آرزو مى كنند كاش مردگانشان بودند . اين آرزو به خاطر خوبى هايى است كه خداوند در آن عصر به مردم زمين مى نمايد .

[راحیل السادات* تورا من چشم در راهم*]

اميدواريم حكومت عدالت پرور حضرت مهدى عجّل اللَّه تعالى فرجه ، هرچه زودتر فرا رسد و ما شاهد پابرجايى حكومت جهانى آن بزرگوار باشيم .
نمونه اى از عدالت
از ابتداى تاريخ تاكنون ثروتمندان و قدرتمندان از امكانات خود بهره جسته اند و توده هاى مستضعف و فقيرِ جهان پايمال چكمه هاى زور آنان بوده اند .
تاكنون ثروتمندان نه تنها فقط در مسايل دنيوى پيشگام بوده اند و افراد ضعيف نظاره گر آنان بوده اند ، بلكه حتّى در مسايل عبادى كه پول در آن داراى نقش و تأثير است نيز گاهى آنان پيشقدم بوده و جايگاه هاى عبادى و معنوى را اشغال نموده و مى نمايند .
در عصر حكومت عدالت پرور امام عصر عجّل اللَّه تعالى فرجه ، پول و ثروت چنين نقشى نخواهد داشت و امكانات بيشترِ عدّه اى ، باعث محروميّت افراد ديگر نخواهد
شد .
عدالت در آن زمان با بهترين گونه اى كه ممكن است براى همه انسانها بدون هيچ گونه امتيازى اجرا مى شود .
روايتى كه مى آوريم ، نشانگر نمونه اى از آن عدالت جهانى است :
امام صادق عليه السلام فرمودند :
اوّل ما يُظهر القائم من العدل أن ينادي مناديه : أن يسلّم صاحب النافلة لصاحب الفريضة الحجر الأسود والطّواف.(22)
اوّلين عدالتى كه (حضرت) قائم ظاهر مى سازد ، اين است كه منادى آن حضرت ندا مى دهد : افرادى كه حجّ مستحبّى انجام مى دهند ، حجرالأسود و محلّ طواف خانه خدا را در اختيار كسانى كه حجّ بر آن ها واجب است ، قرار دهند .
اگر در اين زمان گاهى ثروتمندان با هجوم بردن به بعضى از اماكن به گونه اى باعث افزايش قيمت ها مى شوند كه عدّه اى ديگر را محروم مى سازند ، ولى در آن عصر درخشان نشانى از محروميّت وجود نخواهد داشت و امكان شركت در خانه خدا و ساير اماكن عبادى براى همگان خواهد بود . به اين جهت شركت مردم بسيار زياد خواهد بود .
به اين دليل پيام حضرت بقيّة اللَّه الأعظم ارواحنا فداه به همه زائران خانه خدا خواهد رسيد كه كسانى كه اعمال واجب خود را انجام داده اند باعث محروميّت و يا زحمت ديگران نشوند .
اين اوّلين برنامه عدالتِ جهانى است كه از ابتداى ظهورِ آن حضرت به آن عمل مى شود .

[راحیل السادات* تورا من چشم در راهم*]

عدالتِ فراگير و همه جانبه
همان گونه كه در روايات وارد شده ، در عصر ظهور ظلم و ستمگرى از صحنه گيتى برچيده مى شود و عدل و داد در سراسر جهان گسترده مى شود . در آن روزگار نشانه اى از ظلم و جنگ و خونريزى باقى نمى ماند و جامعه بشريّت در پرتو حكومت
جهانى حضرت ولىّ عصر ارواحنا فداه در كمال راحتى و آرامش به سر مى برد .
اين حقيقتى است كه از هزاران سال پيش ، وعده فرا رسيدن چنين روزى به مردم داده شده و جهان سرانجام شاهد چنين روزگار پرشكوهى خواهد بود .
در اين مسأله هيچ گونه ترديد و ابهامى وجود ندارد ؛ زيرا لازمه تكامل عقل ها ، بازگشت به فطرت اصيل انسانى و پاك شدن طينت ها است كه اين جريان در روزگار درخشنده ظهور محقّق مى شود و چنين وضعيّتى را در جهان به وجود مى آورد .