اشعار ویژه ولادت مولای منتظران حضرت مهدی عج الله تعالی فرجه شریف

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

آيد آن صبح درخشانى كه من مى ‏خواستم
روشنى بخش دل و جانى كه من مى ‏خواستم‏

از نسيم جانفزاى گلشن آل رسول
بشكفد گلهاى بستانى كه من مى ‏خواستم‏

از بهارستان باغ و گلشن آل على
آمد آن سرو خرامانى كه من مى‏ خواستم‏

سالها در خلوت دل اشك حسرت ريختم
تا بيامد ماه كنعانى كه من مى ‏خواستم‏

ديده يعقوب جان من از آن شد پر فروغ
كآمد آن خورشيد رخشانى كه من مى‏ خواستم‏

در بهاران چون هزاران شكوه‏ها كردم به دل
تا به بار آمد گلستانى كه من مى‏ خواستم‏

سر به زانوى ندامت مى ‏زنم در پاى دوست
تا رسد دستم به دامانى كه من مى ‏خواستم‏

چون «امينى» همّت از پير مغان كردم طلب
يافتم آن گوهر جانى كه من مى‏ خواستم‏

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خرم جهان دوباره شد از مقدم بهار
سر زد دوباره لاله و نسرين به كوهسار

صدها شقايق از دل صحرا شكفته شد
در باغ نغمه خوان شده با صد شعف هَزار

بگذشته سوى دشت مگر آهوى ختن
بنشسته روى كشت مگر ناقه تتار

همراه با نسيم سحر مى رسد به گوش
ما را نواى مرغ بهشتى ز شاخسار

عيدى قرين عيد دگر گشته زان سبب
امسال از هميشه نكوتر بود بهار

زيباگلى به دامن نرگس شكفته شد
آن نوگلى كه گلشن از او يافت اعتبار

ماهى به نيمه مه شعبان طلوع كرد
ماهى كه مهر از شرف او راست پرده دار

شعبان زيمن مقدم او يافته مگر
اين شوكت و جلالت و اين عزّ و افتخار

سال نو و بهار نو و روزگار نو
ساقى به يمن مقدم گل خيز و مى بيار

سالى چنين مبارك و روزى چنان بزرگ
فصلى چنين خجسته به تأييد كردگار

لب تشنگان جرعه جام ولايتش
نوشند از سبوى ولا آب خوشگوار

اى آفتاب چهره نهان كرده در سحاب
دل ها براى ديدن تو گشته بى قرار

خرم شود جهان و عدالت به پا شود
روزى كه در كف تو بود تيغ ذوالفقار

احيا شود به عهد تو حكم كتاب حق
اجرا شود به عصر تو آيين كردگار

تو قاسم جنان و جحيمى كه در ازل
يزدان به دست قدرت تو داده اختيار

جان ها براى خدمت تو گشته در تعب
دل ها براى ديدن تو گشته بى قرار

اى منجى بشر كه نهانى تو در حجاب
دارم اميد آن كه كنى چهره آشكار

دارم اميد آن كه كنى با ظهور خويش
بيرون ز جان منتظران رنج انتظار

جمعى ستاده ديده به سويت در آرزو
قومى نشسته ديده به راهت اميدوار

اى مظهر خدا به عنايت به ما نگر
اى ابر مرحمت تو به رحمت به ما ببار

تا آن زمان كه مهر درخشان بود به روز
تا آن زمان كه ماه بتابد به شام تار

از ما به پيشگاه تو صد كاروان درود
وز حق به جان پاك تو صدآفرين نثار

چون باعث ملال شود طول هر سخن
شيرين بود چكامه «خسرو» به اختصار

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای عاشقان ، ای عاشقان ، جان می ‌رسد ، جان می ‌رسد
مهری درخشان می‌ دمد ، ماهی فروزان می ‌رسد

آید نوای کاروان ، بر گوش جهان کان دل ستان
تا دل ستاند زین و آن ، اینک شتابان می ‌رسد

رخسار ماهش را ببین ، زلف سیاهش را ببین
برق نگاهش را ببین ، یوسف به کنعان می ‌رسد

ساقی ببخشا جام را ، از باده پر کن کام را
گو باز این پیغام را ، پیمانه گردان می ‌رسد

رونق فزای باغ‌ ها ، لطف و صفای راغ ‌ها
بر قلب عاشق ، داغ‌ ها ، زیبا گلستان می ‌رسد

بر درگهش کن بندگی ، خواهی اگر پایندگی
کان رهنمای زندگی ، و آن مهد عرفان می ‌رسد

مهر سحر ، ماه صفا ، بحر گهر ، گنج وفا
آیینه یزدانما ، خورشید ایمان می ‌رسد

یار موافق می ‌رسد ، دلدار صادق می ‌رسد
قرآن ناطق می ‌رسد ، محبوب یزدان می ‌رسد

کاخ وفا ، قائم از او ، مهر و صفا دائم از او
غرق طرب ? صائم ? از او ، جان می ‌رسد جان می ‌رسد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

باز هم روح الامین دارد غزل می‌آورد

صنعت ایهام و تشبیه و بدل می‌آورد



تا شود ابیات شعر من کمی دلچسب‌تر

واژه واژه بر لبم جام عسل می‌آورد



شعر شیرین مرا شور عجیبی داده‌است

واژه نابی که در چندین محل می‌آورد



چیست آن واژه که همراه ادایش جبرییل

جمله «حیّ علی خیرالعمل» می‌آورد



در میان شعرهای شاعران اهل بیت

دائما این بیت را ضرب‌المثل می‌آورد:



یوسف مصری کجا و یوسف زهرا کجا؟!

جلوه قطره کجا و جلوه دریا کجا؟!



کوچه‌های شهر را امشب چراغانی کنید

عرش را و فرش را آیینه بندانی کنید



آمده نور دل انگیزی به سمت سامرا

باید امشب کوچه‌ها را خوب نورانی کنید



طبق رسم فصل حج، مثل تمام حاجیان

جان ما را پیش پای یار، قربانی کنید



از خَم ابروی او صدها خُم می می‌چکد

باید امشب خلق را انگور مهمانی کنید



دیدن روی سلیمان کار آسانی که نیست

باید اول خوب از این مُلک، دربانی کنید



هر که باشد نوکر تو زود آقا می‌شود

خود به خود با یک نگاه تو مسیحا می‌شود



یوسف زهرا تویی حُسن ختام اهل بیت

نام تو زیباست ای مرد قیام اهل بیت



گر چه آقا مثل یوسف با نمک هستی ولی

نام زیبای تو شیرین کرده کام اهل بیت



السّلام ای حُجّةَ الله ای امامَ منتظَر

لحظه لحظه می‌رسد بر تو سلام اهل بیت



از پیمبر تا امام عسگری، در عصر خود

نقل کردند این که هستی التیام اهل بیت



می‌رسد آن روز که با ذوالفقار مرتضی

می‌رسی تا که بگیری انتقام اهل بیت



مرتضی، زهرا، حسن، خون خدا، پیغمبری

می‌بری با جلوه‌ات دل از امام عسگری



نیمه شعبان که می‌گردد عیان، صاحب زمان

می‌کند گل بر لب پیر و جوان، صاحب زمان



اشهَد انّ که هستی تو امام آخرین

می‌وزد از هر مناره این اذان، صاحب زمان



یک سؤال آقا!... اگر که جای کعبه ثابت است

پس چرا در هر کجا داری مکان، صاحب زمان؟!



تشنه هستم تشنه یک جرعه دیدار تو

وعده گاه ما شبی در جمکران، صاحب زمان



می‌رسی یک روز ای خورشید پشت ابرها

می‌کنی پیدا مزار بی‌نشان، صاحب زمان



با ظهورت می‌شود خوشحال زهرا مادرت

پیش مرگت می‌شود آن لحظه آقا نوکرت



العجل آقا! بیا چشم انتظاری‌ها بس است

در فراقت اشک‌ها و بی‌قراری ها بس است



اشک‌ها ما که یک لحظه به درد تو نخورد

ناله‌ها و ضجه‌ها و گریه زار‌ی‌ها بس است



تا به کی جمعه به جمعه ذکر ندبه سر دهیم

ندبه و خون دل و شب زنده داری‌ها بس است



معصیت، پاکی دوران جوانی را گرفت

ما جوان‌ها را کمک کن، شرمساری‌ها بس است



باید آقا درد غربت را فقط فریاد کرد

گوشه گیری‌های ما و راز داری بس است



با ظهور خود بیا و مادرت را شاد کن

قلب ویران مرا با مقدمت آباد کن

محمد فردوسی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بی‌قرار تؤام ودر دل تنگم گله‌ هاست
آه! بی‌تاب شدن عادت کم حوصله‌هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی و بین من و تو فاصله‌هاست

بی‌تو هر لحظه مرا، بیم فرو ریختن است
مثل شهری که به روی گسل زمين لرزه‌هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد؟
دیدنت آرزوی روز و شب چلچله‌هاست

باز می‌پرسم ازآن مسئله دوری و عشق
و ظهور تو جواب همه ی مساله‌ هاست

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دفترم واژه به واژه چشمه ای از نور شد
تا که نامت در میان قلب آن منظور شد

نامتان آمد دل غمدیده ام مسرور شد
بزم شادیمان به امید وصالت جور شد

مرتضی و مصطفی از روی پاکت منجلی
ذکر دل امشب به عشقت یا محمد یا علی

موج گیسوی تو دل از موج دریا برده است
نور رخسار تو دل از ماه شبها برده است

خال روی تو دل از نوح و مسیحا برده است
قد و بالایت دل از صد قد رعنا برده است

نور رویت جلوه گر در آسمان و نه فلک
می چکد از گوشه ی ابروی تو حور و ملک

با نگاه مهربانت قطره دریا می شود
واله و مجنون رویت قلب لیلا می شود

از شمیم روی تو گلزار، صحرا می شود
با ظهور تو هویدا قبر زهرا می شود

بر تمام انبیا و اولیا رهبر تویی
آینه بر چهره ی عباس آب آور تویی

از رخت گردیده ساطع جلوه های دلبری
همچو زهرا بر همه جان دو عالم کوثری

وارث دین خدا و ذوالفقار حیدری
مهدی صاحب زمانی و شفیع محشری

دل ز نرجس نه که یک دل بلکه صد دل می بری
بر قد و بالای تو نازد امام عسگری

در تمام زندگی با قلب ما همراه تو
از تمام رمز و راز عالمی آگاه تو

مصحف قرآن تو و تالی کتاب الله تو
رهبر و فرمانده و میر و امیر و شاه تو

کل عالم ریزه خوار سفره ی احسان تو
دست یک عالم دخیل گوشه ی دامان تو

با نگاهت پر بگیرد مرغ دل تا آسمان
کاش یابم از مکان خیمه ی سبزت نشان

هر دم از عشق رخت ای مهدی صاحب زمان
بوسه می گیرد لبم از خاک پاک جمکران

ای قرار سینه های بیقرار ما بیا
با نگاهی روزی ما کن شبی را کربلا

[مصطفی*شیعه ال طاها*]

بی‌قرار تؤام ودر دل تنگم گله‌ هاست
آه! بی‌تاب شدن عادت کم حوصله‌هاست


مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی و بین من و تو فاصله‌هاست

بی‌تو هر لحظه مرا، بیم فرو ریختن است
مثل شهری که به روی گسل زمين لرزه‌هاست..


آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد؟
دیدنت آرزوی روز و شب چلچله‌هاست


باز می‌پرسم ازآن مسئله دوری و عشق
و ظهور تو جواب همه ی مساله‌ هاست..

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

طلوع می کند آن آفتاب پنهانی
ز سمت مشرق جغرافیای عرفانی

دوباره پلک دلم می پرد،نشانه چیست؟
شنیده ام که می آید کسی به مهمانی

کسی که سبزتر از هزار بهار
کسی،شگفت کسی آن چنان که میدانی

کسی که نقطه آغاز هرچه پرواز است
تویی که در سفر عشق،خط پایانی

تویی بهانه آن ابرها که می گریند
بیا که صاف شود این هوای بارانی

تو از حوالی اقلیم هر کجا آباد
بیا که می رود این شهر،رو به ویرانی

کنار نام تو لنگر گرفت کشتی عشق
بیا که یاد تو آرامشی است طوفانی

شعر از قیصر امین پور

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

آيد آن صبح درخشانى كه من مى ‏خواستم
روشنى بخش دل و جانى كه من مى ‏خواستم‏

از نسيم جانفزاى گلشن آل رسول
بشكفد گلهاى بستانى كه من مى ‏خواستم‏

از بهارستان باغ و گلشن آل على
آمد آن سرو خرامانى كه من مى‏ خواستم‏

سالها در خلوت دل اشك حسرت ريختم
تا بيامد ماه كنعانى كه من مى ‏خواستم‏

ديده يعقوب جان من از آن شد پر فروغ
كآمد آن خورشيد رخشانى كه من مى‏ خواستم‏

در بهاران چون هزاران شكوه‏ها كردم به دل
تا به بار آمد گلستانى كه من مى‏ خواستم‏

سر به زانوى ندامت مى ‏زنم در پاى دوست
تا رسد دستم به دامانى كه من مى ‏خواستم‏

چون «امينى» همّت از پير مغان كردم طلب
يافتم آن گوهر جانى كه من مى‏ خواستم‏

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خرم جهان دوباره شد از مقدم بهار
سر زد دوباره لاله و نسرين به كوهسار

صدها شقايق از دل صحرا شكفته شد
در باغ نغمه خوان شده با صد شعف هَزار

بگذشته سوى دشت مگر آهوى ختن
بنشسته روى كشت مگر ناقه تتار

همراه با نسيم سحر مى رسد به گوش
ما را نواى مرغ بهشتى ز شاخسار

عيدى قرين عيد دگر گشته زان سبب
امسال از هميشه نكوتر بود بهار

زيباگلى به دامن نرگس شكفته شد
آن نوگلى كه گلشن از او يافت اعتبار

ماهى به نيمه مه شعبان طلوع كرد
ماهى كه مهر از شرف او راست پرده دار

شعبان زيمن مقدم او يافته مگر
اين شوكت و جلالت و اين عزّ و افتخار

سال نو و بهار نو و روزگار نو
ساقى به يمن مقدم گل خيز و مى بيار

سالى چنين مبارك و روزى چنان بزرگ
فصلى چنين خجسته به تأييد كردگار

لب تشنگان جرعه جام ولايتش
نوشند از سبوى ولا آب خوشگوار

اى آفتاب چهره نهان كرده در سحاب
دل ها براى ديدن تو گشته بى قرار

خرم شود جهان و عدالت به پا شود
روزى كه در كف تو بود تيغ ذوالفقار

احيا شود به عهد تو حكم كتاب حق
اجرا شود به عصر تو آيين كردگار

تو قاسم جنان و جحيمى كه در ازل
يزدان به دست قدرت تو داده اختيار

جان ها براى خدمت تو گشته در تعب
دل ها براى ديدن تو گشته بى قرار

اى منجى بشر كه نهانى تو در حجاب
دارم اميد آن كه كنى چهره آشكار

دارم اميد آن كه كنى با ظهور خويش
بيرون ز جان منتظران رنج انتظار

جمعى ستاده ديده به سويت در آرزو
قومى نشسته ديده به راهت اميدوار

اى مظهر خدا به عنايت به ما نگر
اى ابر مرحمت تو به رحمت به ما ببار

تا آن زمان كه مهر درخشان بود به روز
تا آن زمان كه ماه بتابد به شام تار

از ما به پيشگاه تو صد كاروان درود
وز حق به جان پاك تو صدآفرين نثار

چون باعث ملال شود طول هر سخن
شيرين بود چكامه «خسرو» به اختصار