ویژه نامه شهادت مظلومانه مسلم بن عقیل{مسلخ سرخ عاشقی}

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

آیا گوش‏هایتان نمی‏شنود؟
بیدار شوید، ای خانه‏ های گمراه!
ای کوچه‏ های پیمان شکن! ای پنجره ‏های سنگدل!
ای دهان‏ه ای مسموم! ای چشم‏ های کپک‏ زده!
ای نگاه‏ های غبار گرفته و خواب آلود!

من آمده‏ ام!
مسلم، پسر عقیل!
بیدار شوید، ای دیوارهای کاه‏ گلی جسارت! ای بن ‏بست‏های فراموشی!
بیدار شوید، ای کوچه‏ های پابرهنه ‏ی تو در تو!
ای گام‏های خسته‏ ی نامردی!

منم، پرچم دار کربلا!
به استقبال مرگ آمده ‏ام؛ به استقبال خنجرهای برّان!
به استقبال وعده ‏ها، وعیدها و به استقبال نامه‏ های دروغین.

پنجره ‏هاتان را باز کنید!
منم، مهمانی که به دعوت شما لبیک گفتم،
همانی که به درخواست شما آمدم. نامه ‏های بلند بالاتان را خوانده‏ ام،
حرف‏هاتان را مو به مو از بر شدم. با کلمه ‏های مهربانتان
خو گرفته‏ ام و با وعده ‏هاتان صمیمی شدم.

مرا با که اشتباه گرفته‏ اید؟
چرا پنجره ‏هاتان را باز نمی‏کنید؟ بر شما چه رفته است؟
آیا این شما نبودید که مرا خواندید؟
آیا این شما نبودید که پیک فرستادید؟
آیا رسم کوفیان این است ...؟ شما را چه شده است؟
کجاست مهربانی آن پیک‏ها؟ کجاست؟
من صدای چکاچک شمشیرهاتان را می‏شنوم.

منم! مسلم بن عقیل.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

تنها آمده بود! شهر لبریز بود،
از هر چه نامرد، هر چه پیمان شکنی.

دست‏های بی‏یاور او، دست‏های سبز بود
که ریشه در بازوان آسمان داشت

و آسمان آن روز چه قدر اندوهگین بود!
توفانی بر گرده کوفه ریخته بود.

کوفه امّا، مثل سنگ...
کوفه امّا، مثل خاک... .

نیا خورشید! این‏جا شب زده‏ها و خفاش‏ها منتظرند؛
این‏جا شب پره‏ها کورند و تو را نمی‏بینند!

نیا عشق! این‏جا، دیری است صدای گام علی را
از ذهن بی‏ مقدار خودش تارانده!

با بوی فاطمه غریب است،
با هر چه که گفتند و می‏گویند؛

نیا! مسلم می‏داند که این‏ها چه قومی هستند!
مسلم می‏بیند که این‏ها از نمازی تا نمازی دیگر
بر پیمان خود استوار نمی‏مانند.

کاش مسلم را دیده بودی آن وقت که
بر کنگره قصر شب رجز عشق سر می‏داد!

آفتاب، نیا! شب با مسلم نمی‏دانی چه کرد؟
هیچ نمانده است از آن همه حرف و دعوت،

از آن همه تندیس‏های ریا. این‏جا
فقط حکومت شب است... نیا خورشید!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

جان بر کف بازار توأم يوسف زهرا
دلباخته ي دار توأم يوسف زهرا

سوگند به خوني که برون از دهنم ريخت
من تشنه ي ديدار توأم يوسف زهرا

هر سو بکشانند به هر کوچه تنم را
در سايه ي ديوار توأم يوسف زهرا

با آنکه به عشقت پدر پنج شهيدم
بي مايه خريدار توأم يوسف زهرا

تنها نه همين لحظه که در کوفه غريبم
يک عمر گرفتار توأم يوسف زهرا

بگذار لب تشنه ببرّند سرم را
زيرا که خريدار توأم يوسف زهرا

از کثرت پيکان به بدن رسته دو بالم
من جعفر طيار توأم يوسف زهرا

دستم ز قفا بسته سرم نيز شکسته
من جاي علمدار توأم يوسف زهرا

فرياد ز هر زخم تنم خيزد و گويم
من ياور بي يار توأم يوسف زهرا

من «ميثم» دلباخته ام گر بپذيري
خاک ره زوار توأم يوسف زهرا

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

گر بر سرِ دارم، خبر از یار بیارید
بر كشته‌‌ی من، جانِ دگر بار بیارید

آرید اگر مژده از آن نرگس بیمار
بهر دل بیمار، پرستار بیارید

با آن ‌كه گل باغ وفا، بوی نكردید
بر من خبر از آن گل بی‌خار بیارید

زآن فوج سپاهی كه مرا بود به همراه
یك یار، به غیر از در و دیوار بیارید

بیهوده مرا سنگ زنید از در و از بام
من عاشق جان‌باخته‌ام، دار بیارید

خواهید اگر عاقبت عشق ببینید
فردا چو شود، روی به بازار بیارید

علی انسانی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سر مسلم را از تن جدا كردند؛
آن هم پيش چشم انبوه مسلمانان! اسلامشان را چه سود؟!

بردگان در شكل مالك،
نه رنج بردگى مى‏فهمند و نه شيرينى مالكيت.

نه از اين گريزانند و نه به آن راغب.
از دست پيكرهاى بى روح و ارواح بى پيكر چه كارى ساخته بود؟!

براى بيداران خفته و حاضران غايب از صحنه،
چه عذرها كه متصور نيست؟!

پيكر پاك مسلم را از بالاى قصر ستم، به زير انداختند؛
اما قرن‏هاست كه چون پرچمى سرخ، بر بام آزادگى در اهتزاز است.

مسلم سند مظلوميتى است
كه هميشه معتبر است.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

به یاد روح بزرگ انسان‌هاى خودساخته و پاکی که ایثارشان در راه خدا
الهام بخش تعهد و فداکارى است.

عظمت انسانى چهره‌‏هاى پرفروغ تاریخ خونبار ما چون
«مسلم بن عقیل‏» و «هانی بن عروه»، اسوه همه کسانى است
که در زندگى به هدف‌هایى والاتر از دنیا اعتقاد دارند
و ارزش‌هاى متعالى را مى‏جویند.

انسان‌هاى نمونه از نظر ایمان، اخلاق، شهامت،
جوانمردى و استقامت، همیشه زینت تاریخ بوده و هستند.

«مسلم بن عقیل‏» یکى از این چهره‏‌هاست.
شنیدن نام این انسان والا و سرباز فداکار راه حق،
یاد آور همه خوبی‌ها، رشادت‌ها و جوانمردی‌هاست؛

و خواندن زندگینامه این سردار رشید اسلام،
درس‌آموز و الهام‌بخش و سازنده است.

حماسه مسلم‏ بن عقیل در کوفه، پیش درآمدى بر نهضت عظیم عاشورا بود؛
و خود مسلم، پیشاهنگ نهضت‏ سیدالشهدا علیه ‏السلام و سفی
ر انقلاب کربلا و پیش‌مرگ حماسه تاریخ‌ساز و جاویدان عاشورا بود.

درباره «مسلم بن عقیل‏» ، چه مى‏‌توان گفت،
جز بیان صداقت و رشادت و ایمانش؟

و چه مى‌‏توان نوشت،
جز فداکارى و حماسه و آزادگى‌‏اش،

و چه مى‌‏توان شنید
جز عمل به وظیفه و اطاعت از امام و جهاد در راه حق تا مرز شهادت.

و «مسلم بن عقیل‏» کیست؟

تجسمى از ارزش‌هاى والاى مکتب؛ الگو و اسوه‌‏اى از
یک جوانمرد سلحشور و انقلابى پاکباخته و دل به راه خدا داده و سر
به راه دوست ‏سپرده و قدم در راه‏ حق نهاده و با شهادت
به معراج قرب پروردگار رسیده است.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

آیا گوش‏هایتان نمی‏شنود؟
بیدار شوید، ای خانه‏ های گمراه!
ای کوچه‏ های پیمان شکن! ای پنجره ‏های سنگدل!
ای دهان‏ه ای مسموم! ای چشم‏ های کپک‏ زده!
ای نگاه‏ های غبار گرفته و خواب آلود!

من آمده‏ ام!
مسلم، پسر عقیل!
بیدار شوید، ای دیوارهای کاه‏ گلی جسارت! ای بن ‏بست‏های فراموشی!
بیدار شوید، ای کوچه‏ های پابرهنه ‏ی تو در تو!
ای گام‏های خسته‏ ی نامردی!

منم، پرچم دار کربلا!
به استقبال مرگ آمده ‏ام؛ به استقبال خنجرهای برّان!
به استقبال وعده ‏ها، وعیدها و به استقبال نامه‏ های دروغین.

پنجره ‏هاتان را باز کنید!
منم، مهمانی که به دعوت شما لبیک گفتم،
همانی که به درخواست شما آمدم. نامه ‏های بلند بالاتان را خوانده‏ ام،
حرف‏هاتان را مو به مو از بر شدم. با کلمه ‏های مهربانتان
خو گرفته‏ ام و با وعده ‏هاتان صمیمی شدم.

مرا با که اشتباه گرفته‏ اید؟
چرا پنجره ‏هاتان را باز نمی‏کنید؟ بر شما چه رفته است؟
آیا این شما نبودید که مرا خواندید؟
آیا این شما نبودید که پیک فرستادید؟
آیا رسم کوفیان این است ...؟ شما را چه شده است؟
کجاست مهربانی آن پیک‏ها؟ کجاست؟
من صدای چکاچک شمشیرهاتان را می‏شنوم.
منم! مسلم بن عقیل.

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

یا مسلم بن‌ عقیل

سلام ای یوسف بازار خون
یاس خزان دیده به گلزار خون

ای به ره حسین اول قتیل
فاتح کوفه! مسلم‌بن‌عقیل

زنده‌ترین آیت صدق و صفا
ثانی عباس به عشق و وفا

بر ولی‌الله ولی کیست؟ تو
در صف پیکار، علی کیست؟ تو

رأس تو بر نی قمر فاطمه
خون تو خون پسر فاطمه

دل به نگاه تو شفا یافته
کوفه ز اشک تو صفا یافته

در جگرت سوز درون حسین
حنجر تو چشمۀ خون حسین

کوفه چه غم نیست اگر یار تو
حضرت زهراست عزادار تو

نیست عجب احمد ختمی‌مآب
وقت شهادت دهدت جام آب

کوفه که بر جنگ تو آورده رو
رفته ز دستش شرف و آبرو

دردل زارت شرر انگیختند
جای گل آتش به سرت ریختند

گرگ‌صفت بر تو زده چنگ‌ها
کرده تنت را هدف سنگ‌ها

خصم ستمکار به سویت شتافت
تیغ برآورد و لبت را شکافت

کوفه به خود ننگ ابد را خرید
با گلوی تشنه سرت را برید

حیف که ای نایب خاص امام
رأس تو افتاد ز بالای بام

با که بگویم چو تو مردافکنی
در دل شب داد پناهش زنی؟

با که توان گفت که خصم پلید
دست تو را بست و سرت را برید؟

غربت تو در ملأعام بود
قتلگهت بر زبر بام بود

هیچ شهیدی چو تو تنها نبود
دسته گلش آتش زنها نبود

نایب تنهای ولی خدا
وه! چه غریبانه سرت شد جدا

گریه کنم بر غم بسیار تو
یا به دو فرزند عزادار تو؟

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

سر مسلم را از تن جدا كردند؛
آن هم پيش چشم انبوه مسلمانان! اسلامشان را چه سود؟!

بردگان در شكل مالك،
نه رنج بردگى مى‏فهمند و نه شيرينى مالكيت.

نه از اين گريزانند و نه به آن راغب.
از دست پيكرهاى بى روح و ارواح بى پيكر چه كارى ساخته بود؟!

براى بيداران خفته و حاضران غايب از صحنه،
چه عذرها كه متصور نيست؟!

پيكر پاك مسلم را از بالاى قصر ستم، به زير انداختند؛
اما قرن‏هاست كه چون پرچمى سرخ، بر بام آزادگى در اهتزاز است.

مسلم سند مظلوميتى است
كه هميشه معتبر است.

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

قهرمان‌ عشق‌ در چاه‌ بلا افتاده‌ است‌
كار مسلم‌ وای‌ دست‌ اشقیا افتاده‌ است.

اشك‌ جاری‌ بر رخش‌ شرح‌ غمی‌ پنهان‌ دهد
گوشة‌ غربت‌ به‌ یاد كربلا افتاده‌ است‌.