پرواز با نماز

[بانوی آب وآئینه وآفتاب{ دلداه نبوت و امامت}]

​
رشته گسسته را باز هم پيوند مىزند، دل و زبان او از دشنام و سخن زشت به دور خواهد بود.
و با گفتار راست نيك آشنا است هرگز گرد كردار نكوهيده قدمى بر ندارد و اعمال پسنديده از دست و زبانش آشكار است.

​
نيكى به او روى خواهد كرد.
وزشتى به او پشت مىكند.
در گرداب وناراحتى و گرفتارىها صبور و بردبار و در ميان شادى و خرمى سپاسگزار است.
بر دشمن خود ستم نمىكند و در حقّ دوستان خويش ظلم وجور و گناه روا نمىدارد.
قبل از آن كه از او گواه طلب كنند به حق كه در نظرش مىباشد گواهى دهد و بدان اعتراف كند.

[بانوی آب وآئینه وآفتاب{ دلداه نبوت و امامت}]

هر چه به او بگويند بهدست فراموشى نمىسپارد وهيچكس را به صفت و لقب زشت نخواند، به همسايه زيان نمىرساند و در ناگوارىهايى كه براى مردم پديد مىآيد شاد نباشد.
گام در راه نادرست نگذاشته و پا از طريق هدايت بيرون نگذارد، اگر خاموشى اختيار كند، اندوهناك نشود.
واگر شادى وجودش را احاطه كند، فرياد شادى او بلند نشود، آن لحظه كه بر اوستم نمايند بر اين ظلم و جور صبر آورد كه تا خداوند ظالم وستمگر را به كيفر خويش برساند.
نفس او از دست و زبانش به رنج نباشد.
ومردم از آزارش آسوده باشند.
اين چنين شخصى خود را براى آمرزش روز رستاخيز به زحمت انداخته وآسايش دنيا را به ديگران بخشيده است، حذر او از دوستان دنياپرست از روى بىرغبتى مىباشد.
و الفتش با خداشناسان به خوشخويى ومهربانى آلوده شده است، و پرهيز او از مردم بهدليل خودخواهى و بزرگى نيست.
ونزديكاش از راه مكر و فريب نيست.
كسى كه اين خطبه را بيان كرده است مىگويد:همين كه سخن حضرت بدين جا رسيد همام بيهوش شد و در همان بيهوشى براى ابد خاموش شد.

[بانوی آب وآئینه وآفتاب{ دلداه نبوت و امامت}]

​
اميرالمؤمنين على (عليه السلام) فرمود: اين را بدانيد به خدا سوگند از اين چنين پيشامدى براى او مىترسيدم و آنگاه فرمود: «اندرزهاى درست با اهلش چنين مىكند».

گفتار ششم : فراخواندن به نماز

حَىَّ عَلَى الصَّلاةبشتابيد به سوى رستگارى.
حَىَّ عَلَى الفَلاح بشتابيد به سوى نماز.
حَىَّ عَلى خَيْرِ الْعَمَلبشتابيد به سوى بهترين عمل.
قَدْ قامَتِ الصَّلاة همانا نماز برپا شده است.

گفتار هفتم: شرح ذكر سبحان الله

خداوند پاك و منزه است.
خداوند از صفات بندگان پاك و منزه است يعنى نبايد صفات خداوند را همانند صفات بندگان دانست و يا صفات بندگان را به خداوند نسبت داد.
صفات خداوند دو قسم مىشود:صفات ثبوتيه يا جماليه; كه همان صفات خداوند است كه در صفحات قبل از آن بحث كرديم.
عالم قادر حى مريد مدركهم سميع است و بصير متكلم وصادقصفات سلبيه يا جلاليه; به صفاتى گفته مىشود كه در اصل صفات خداوند نيستند بلكه بايد خداوند را از آن صفات پاك و منزه بدانيم.
و به همين علت به آنها صفات سلبيه يا جلاليه گفته مىشود چون آن صفات را بايد از خداوند جدا كرد.

[بانوی آب وآئینه وآفتاب{ دلداه نبوت و امامت}]

​
نه مركب بود جسم نه مرئى نه محلبىشريك است و معانى توغنى دان خالقدر زير توضيح صفات سلبيه خداوند مىآيد:1.خداوند مركب نيست.
يعنى خداوند اجزاء ندارد همانند انسانها.
ما دست داريم چون براى بلند كردن چيزى يا تكان دادن چيزى و نوشتن چيزى، به آن نيازمند هستيم.
و يا ما دندان داريم چون براى غذا خوردن به دندان نيازمنديم، جسم داريم چون براى نگاه كردن به چشم نيازمنديم، پا داريم چون براى راه رفتن به پا احتياج داريم، وهزاران جزء ديگر.
پس ما هر جزئى كه داريم به آن نيازمند هستيم.
اما خداوند همانطور كه پيشترگفتيم بىنياز است.
و كسى كه بىنياز است احتياج به اجزاء ندارد، چون احتياج داشتن به اجزاء از روى نياز است.

[بانوی آب وآئینه وآفتاب{ دلداه نبوت و امامت}]

2. خداوند جسم نيست.
​
چون كسى كه جسم دارد بايد رنگ، و حجم و تغيّر داشته باشد.
ويا هر جسمى نياز به مكانى دارد، كه در آن جاى بگيرد، در صورتى كه ما گفتيم خداوند بىنياز است.
(لا تُدْرِكُهُ الأبْصارُ وَهُوَ يُدْرِكُ الأبْصارَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبيرُ).
«او را هيچ چشمى مشاهده نمىكند.
وحال آن كه او همه بينندگان را مشاهده مىكند.
و او لطيف و نامرئى و به همه چيز خلق آگاه است».
امام رضا (عليه السلام) فرمود:«اِنَّهُ لَيْسَ مِنّا مَنْ زَعَمَ اِنَّ اللهَ عَزَّوجَلّ جِسْمٌ وَنَحْنُ مِنهُ بُراءِ فِى الدُّنْيا وَالآخِرَة».
«كسى كه گمان مىكند خداوند جسم است از مانيست وما در دنيا و آخرت از او بيزاريم».

[بانوی آب وآئینه وآفتاب{ دلداه نبوت و امامت}]

​

3.خداوند محل ندارد.
​
محل و مكان داشتن مخصوص جسم است پيشتر گفته شد خداوند جسم نيست; چون هر جسمى به مكان وجهات نياز دارد.
و خداوند هم الصَّمَدُ وبى نياز است.
پس محل ندارد كه به محل نيازمند باشد.

[بانوی آب وآئینه وآفتاب{ دلداه نبوت و امامت}]

4.شريك ندارد.
​
در اوايل كتاب به اثبات رسيده است كه خداوند شريكى ندارد.
آيات قرآن نيز در اين باره فراوان است.
فىالمثل:(لَوْ كانَ فِيهِما آلِهَةٌ اِلاّ الله لَفَسَدَتا).
اگر در آسمان و زمين غير از خداوند خدايى ديگر هم بود جهان به فساد كشيده مىشود.
(اِلهُكُمْ واحِدٌ فَلَهُ اسْلَمُوا).
«خداى شما يكى است پس همه در برابرش سر تسليم فرود آوريد».
(لا تَجْعَلْ مَعَ اللهِ اِلهاً آخَر).
«با خداوند خداى ديگرى قرار مده».
گفتار هشتم: شرح سورههاى نماز
سوره حمد به فاتحة الكتاب هم معروف است; نامهاى ديگر آن عبارت است از:حمد، شكر، دعا، امّ القرآن، امّ الكتاب، سبع المثانى، وافى، كافى، اساس، صلاة، تعليم مسأله، مناجات، تفويض، رقيه.

[بانوی آب وآئینه وآفتاب{ دلداه نبوت و امامت}]

​
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمبه نام خداوند بخشاينده مهربان.
امام صادق (عليه السلام) فرمود:الله: يعنى خداى هر موجود، رحمن يعنى رحم كننده به تمامى مخلوقات خود.
رَحيم: يعنى رحم كننده به خصوص مؤمنين.
پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله) فرمودند:روز قيامت به بنده امر شود كه به جهنم رود، و چون به كنار جهنم برسد بگويد: «بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيم» وداخل جهنم شود، آتش جهنم هفتاد هزار سال از وى بگريزد.
روايت شده است روز قيامت چون نامه اعمال بنده را بدهند و نامه اعمال او مملو از گناه واعمال قبيح باشد چون به دست او بدهند و او هم بنابر عادتى كه در دنيا داشت بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيم بگويد ونامه اعمال را باز كند، تمام آن را سفيد مىبيند و هيچ نوشتهاى به نظرش نمىرسد.
به فرشتگان مىگويد: در اينجا چيزى نوشته نشده است تا بخوانم؟!فرشتگان مىگويند كه در اين نامه تمام خطاها و سيّئات تو نوشته شده بود، و چون «بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحيم» گفتى به بركت آن تمام گناهان تو پاك شد.
اَلْحَمْدُ للهِ رَبِّ الْعالَمينسپاس مخصوص خدايى است كه پروردگار جهانيان است.
حمد و ستايش مخصوص خداوند است; چون خداوند ربّ العالمين است.
امّا عدهاى براى اين كه وجود خداوند را انكار كنند مىگويند: اين جهان، خالق و صانعى ندارد.
ولى با كمى دقت در اين جهان همه چيز را بنابر يك نظم وهماهنگى مىبينيم، وا ين نظم وهماهنگى هم به طور حتم يك ناظم دارد كه آن ناظم، خداوند و خالق نظم است.
هر موجودى كه پديد آمده است حتماً بايد با يك خالق موجود شده باشد كه آن خداوند است.
به اين شعر توجه كنيد:خوشا دلى كه مدام از پى نظر نرودبه هر درش كه بخواهند بى خبر نرودطمع در آن لب شيرين نكردم اولولى چگونه مگس از پى شكر نرودآيا كسى مىتواند بگويد اين كلمات و اين خطوط خود به خود بر روى اين ورق جمع شده است؟ آيا كسى چنين حرفى را مىتواند بزند؟ آيا كسى اين سخن را مىپذيرد؟ مسلّماً خير.
همينطور است جهان هستى.
چگونه ممكن است كه اين جهان با اين نظم و هماهنگى خود به خود پديد آمده باشد.
فطرت ما نيز به وجود خدا گواهى مىدهد.

[بانوی آب وآئینه وآفتاب{ دلداه نبوت و امامت}]

در اين باره امام صادق(عليه السلام) در پاسخ به شخصى توضيح رسايى بيان فرمودهاند:شخصى به امام صادق (عليه السلام) عرض كرد اى فرزند رسول الله، خدا را به من معرفى كن; زيرا كه اهل جدل وگفتگو با من بسيار سخن گفتهاند ومرا سرگردان كردهاند.
حضرت فرمود: آيا تاكنون كشتى سوار شدهاى؟ گفت: آرى.
حضرت فرمود: برايت اتفاق افتاده كه كشتى دچار سانحه شود و در آنجا نه كشتى و نه شناگرى باشد كه تو را نجات دهد؟عرض كرد : آرى.
حضرت فرمود:آيا در آن لحظه احساس نمودى كه هم اكنون نيز قدرتى هست كه مىتواند تو را از آن ورطه هولناك نجات دهد؟گفت : آرى.
حضرت فرمود: همان صاحب قدرت خدااست كه مىتواند تو را نجات دهد.
آنجا كه نجات دهندهاى نيست وبه فرياد رسد آنجا كه فرياد رسى نيست.
اگر توجه كرده باشيد نوجوانان و جوانانى كه امتحان مشكلى داشته باشند، خود به خود متوسل به خدا مىشوند، و يا صدقه مىدهند.
اين حالت همان فطرت خداپرستى است كه در هنگامى كه دست همه بسته است انسان را متوجه خدا مىكند.
به اين نوع حالت «فطرت خداپرستى» مىگويند.

[بانوی آب وآئینه وآفتاب{ دلداه نبوت و امامت}]

​
پس از اين همه صحبت پيرامون اثبات وجود خداوندى كه وجود او از روشنايى خورشيد هم روشنتر است مىفهميم اَلْحَمْد: پرستش لله: مخصوص خداوند احد يكتا است.
در خاتمه شرح (الحمد لله) چند حديث را درباره آن برگزيديم كه به عرض مىرسد:n حَدَّثَنِى اَبُو مِسْمَر عَنْ اَبِى عَبْدِ الله(عليه السلام) قال:مَنْ قالَ اِذا اَصْبَحَ اَرْبَعَ مَرّات «اَلْحَمْدُ للهِ رَبِّ الْعالَمين» فَقَدْ اَدّى شُكْرَ يَومِهِ وَمَنْ قالَها اِذا اَمسى فَقَدْ اَدّى شُكْرَ لَيْلَة.
ابو مسعر از امام صادق (عليه السلام) روايت كرده كه فرمود: هر كس در بامداد چهار مرتبه اَلْحَمْدُ للهِ رَبِّ الْعالَمين بگويد شكر آن روز را ادا كرده باشد.
وهر كس در شامگاه آن را بگويد شكر آن شب را به جا آورده باشد.
عَنْ اَبِى عَبْدِ اللهِ(عليه السلام):اِذا كُنْتَ خَلْفَ اِمام فَفَرِغَ مِنْ قِرائِةِ الْفاتِحَة فَقُلْ اَنْتَ مِنْ خَلْفِهِاَلْحَمْدُ للهِ رَبِّ الْعالَمين.
امام صادق (عليه السلام) فرمود: هرگاه نماز جماعت خواندى و امام سوره فاتحه را تمام كرد تو بگو:اَلْحَمْدُ للهِ رَبِّ الْعالَمين.
عَنْ اَبِى عَبْدِاللهِ (عليه السلام): فَاِذا قَرَأتَ الْفاتِحَةَ فَفَرغْتَ مِنْ قِرائَتهاوَانْتَ فِى الصَّلاةِ فَقُلْ اَلْحَمْدُ للهِ رَبِّ الْعالَمين.