مشاعره با اشعار دیوان حافظ شیرازی

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

وصال او ز عمر جاودان به


خداوندا مرا آن ده که آن به



به شمشیرم زد و با کس نگفتم


که راز دوست از دشمن نهان به

[شهاب منتظر]

هـــلالي شد تنم زین غم که با طغرای ابرویش

که باشد مه که بنماید ز طاق آسمان ابرو




رقیبان غافل و ما را از آن چشم و جبین هر دم

هزاران گونه پیغام است و حاجب در میان ابرو

[مولاتی یا فاطمه الزهرا(س)]

وقت را غنیمت دان آن قدر که بتوانی


حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی



کام بخشی گردون عمر در عوض دارد


جهد کن که از دولت داد عیش بستانی

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

یا رب آن آهوی مشکین به ختن باز رسان

وان سهی سرو سمن را به چمن باز رسان

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

نه سر زلف خود اول تو به دستم دادی
بازم از پای درانداخته​ای یعنی چه

حافظا در دل تنگت چو فرود آمد یار
خانه از غیر نپرداخته​ای یعنی چه

[شهاب منتظر]

هـر گل نو ز گلرخی یاد همی‌کند ولی

گوش سخن شنو کجا دیده اعتبار کو


مجلس بزم عیش را غالیه مراد نیست

ای دم صبح خوش نفس نافه زلف یار کـو

[شهاب منتظر]

وام حافـظ بگـو کـه بـازدهـنـد


کرده‌ای اعتراف و ما گوهیــم

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

منم که شهره شهرم به عشق ورزيدن

منم که ديده نيالوده ام به بد ديدن

[سابحات]

نوشته اند بر ایوان جنه الماوا

که هر که عشوه دنیا خرید وای به وی

[شهاب منتظر]

یـاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد


آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست

خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شــد