مشاعره با اشعار دیوان حافظ شیرازی

[شهاب منتظر]

دلا رفیق سفر بخت نیکخواهت بس

نسیم روضه شیراز پیک راهت بس


دگر ز منزل جانان سفر مکن درویش

که سیر معنوی و کنج خانقاهت بس

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

ساقیا برخیز و درده جام را
خاک بر سر کن غم ایام را

ساغر می بر کفم نه تا ز بر
برکشم این دلق ازرق فام را

[*خادمه رقیه خاتون(س)*]

اين كه پيرانه سرم صحبت يوسف بنواخت
اجر صبـريست كه در كلبه ی احزان كردم

گر به ديوان غـــزل صدرنشينم چه عجـب
سـال هـا بـنــدگى صــاحب ديــــوان كردم

[شهاب منتظر]

مـیر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

خـوش خرامان شو که پیش قـد رعـنا میرمت


گفته بودی کی بمیری پیش من تعجیل چیست

خـوش تقاضا می‌کنی پیـش تقـاضـا میرمـت

[شهاب منتظر]

دریغ مدت عمرم که بر امید وصال

به سر رسید و نیامد به سر زمان فراق

سری که بر سر گردون به فخر می‌سودم

به راستان که نهادم بر آستان فراق

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

قسمت حوالتم به خرابات می‌کند
هر چند کاین چنین شدم و آن چنان شدم

آن روز بر دلم در معنی گشوده شد
کز ساکنان درگه پیر مغان شدم

[شهاب منتظر]

منم که دیده به دیدار دوست کردم باز

چه شکر گویمت ای کارساز بنده نواز


نیازمند بلا گو رخ از غبار مشوی

که کیمیای مراد است خاک کوی نیاز

[شهاب منتظر]

ز مشکلات طریقت عنان متاب ای دل


که مرد راه نیندیشد از نشیب و فراز




طهارت ار نه به خون جگر کند عاشق


به قول مفتی عشقش درست نیست نماز

[شهاب منتظر]

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست


پیرهن چاک و غزل خوان و صراحی در دست

نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان


نیم شب دوش به بالین من آمد بنشسـت

[شهاب منتظر]

تـخم وفا و مهر در این کهنه کشته زار

آن گه عیان شود که بود موسم درو


ساقی بیار باده که رمزی بگویمت

از سر اختران کهن سیر و ماه نـو