مشاعره با اشعار دیوان حافظ شیرازی

[رعنا ریاحی*خادمه قرآن*]

شرم از آن چشم سیه بادش و مژگان دراز
هر که دل بردن او دید و در انکار من است

لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است
وز پی دیدن او دادن جان کار من است

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

تــاب بنفشه می‌دهد طره ي مشک سای تو
پرده ي غنچه می‌درد خنده ي دلگشای تو

ای گل خوش نسیم من بلبل خویش را مـســوز
کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تــو

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

وفا مجوی ز کس ور سخن نمی‌شنوی
به هرزه طالب سیمرغ و کیمیا می‌باش

مرید طاعت بیگانگان مشو حافظ
ولی معاشر رندان پارسا می‌باش

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت
فراق یار نه آن می‌کند که بتوان گفت

حدیث هول قیامت که گفت واعظ شهر
کنایتیست که از روزگار هجران گفت

[*خادمه رقیه خاتون(س)*]

تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

وجـود نازکت آزرده گزند مباد

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند
گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

دین و دل بردند و قصد جان کنند
الغیاث از جور خوبان الغیاث

دوش آن صنم چه خوش گفت د رمجلس مغانم
با کافران چه کارت گربت نمی پرستی

[زینبِ فاطمه]

یـ اری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد


آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست

خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شـ ـد

[╬✿╬ سوگند ╬✿╬]

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند
وندر آن ظلمت شب آب حیاتم دادند

بیخود از شعشه پرتو ذاتم کردند
باده از جام تجلی صفاتم دادند

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

دلیل راه شو ای طایر خجسته لقا
که دیده آب شد از شوق خاک آن درگاه

به یاد شخص نزارم که غرق خون دل است
هلال را ز کنار افق کنید نگاه