(...◕✿◕◕✿◕ امام حسین (ع) رویدادهای کربلا ، جلد ۴ ◕✿◕◕✿◕...)

[یاس بهشتی* خادمه باب الحوائج جواد الائمه (ع)*]

آنان را نسبت به آشوبهای آینده روشن ساخت و از آنان خواست که حق و باطل‏ را از یکدیگر تمیز دهند. و به یاری حق بشتابند و باطل را سرکوب کنند. اخبار ویژه شهادت امام حسین(ع) در اخبار وارده از پیامبر(ص) و امیرالمؤمنین(ع) تمرکزو تأکید بیشتری یافته است؛ البته این به خاطر جایگاه و حرمت شخصیت امام حسین(ع)،فجیع بودن شهادت او و یارانش و نیز به دلیل بزرگی مصیبت آنان و اهمیت عاشورا در حفظ وبقای اسلام و نیز به خاطر پاداش بزرگ یاری حسین(ع) و لعنت دایمی و کیفر بزرگ قاتلان‏و رها کنندگان آن حضرت می‏باشد. شاید نزدیکی زمان عاشورا به روزگار پیامبر و علی(ع) نیز از عوامل این تأکید بوده باشد؛زیرا پیامبر(ص) و جانشین ایشان می‏دانستند که بسیاری از صحابه و تابعان روز عاشورارا درک خواهند کرد، بنابراین تأکید بر اخبار مربوط به شهادت آن حضرت و گفت و گوی‏مستقیم در این باره با آنان، موجب تأثیر فراوان در دعوت به یاری آن حضرت و هشداردربارهء پیوستن به صف دشمنان وی می‏گردید. به علاوه با این کار بر مردم آن روزگار اتمام‏حجت می‏شد. از این رو پیامبر خدا(ص) کسانی را که با ایشان برای حسین(ع) می‏گریستند،به طور مستقیم مورد خطاب قرار می‏داد و می‏فرمود: ای مردم آیا بر او می‏گریید و یاری‏اش‏نمی‏دهید!. ()

1 - ر.ک: مثیر الاحزان، ص ۱۹

و علی(ع) خطاب به براء بن عازب فرمود: ای براء فرزندم حسین کشته می‏شودو تو در حالی که زنده‏ای یاری‏اش نمی‏دهی. ()

1 - ر.ک: الارشاد، ص ۱۹۲

در مقابل، گروهی از صحابه و تابعان اهل صداقت و اخلاص از این اخبار سود برده‏اند.صحابی عالیقدر، انس بن حارث - رضوان اللََّه علیه - از رسول خدا(ص) نقل کرده است که
صفحۀ 69

[یاس بهشتی* خادمه باب الحوائج جواد الائمه (ع)*]

فرمود: «این فرزندم - و اشاره به حسین(ع) کرد - در سرزمینی که به آن کربلا گفته می‏شودبه قتل می‏رسد. هر کس شاهد آن روز باشد، باید یاری‏اش دهد». به همین جهت هنگامی‏که حسین(ع) رهسپار کربلا شد، او نیز با حضرت همراه گردید و در رکاب آن حضرت به‏شهادت رسید. ()

1 - ر.ک: تاریخ ابن عساکر ترجمة الامام الحسین، ص ۲۳۹، ح ۲۸۳

شاید رمز تغییر موضع زهیربن قین رضوان اللََّه تعالی علیه خبری بود که از سلمان فارسی‏دربارهء مژدهء وی به یاری حسین(ع) به یاد داشت. زهیر می‏گوید: می‏خواهم برایتان حدیثی نقل کنم. ما در دریا به جنگ رفتیم و خداوندپیروزی را نصیب ما کرد و غنایمی به دست آوردیم. آنگاه سلمان فارسی رحمه اللََّه گفت:آیا از پیروزی‏ای که خداوند نصیبتان کرده و غنایمی که به دست آورده‏اید خوشحالید؟ گفتیم:آری. گفت: آنگاه که سرور جوانان آل محمد(ص) را درک کردید، از جنگیدن در رکاب آنان،از این غنایمی که به دست آورده‏ اید خوشحال‏ تر باشید. ()

1 - الارشاد، ص ۲۴۶

عریان بن هیثم گوید: پدرم به بیابان می‏رفت و نزدیک جایی که جنگ حسین در آن‏روی داد منزل می‏کرد. هرگاه که ما به بیابان می‏رفتیم، یکی از بنی اسد را نیز در آنجامی‏دیدیم. پدرم به او گفت: می‏بینم که پیوسته در این مکان به سر می‏بری! گفت: شنیده‏ام که حسین در اینجا کشته می‏شود. من نیز می‏آیم شاید به او برسم وهمراهش شهید گردم! ابن هیثم گوید: هنگامی که حسین به شهادت رسید. پدرم گفت: برویم‏ ببینیم آیا آن مرد اسدی همراه حسین کشته شد یا نه؟ به میدان نبرد آمدیم و گشتیم و دیدیم‏که آن مرد اسدی نیز در شمار کشتگان است.

[ - تاریخ ابن عساکر، ترجمة الامام الحسین(ع)، ص ۲۱۳، ح ۲۶۹؛ و ر.ک: جلد اول این پژوهش (امام حسین(ع) در مدینهء منوره)

صفحۀ 71