ویژه نامه شهادت مظلومانه امام حسن مجتبی علیه السلام* وارث اندوه فاطمه *

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

قال الامام حسن بن علی علیه السلام

اَلتَّقوى‏ بابُ كُلِّ تَوبَةٍ ورَأسُ كُلِّ حِکمَةٍ وشَرَفُ كُلِّ عَمَل

امام حسن علیه السلام فرمودند:

تقوا ، باب هر توبه و سرآمد هر حکمت ، و مایه‏ شرافت هر کارى ‏است

بحارالأنوار، ج 75، ص 110

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

آخر، غربت هم اندازه‏ای دارد،
صبر هم حدی دارد،
غم هم...
آه! چه بگویم از غم‏های بی‏کران تو ای پیشوای غریب!؟

گفتم: غریب؟
چه کنم که حروف، غیر از این توانی برای بیان حال تو ندارد؛
وگرنه کجا با یک کلمه می‏شود به عمق غربت تو رسید؟

حال تو را چه کسی جز خدای تو می‏داند؟
تو حتی در میان اهل خانه خود غریب بودی
و نگاه غمگینت را حتی از همسرت می‏پوشاندی.

دلت شده بود خانه دردهای نگفتنی.
جز به خواهرت، به چه کسی می‏توانستی اعتماد کنی؛
آن‏گاه که ظرف طلب کردی برای فوران درد این سال‏ها؟

سال‏ها بود زهر در کام داشتی و دم برنمی‏آوردی.
سال‏ها بود به هر بهانه‏ای راه خانه مخفی مادر را پیش می‏گرفتی
و زائر شبانه ‏اش بودی، دردت را به خاک او که نمی‏گفتی،
دیگر چه کسی می‏توانست مرهم زخم‏هایت باشد؟

سال‏ها بود حتی برای زیارت مزار جدت
باید از ازدحام نگاه‏های مرموز و پرکینه‏ ای عبور می‏کردی
و خود می‏دانستی معنی آن نگاه‏ها را.

سال‏ها بود پشت صبر را به خاک رسانده بودی
و طاقت برایت شده بود لهجه هر مصیبتی.
با این حال، هر که از هر کجا بی‏نصیب می‏ماند،
راه خانه تو احاطه ‏اش می‏کرد و ناگاه،
خود را جلوی دروازه کرامت تو می‏دید
و بی ‏پروا طلب می‏کرد حاجتش را.

آخر می‏دانست کریمی و به این صفت از همه به جدت شبیه ‏تری؛
حتی چهره نورانی‏ات، همه را مسافر روزهای خوش مدینه با رسول می‏کرد.

از کوچه که می‏گذشتی، هر کس به بهانه ‏ای در مسیر راهت می‏ ایستاد
تا لحظه ‏ای، جلوه‏ای از بهشت را در سیمای ملکوتی تو ببیند
و تو با آن لبخند بی ‏ریا و مهربانت به او سلام کنی؛
درست مثل جد بزرگوارت.

با این همه، تو در شهر خودت هم غریب بودی
و در خانه ‏ات و در میان دوستان.

حالا چگونه می‏شود این همه غربت را
با یک کلمه تصویر کرد،

امام مظلوم و غریب ما،
یا حسن مجتبی علیه‏ السلام !

سلام برتو و بر صبروکرامتت
سلام برتو ای غریب تر از غریب
بابی انت و امی ونفسی لک الفداء
یا کریم آل طاها

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

زیارت نامه امام حسن مجتبی علیه السلام


بسم الله الرحمن الرحیم

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ رَسُولِ رَبِّ الْعالَمينَ
سلام بر تو اى فرزند پيامبر (خدا) پروردگار جهانيان

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ اَميرِ الْمُؤْمِنينَ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يَا بْنَ فاطِمَةَ الزَّهْراَّءِ
سلام بر تو اى فرزند اميرمؤ منان سلام بر تو اى فرزند فاطمه زهرا

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا حَبيبَ اللّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا صِفْوَةَ اللّهِ
سلام بر تو اى حبيب خدا سلام بر تو اى برگزيده خاص خدا

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَمينَ اللّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا حُجَّةَ اللّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا نُورَ اللّهِ
سلام بر تو اى امين (وحى ) خدا سلام بر تو اى حجت خدا سلام بر تو اى نور خدا

لسَّلامُ عَلَيْكَ يا صِراطَ اللّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا بَيانَ حُكْمِ اللّهِ
سلام بر تو اى راه (مستقيم ) خدا سلام بر تو اى بيان (كننده ) حكم خدا

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا ناصِرَ دينِ اللّهِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا السَّيِدُ الزَّكِىُّ
سلام بر تو اى ياور دين خدا سلام بر تو اى آقاى پاك (و منزه از هر عيب )

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الْبَرُّ الْوَفِىُّ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الْقاَّئِمُ الاْمينُ
سلام بر تو اى نيكوكردار وفادار سلام بر تو اى قيام كننده (به امر خدا) و امين

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الْعالِمُ بِالتَّأويلِ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الْهادِى الْمَهْدِىُّ
سلام بر تو اى داناى به تاءويل (قرآن ) سلام بر تو اى راهنماى راه يافته

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الطّاهِرُ الزَّكِىُّ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا التَّقِِیُّ النَّقِىُّ
سلام بر تو اى پاكيزه منزه سلام بر تو اى پرهيزكار پاكدامن

السَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الْحَقُّ الْحَقيقُ اَلسَّلامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا الشَّهيدُ الصِّدّيقُ
سلام بر تو اى حق سزاوار بدان سلام بر تو اى شهيد راست گفتار

اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا اَبا مُحَمَّدٍ الْحَسَنَ بْنَ عَلِي وَ رَحْمَةُ اللّهِ وَ بَرَكاتُهُ
سلام بر تو اى ابا محمد حسن بن على و رحمت خدا و بركات او

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مثل ستاره اى سرگردان، گرد مزارت مى گردم.
زمین امشب از انبوه تیرها، خون آلود است.
تو کدامین عهد را روز ازل بسته اى که حتى مزارت،
حتى کفنت، آماج ستم ستمگران است؟

بغض گلویم را در بغض غیرت عباس گم کرده ام
و اشک خون آلودم را سپر اشک باران زینب علیهاالسلام نموده ام.

چگونه از خواهرت بخواهم گریه نکند،
وقتى دشمن حتى کفنت را بى زخم نمى خواهد؟!
مگر چه کرده اى با ظلم که ظالمان با کشتنت هم آرام نمى گیرند؟

چه کرده اى با جور که جائران،
جسم بى جانت را، حتى مزارت را نیز برنمى تابند.
اى مبارز بى هیاهوى آل محمد!
در سوگ تو اشک، ارثیه زمین باد!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سلام، غریب تر از هر غریب!
سلام، مزار بی چراغ، تربت بی زایر، بهشت گمشده!
سلام، آتشفشان صبر، چشمان معصوم، بازوان مظلوم، زبان ستمدیده!

سلام، سینه شعله ور، جگر سوخته، پیکر تیرباران شده!

سلام، امام غریب من!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ديده‏ها در ماتمت خون شد به جان غربتت
سينه‏ها توفنده در آتش‏فشان غربتت

اشك ما دريا كه مى ‏بايد برايت گريه كرد
ناله‏ ها موجند در اين بيكران غربتت

اى امام رنج‏ها و صبرها، غم نامه‏ات
غصه مظلومى‏ات در داستان غربتت

آسمان در حسرتى لبريز بى‏تابى كند
سرگذارد تا شبى بر آستان غربتت

دشمنانت فتنه آوردند و يارانت غريب
عمر بود و لحظه‏هاى بى‏ امان غربتت

مثل شمعى در سكوت بى‏ كسى ‏ها سوختى
كاش حس مى ‏كرد هم‏دردى زبان غربتت

هر نسيمى مى‏ وزد از خاك مظلوم بقيع
آشكارا آورد سوز جهان غربتت

قصه مظلومى‏ات ناگفته مى‏ماند كه شد
تيربارانِ تن پاكت، نشان غربتت

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

کلام نور


از آن‌ حضرت‌ سؤال‌ شد : زهد چيست‌ ؟
فرمود : رغبت‌ به‌ تقوى‌ و بى‌ رغبتى‌ به‌ دنيا .
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ 227)


از آن‌ حضرت‌ سؤال‌ شد : مروت‌ چيست‌ ؟
فرمود : حفظ دين‌ ، عزت‌ نفس‌ ، نرمش‌ ، احسان‌ ،
پرداخت‌ حقوق‌ و اظ‌هار دوستى‌ نسبت‌ به‌ مردم‌ .
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ 227)


از آن‌ حضرت‌ سؤال‌ شد : كرم‌ چيست‌ ؟
فرمود : بخشش‌ پيش‌ از خواهش‌ و اطعام‌ در قحطى‌ .
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ 227)


از آن‌ حضرت‌ سؤال‌ شد بخل‌ چيست‌ ؟
فرمود : آنچه‌ در كف‌ دارى‌ شرف‌ بدانى‌ ،
و آنچه‌ انفاق‌ كنى‌ تلف‌ شمارى‌ .
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ 227)


از آن‌ حضرت‌ سؤال‌ شد : بى‌ نيازى‌ چيست‌ ؟
فرمود : رضايت‌ نفس‌ به‌ آنچه‌ برايش‌ قسمت‌ شده‌ ،
هر چند كم‌ باشد .
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ 228)
از آن‌ حضرت‌ سؤال‌ شد : فقر چيست‌ ؟
فرمود : حرص‌ به‌ هر چيز .
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ 228)


از آن‌ حضرت‌ سؤال‌ شد : شرف‌ چيست‌ ؟
فرمود : موافقت‌ با دوستان‌ و حفظ همسايگان‌ .
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ 228)


از آن‌ حضرت‌ سؤال‌ شد:پستى‌ و ناكسى‌ چيست‌ ؟
فرمود : به‌ خود رسيدن‌ و بى‌اعتنايى‌ به‌ همسر .
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ 228)



پناهنده‌ به‌ خدا آسوده‌ و محفوظ است‌
و دشمنش‌ ترسان‌ و بى‌ياور
(تحف‌ العقول‌ ، ص‌ 229)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سکوتت را بشکن برادر!

بعد از سی سال خانه‏نشینی علی علیه‏السلام که با خار در گلو،

سلام‏های بی‏جواب و ناله‏های مخفیانه در چاه سپری شد،

برایم بسیار سخت است که ببینم تو نیز عبای تنهایی بر سر کشیدی

و بغض فروخورده‏ات را با خون جگر، بر طشت می‏ریزی.

صلح تو، هزاران بار تلخ‏تر از جنگ‏های پدر است؛

سخت‏تر از غزوه‏های پیامبر صلی‏ا لله‏علیه‏و‏آله .

پرده اندوه را از چشمانت برکش و به یاد دار که چگونه پدران جهل،

باب العلم علی علیه‏السلام را به تنهایی در کوچه‏های کوفه کشاندند.

این مردمان کج‏اندیش و نفهم که تو را به خاطر پذیرش صلح،

مذل المؤمنین می‏خوانند، همان اشباه الرجالی هستند

که هنگام دعوت به جنگ از سوی پدرمان،

سردی و گرمی هوا را بهانه می‏کردند و زر و سیم معاویه،

انصافی برایشان باقی نمی‏گذاشت که فرق عزت و ذلت را بفهمند.

کدام مؤمن نمی‏داند که امت نفرین شده علی علیه‏السلام ،

با همان دستی با تو بیعت کردند که پیش از این،

عهد و پیمانشان با علی علیه‏السلام را شکسته بودند

و رشته دین و دلشان را به کاخ سبز کفر، دخیل بسته بودند؟!

من از آن روزی که خطبه دادخواهی و حق‏طلبی مادرمان،

به گریه‏های خاموش پایان گرفت

و هیچ مردی در دفاع از حریم نبوت،

لبی نجنباند و قدمی برنداشت،

رشته امیدم را از این مردم گسستم.

برادر عزیزم!

هنوز عطر خاک چادر مادرم از سجاده تو به مشام می‏رسد؛

بوی خون‏آلود کوچه‏هایی که به صورت کبود مادر
و سکوت دیرینه تو امتداد یافت.

تا کی بر این سکوت و خاموشی، پایدار خواهی ماند؟

تا آنجا که حسین علیه‏السلام با قامت خمیده،

تیرهای خونین را از کفنت به درآورد و عباس علیه‏السلام ،

با غیرت فروخورده‏اش، در گوشه غربت بقیع برایت قبر بکند؟

امید دلنوازم؛ برادرم!

آن کس که گوش شنوا داشته باشد،

در سکوت تاریخی تو، اعتراض خاموشت را می‏شنود

که از هزاران چکاچک شمشیر و رجزخوانی جنگ،

پرصلابت‏تر است و شور آفرین‏ تر!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بقیع، ای آستان غربت،
ای تربت مظلومیّت و ای ساحت دیر آشنای غم و تنهایی!

چه بیدادها با تو روا داشته‏اند؛ خنجر کینه،
بر قامت آسمان آرایت نواختند؛

از جنس کینه‏ های ابوجهلی و اباسفیانی،
از جنس کوفی و شامی!

... و آن زن، که شبان‏گاهان،
زلالی آب را نتوانست تحمّل کند!

آن زن، که آفتاب را به قیمت سایه فروخت!
آن زن، که دست‏هایش را در آب، به «آتش» سپرد!

بقیع، ای آستان غربت!
چگونه به تنهایی مولایم نگریم،
آن گاه که به «مداین» فکر می‏کنم،
آن گاه که خیمه‏اش را منافقان داعیِ جهاد، غارت کردند!

چگونه به تنهایی مولایم اشک نریزم،
وقتی که حتی سایه تابوتش را به آماج تیر گرفتند!

چگونه به تنهایی‏اش گریه نکنم
، که حتی امروز، بر آستان کبریایی‏اش،
شمعی جز اشک فرشتگان نمی‏سوزد!

چه قدر کینه فرزندان قابیل سخت است!
کینه‏ای که گاه با شمشیر،
گاه با زهر، گاه با آماج تیر
و گاه با تخریب تربت پاکان، توام است.

شب بود و لب‏های تشنه مولا،
حلاوت شربت را می‏چشید؛
شربتی که انگیزه بازگشت
به منزل ازلی ـ بهشت ـ بود،
شربتی که طعم «شهادت» داشت.


عشق، تمام وجودش را می‏سوزاند
و مستی شهادت، نگاهش را به عرش دوخته بود.
کسی صدایش می‏کرد؛ کسی که دستش را از سینه آسمان،
به سمت او دراز کرده بود.
بر شمع نرفت از گذرِ آتشِ دل، دوش
آن دود که از سوزِ جگر، بر سرِ ما، رفت

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

دور از رخ تو، دم به دم
از گوشه چشمم سیلاب سرشک آمد
و توفان بلا رفت

نجوای اندوه،
تمام اهل خانه را گرفته بود و گاه،
صدای ناله‏ای بلند، تا انتهای نخلستان می‏رفت.

باز هم بانویی بی‏طاقت؛
بانویی که تاب خود را برای
حضور در کربلا می‏آزمود.

آه از رسم ناجوانمردانه دنیا!
که سیاهی قلبش نژند،
و کینه نژندش، ناتمام است.

مولا جان! قسم به نامت
که زیبایی تمام هستی در آن نهفته است .

معنایی برای دل، برای «عشق»،
برای اشک و تماشا، نمی‏ماند؛
اگر جرعه‏ای از زلال محبتت را نمی‏چشیدیم!

مولای من! مهربانی نگاهت
، مثل پیامبر صلی ‏الله ‏علیه ‏و‏آله ‏وسلم

سخاوت دست‏هایت، مثل علی علیه‏السلام
و شهامت کلامت، مثل فاطمه علیهاالسلام بود.

مولاجان! امروز، تمام هستی خود را
به پای اشکی می‏فشانیم که با یاد تو،
از گونه‏هایمان جاری‏ست؛ تا دل به مویه ‏های غریبانه بقیع بسپارد.

ای خفته در پناه تاریخ، بقیع!
آیینه ‏نمای آه تاریخ، بقیع!

مصداق تمام غصه ‏هامان هستی
مظلوم‏ترین نگاه تاریخ، بقیع!

مولاجان! با یاد تو،
دل‏ها شکسته می‏شوند
و با نام تو، اشک‏ها جاری!

تو را به دل‏های شکسته؛
تو را به اشک‏های جاری!
ما را جرعه‏ای زیارت، بچشان؛
که اشک‏هامان نذر آستانه توست.