ویژه نامه ماه مبارک رمضان * شمیم دلنشین رمضان *

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

رمضان يعني تبلور
«وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي»
در کالبد خاکي انسان!

يعني حلاوت وصلي دوباره
با روح پاک عاشقي و شيدايي؛
يعني گستردن دل در لحظات سبز مناجات
به روي احساسات لطيف....

رمضان يعني گشودن سجاده بندگي
در خراب آباد فراق و هجران
و يافتن نداي ملکوتي
«اُدْعُونِي اَسْتَجِبْ لَکُمْ»

رمضان يعني پس از دويدن
در سراب ها و يافتن تباهي ها؛
رسيدن به حلقه مفقود شده از مدار مهرباني
و يافتن انعکاس نداي مستجاب شدۀ
از جانب حضرت حق به سوي ما!
الهي... يا اَسْمَع السامِعين...
استجب دعائي....

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

ماه را در آسمان، مشتاقانه به تماشا می‏رویم
تا ماه مبارک را با آمدنش آغاز کنیم.

چه مبارک سحری و چه روزهای مهربانی!
چه شب های صمیمی ای.

شب‏هایی آمده ‏اند که ما از همه ستاره‏هایی که می‏بینیم،
به خدا نزدیک‏تر خواهیم شد.

شب‏هایی که فرشته ‏ها به ما لبخند خواهند زد
و تمام کائنات به ما رشک خواهند برد.

شب‏هایی که بی‏واسطه با خداوند حرف خواهیم زد
و خدا ما را در مهربانی خویش شناور خواهد کرد.

شب‏هایی که صدای گرامی قرآن،
لالایی ستاره‏های چشمک‏زن خواهد شد.

صدای بال فرشتگان،
آوازهایی خواهند شد که ما را به پرواز پیوند خواهد زد.

دوست دارم نیمه‏شب‏ها با من به کوچه‏های مهربانی خداوند
بیایی و ببینی که چگونه کنار گل‏های شمعدانی و بابونه‏های شبن م‏زده،
نام خدا را عاشقانه آواز می‏کنم.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بوی رمضان می آید؛ بوی خوش قرآن و شمیم شکوفه های
دل انگیز مناجات و رایحه روح بخش بندگی خدا.

بوی خوش گدایی و خواستن در دعای سحر از معبود می آید،
لحظات دلنشین عالم قبر از ابوحمزه.

خداوندا! فرموده بودی که بر بندگان،
رئوف و مهربانی و بر گنه کاران، عطوف و بخشنده؛


ولی من هیچ گاه این حقیقت را
به خوبی اکنون درنیافته بودم.


آری! من در مرداب غفلت
و لجن زار دوری از تو،


غوطه ور بودم که ناگهان،
ندای ملکوتی
«یا علیُّ یا عظیم، یا غفور یا رحیم»،


مرا به خود آورد
و به کوثر زلال رمضان رهنمون شد.

خدای شکرت! هزاران هزار بار شکرت

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

رمضان آمد و من دوباره با کوله باري از نياز آمده ام
که جرعه اي از آغوش گرم مناجاتت را
به دل نا آرامم بچشاني

و تصوير شيريني مقام وصال را
به کام افکار و اعمالم نشان دهي...

و من آمده ام باز تا مهمان لحظه هاي سبز بي خويشتن
شومتا از بلنداي آسمان،
اين پنجرۀ هفت رنگ رؤيايي

که بارگاه هميشه گسترده ملائک است،
بال بگشايم و پر بسايم به مدار عشقت
تا دور دست تکامل و عرفان!

مرا درياب يا سَتَّار َالعُيُوب
تا پهن دشت پيکرم که فرسوده
از علف هاي هرز کوته بيني و کج نگري شده را
با حضور سبز و روحاني ات بياميزم!

قنوتم را ببين که نيازم را به نمايش مي گذارد
در آسمان آبي عظمت تو و از برهوت کلمات نجاتم ده
که هيچ واژه اي گوياي احساساتم نيست!

يا ربَّ النُور العَظيم ...
در ماه آفتاب آفريني مرا با نورخويش تجلي ده؛
در نور مهمان کن؛ با نور بياميز؛

با نور متولد کن و با نور بميران...
يا نُورَ الْمُسْتَوْحِشينَ فِي الظُلَم...

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

مژده اِی منتظران ماه خدا آمده است

ماه شب های مناجات و دعا آمده است

ماه پر مغفرت و رحمت و برکت آمد

ماه زیبای عنایات خدا آمده است

ماه دلدادگی بنده به معبود رسید

بر سر سفره ی شاهانه گدا آمده است

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

ماه مبارک رمضان،
بهترین ماه هاست ، ماه میهمانی خداست
ماه خوبی ها،ماه شب های قدر،
ماه دعا ونیایش ، ماه عبوديت و بندگي
ماه رحمت و آمرزش و ماه خیر و برکت است.

حلول ماه مبارک رمضان،به راستی که
خبر از گشایش درهای بهشت به روی آدمیان دارد.

ماه رمضان ماه تزکیه،ماه خودسازی،
ماه از خویش تا خدا رفتن است

ماه پرواز با دوبال قنوت از زمین تا ملکوت
و شکوفایی غنچه های معنویت
در سکوت سبز روزه داران
و در حيرت ارغوانی سالکان کوی دوست .

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

ای خجستگی زمان !
ای شکوه لحظه ها !

ای رمضان بزرگ!
سراغت را از گنجشکها گرفتم و گفتند که می آیی.

حالت را از بنجره برسیدم و باسخ داد که بر می گردی .
در کنار گلدان یادت کردم و غنچه ها شکفتند .

در آینه ، جست وجویت کردم و تمام قد ،لبخند زد .
بر سجاده نامت را بردم و تسبیح به رقص آمد .

در باغ ، صدایت زدم و درختها تعظیم کردند .
این تکاپوها به جبران عظمت اذان معطری است
که هر سحر ، خانه ها را با خداپیوند می دهند.

این ارادت ها همه برای تو بودند
و به احترام طراوت لحظه های افطارت .

این شوقها در پاسخ مهرورزی های مهربانی است
در شبهای بزرگ بارش نور و وحی و محبت.

شبهایی که ترتیل دوست داشتن های آن بالا نشین نزدیک ،
همه را بی خویش می سازد .

این زمزمه ها مقدمه نجوای "یا رب یارب"
دلسوختگانی است که در شب های " قدر" به بامداد دیدار چشم می دوزند .

تو ماه مهربان خدایی
که باز هم به خانه هایمان آمده ای .

خوش آمدی !
تنهایی ام را دیدی و آمدی
تا با تو بگویم طاقت یک لحظه دوری ات را ندارم.

تا بپرسم آیا دوری تو تاوان آن صبحی است که به گلها سلام نکردم
و یا آن شبی که بی وضو به ماه ، چشم دوختم؟

ای مهمان عزیز این دلهای پر از امید !
اینک خویش را به من نزدیک کن بی آنکه شرمنده ام سازی

و دستی بر موهایم بکش بی آنکه
اشک شوقم را از گونه هایم بزدایی .

آمین ای رمضان مبارک و عزیز !

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

فرصتی برای صمیمیت دل با گل

کتاب رمضان، دستاورد نقره ای روح انسان است.
در پرتو تلاش و مجاهدت های نفس، سپیده باران می شویم
از سحرهای «ابوحمزه» از شب های «افتتاح».

رمضان، یعنی دریایی در کنار ما، تا دل های غبارآلود
را در آن شست وشو دهیم.

رمضان، یعنی باغستانی از عطرهای خدا.
با حلول رمضان، شیرینی سحرهای مناجات، رنگ می گیرد
و محبت و قرب، در دل های خشکیده بشر جوانه می زند.

باید برای دقیقه های سبز این ماه، نوروزی ترین تبریک ها را فرستاد.
در سرزمین اردیبهشتی رمضان، هر چه هست
خرمی و نشاط است؛

اگر حکمت ها را دریابیم.اگر بهره های معنوی امساک را بدانیم
چشم های ما تا رمضان دیگر، زیبا می بینند و دهان های ما
کلمات خشک دنیا را به کار نمی برند.

رمضان یعنی گشوده شدن درب های رو به قرآن
تشنگی برای دریافت حقایق آسمانی.

گمنام ترین لذت ها در متن این کشف عرفانی جا دارند.
رمضان که می آید، دل ها چون بلبلانِ مست، شیفته گلزار انس می شوند.

رمضان که می آید، خلوتکده های آبی شب
دریاترین غزل ها را می سرایند.

دست ها بوی خوش مفاتیح می دهند و تسبیح.
آسمان، چقدر بر این یاس های نیایش غبطه می خورد.

رمضان، فرصتی است تا دل با گل صمیمی تر باشد.

محمد کاظم بدرالدین

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

سه درس مهم از کلاس دعا

دعا و نیایش که در برنامه ماه رمضان گنجانده شده و نقش بنیانی در تکوین مفهوم رمضان و روزه را دارد، تنها درخواست روا شدن نیاز ازدرگاه خدا نیست، بلکه دارای سه بعد است و به عبارت روشن تر سه درس بزرگ و مهم را باید از مکتب دعا به دست آورد و باید هنگام دعا هر سه، مورد توجه دقیق قرارگیرد:

1- دعا برای دفع بلاها و روا شدن حاجت ها، چنان که امیرمومنان علی(ع) در سخنی فرمود: «ادفعوا امواج البلاء عنکم بالدعاء قبل ورود البلاء; موج های بلاها را قبل از ورودشان، به وسیله دعا کردن از خود دفع کنید».

2- در کنار دعا، تضرع، خشوع، مناجات، راز و نیاز و ارتباط تنگاتنگ با خداوجود دارد که قطعا چنین خصالی غرورهای انسان را می شکند، و دل را آماده پذیرش مواهب معنوی می سازد، و به دنبال آن، آرامش خاطر، قوت قلب و روحیه عالی، عایدانسان می شود. چنان که خداوند می فرماید: «ادعوا ربکم تضرعا و خفیة; پروردگارخود را با تضرع و خضوع و ملتمسانه در آشکار و نهان بخوانید».

3- از همه مهم تر، توجه به معارف بلند پایه و محتوای عمیق و غنی دعاهایی است که از پیامبر(ص) و امامان(ع) به ما رسیده، که در حقیقت دانشگاه بزرگ انسان سازی هستند; به عنوان مثال، دعای اول صحیفه سجادیه و خطبه اول نهج البلاغه، هر دوهم سان، معارف اسلام را در سطح عالی تبیین می کنند، و درس های سودمندی از معارف وعرفان حقیقی را به ما می آموزند.

توجه عمیق به محتوای دعاها موجب ارتقای سطح معلومات و معرفت شده و آشنایی انسان را به مفاهیم و ارزش های بلند سازنده و تکامل بخش که در راس آنها مساله توحید و ابعاد آن است. چندان برابر می کند، جمعی به امام صادق(ع) عرض کردند: چراما دعا می کنیم، ولی به اجابت نمی رسد؟ امام در پاسخ فرمود: «لانکم تدعون من لاتعرفونه; زیرا کسی را می خوانید که او را نمی شناسید». یعنی در کنار دعا بایدتوجه به معارف و شناخت خدا و اصول تکامل نیز وجود داشته باشد

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

خدایا! از کثرت گناه،
پای آمدنم نیست به حریم تو
چه بسیار مرا خوانده‏ای و نیامدم، نواختی و گریختم،
عهد بستی و شکستم!
من با تلی از گناهان کوچک و بزرگ آمده‏ام.
نگاهم به بن‏بست رسیده،
روزنه‏ای نیست، نوری نیست.
دست‏هایم، سرگردان آسمان‏ها شده‏اند.
هوای عصیان، ذره ذره وجودم را از هم می‏پاشد. د
یگر در محدوده خودم نمی‏گنجم.
بوته خاری شده‏ام رها در هر سو، خلیده در چشم‏های جهان،
رانده شده از تمام درها؛
نه جایی دارم برای آسودن،
نه شانه‏ای برای گریستن.
شب در من مچاله شده است. همه از من گریزانند.
بوی تند گناهانم، هوا را مسموم می‏کند.
راهی نیست،
جز جاده‏های روشن خانه تو.
به قدم‏هایم قدرت بازگشت بده تا یک‏بار دیگر، سر بر دامان مهربانی‏ات بگذارم.
کاش برگی زرد و خشکیده بودم بر دورترین شاخه هستی.
اما لحظه‏ای از قلمرو اطاعت تو، پا فراتر نمی‏گذاشتم!
کاش رودخانه‏ای بودم خروشان که هروله کنان،
تمام جهان را به جست‏وجوی تو می‏آمدم!
کاش پرنده‏ای بودم آشیان گزیده بر درختان دوردست،
تا هر صبح و شام،
به آوازی از تسبیح تو جان اهالی را زنده می‏کردم!
خدایا!
مرا در زلال مهربانی‏ات تطهیر کن!
بگذار پروانه‏وار،
بر مدار روشن کرامتت بچرخم!
در من هزار هزار فانوس مغفرت روشن کن!
هزار پنجره از اشتیاق،
به روی جانم باز کن!
کوتاهی دستانم را به بلندی ستاره‏های اجابت برسان.
زنگار برگیر از آیینه وجودم!
بر بدی‏هایم لباس عفو بپوشان!
بر عیب‏هایم پرده بپوشان!
به زانوانم توان ایستادن بده!
مرا کمال ببخش تا شایسته سجده فرشتگان گردم.