ویژه نامه ولادت با سعادت حضرت علی علیه السلام*قبله آیات*

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

فاطمه، ماه را در بغل گرفته بود!
صدای همهمه بیشتر شد؛

این کودک چه قدر عظمت دارد!
به دنیا آمد و «علی» شد.

ابوطالب، به شکرانه وجود علی،
میهمانی باشکوهی داد و گفت:

به برکت حضور این کودک،
هر که به میهمانی می‏آید،
باید اوّل هفت بار به دور کعبه طواف کند!

دیدار علی قداست دارد!
اول باید پاک شد، مطهّر شد،
آن گاه به دیدار علی رفت!

پیامبر رحمت، طفل را در آغوش گرفت!
آفتاب، ماه را در بغل گرفت و ماه،
پلک گشود و به یمن دیدار آفتاب، تبسّم کرد.

و ماه، از آغاز تولد، برادر آفتاب شد!
مولا! ای که تمام واژه‏ها،

از توصیف عظمت تو عاجزند!
و ای آن‏که تمام عقل‏ها از درک بزرگی‏ات قاصر!

چه تقدیر دلنشینی داری!
می‏آیی از کعبه و می‏روی در خانه خدا!
علی جان!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

شکوه‏مندترین قاموس ارزش‏ها



علی علیه‏ السلام اسوه انسان کامل بود؛
تجلی مردی با جمع همه تضادها؛

سوز گدازنده‏ ای که در برابر عظمت خدایش، سجاده
را غرق اشک می‏کرد. شمشیر برنده‏ای که در ستیز با ظلمت ‏
پرستان به سان برترین قهرمانان، حماسه می ‏آفرید.

پیر دل‏جویی که با دستان مهر، گره غم می‏گشود.
قاضی عادلی که در میان مردمان، عدل تقسیم می‏کرد.

رازگشای خرمندی که گنجینه معانی می‏گشود.
خطیب سخن آفرینی که توفان احساس‏ها را برمی‏ انگیخت.

دستانش دشت برکت و چشمانش چشمه ‏های عاطفه بود.
دردهای آدمیان برای علی علیه‏ السلام بزرگ بود، اما دنیایشان کوچک.

علی علیه‏ السلام مجموعه ‏ای از اضداد بود؛
والاترین آرمان بشر، شکوه‏مندترین قاموس ارزش‏ها.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

چنین روزی خجسته بی نظیر است

مبـارک شـیعیان عـید غـدیر است

در این عـیـد ولایـت گـشـت ثابت

علی مولاست گر چشمی بصیـر است

امامت واجب است بعد از نبوت

که فرمان خداوند کبیر است

خـلافـت پیـش ما معنـا ندارد

چو مولایـم علی تنها امـیر است

علی را نیست در عالم نــظیری

علی بــس که شجاع است و دلیـر است

علی بی حدّ غـنی و بی نیاز است

که دنـیا پـیـش چشمانش حقیر است

عـلی لطف و کـرم دارد فراوان

که قارون هم به نزد او فقیر است

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

در میـان کعـبه جان ، پـرتـو حق جلـوه گر شـد

فاطمه بنت اسـد هم ، صــاحب زیبـا پسر شـد

کعبه آن شب ، غرقه در نـور دل افـروز خـدا بود

آسمان کعبه گویی ، مظــهر صـدها گهـر شــد

عطــر جـانبخش بهشـتی در فضــای کعبه پیچید

تا کـه میـلاد سعید مـرتضی فخــر بشـر شــد

مـژده میـــلاد مـولا ، می کنـد از غم رهـایم

زین بشارت کام امّت ، مملو از شهد و شکر شـد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

مردي از تبار نور

مردي مي آيد از تبار نور،
از تبار عاشقان و شوريدگان.

مردي که محمد (ص) از گل
خنده هاي نگاه او نشاط مي يابد

و ابوطالب در نيمه شب هاي بيداري دل،
با او راز دل مي گويد و فاطمه بنت اسد
باغ چشمانش را به روي او مي گشايد
تا گل شادماني را آبشار لبخند او شکوفا کند.

مردي که طلوع مهرانگيز نگاهش ديگر بار
حلاوت وصال و عشق را در چشمه لايزال
به جان پاکان مي نوشاند
و پياله حيات عاشقان از نگاهش لبريز مي شد.

علي، فصيح ترين شعر حيات
و زيباترين آواز آفرينش بود

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

می زند بر قلب کعبه حق به عشق تــو شکاف

می کشد در هم عدو را ذوالفقارت در مصاف



جا نماز راز دل را پهن کردم تا خـــــــدا

می دهد هر "یاعلی" بوی هزاران اعتکاف



عید میلاد ساقی کوثر ، امام بر حقّ ، اسدالله الغالب ،

امام علی ابن ابی طالب(علیه السّلام) مبارک.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

خوشه ای از خرمن کلام امام



قال امیرالمومنین علی ابن ابی طالب علیه السلام :

شيعَتُنَا المُتَباذِلونَ فى وِلايَتِنا، اَلمُتَحابّونَ فى مَوَدَّتِنا اَلمُتَزاوِرونَ فى اِحياءِ
اَمرِنا اَلَّذينَ اِن غَضِبوا لَم يَظلِموا وَ اِن رَضوا لَم يُسرِفوا، بَرَكَةٌ عَلى
مَن جاوَروا سِلمٌ لِمَن خالَطوا؛

امیر المومنین علی علیه السلام فرموده اند:

شيعيان ما كسانى اند كه در راه ولايت ما بذل و بخشش مى كنند، در راه
دوستى ما به يكديگر محبت مى نمايند، در راه زنده نگه داشتن امر و مكتب
ما به ديدار هم مى روند. چون خشميگين شوند، ظلم نمى كنند و چون
راضىشوند،زياده روى نمى كنند، براى همسايگانشان مايه
بركت اند و نسبت به هم نشينان خود در صلح و آرامش اند.

(كافى، ج 2، ص 236، ح 24)

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

میلاد مسعود مولود کعبه ، شیر خدا

مولای مومنان ومتقیان ، ترجمان قرآن

امیرمومنان ، کعبه دلها ، حیدر کرار

حضرت علی بن ابی طالب علیه السلام

برامام زمان عجل الله تعالی فرجه شریف

ومحبان و شيفتگان حضرتش مبارک باد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سينه کعبه خواهد شکافت

عظمت این کودک، آسمان‏ها را به زانو در می‏آورد.

کعبه هرگز شکوه کودک تو را تاب نخواهد آورد، بنت اسد!

اندکی درنگ کن، هم اکنون کعبه را خواهی دید که از شوق حضور طفل تو، سینه خواهد شکافت!

و کعبه، آغوش گشود و فاطمه را چون جان شیرین پذیرا شد. چشم‏ها، مبهوت و متحیّر،
عظمت این دقایق را به نظاره نشسته بودند.

صدای همهمه، بیشتر شد؛ بنت اسد داخل کعبه شد و ابوطالب، این خبر دلنشین را
مشتاق شد و به جستجوی همسر شتافت.

نه! کسی راه به کعبه ندارد؛ کعبه اکنون مهبط فرشتگان است!

سه روز گذشت و برای ابوطالب، سه هزار سال گذشت. و سرانجام یک روز نسیم،
عطر یک خبر دل‏انگیز را به مشام تشنه ابوطالب رساند و روح و جانش را صفا داد.

و آفتاب طلوع کرد؛ آن هم از کعبه فاطمه،

ماه را در بغل گرفته بود! صدای همهمه بیشتر شد؛ این کودک چه قدر عظمت دارد!

به دنیا آمد و «علی» شد. ابوطالب، به شکرانه وجود علی، میهمانی با شکوهی داد و گفت:
به برکت حضور این کودک، هر که به میهمانی می‏آید، باید اوّل هفت بار به دور کعبه طواف کند!

دیدار علی قداست دارد! اول باید پاک شد، مطهّر شد، آن گاه به دیدار علی رفت!
پیامبر رحمت، طفل را در آغوش گرفت! آفتاب، ماه را در بغل گرفت و ماه، پلک گشود و به یمن دیدار آفتاب، تبسّم کرد.

و ماه، از آغاز تولد، برادر آفتاب شد! مولا! ای که تمام واژه‏ها، از توصیف عظمت تو عاجزند!
و ای آن‏که تمام عقل‏ها از درک بزرگی‏ات قاصر! چه تقدیر دلنشینی داری!

می‏آیی از کعبه و می‏روی در خانه خدا! علی جان!
درمانده ‏ام از وصفت که پیامبر صلی‏ الله‏علیه‏و‏آله‏وسلم چه زیبا فرمود:

«اگر تمام درختان قلم شوند، تمام دریاها مرکب و تمام انس و جن کاتب،
باز هم نمی‏توانند ذره‏ای از فضایل علی را بنویسند».

پس مرا ببخش که جسارت کردم و خواستم شکوه تو را، در قالب واژه‏های زمینی به تصویر کشم!
مگر می‏شود لحظه ‏های عمیق حیدری را نوشت؟

تو همانی که در بدر و احد حماسه آفریدی و در خیبر، آسمان و زمین را به تحسین واداشتی.
تو همانی که صورت بر آتش تنور پیرزنی گرفتی و صولت صفدری را با شادی کودکان قسمت کردی!

نه! بگذار خاموش شوم که هرگز قادر به گشودن سرّ خدا نیستم!
بگذار تو را به اندازه درک خودم دوست بدارم؛ آن قدر که در قلب کوچک من. جای شوی!

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

گشایش هزار باب علم به روی امیرالمؤمنین علیه السلام

أبو نُعَیم‌ حافظ‌ اصفهانی‌ با اسناد خود از زیدبن‌ علی‌‌، از پدرش‌‌، از جدّش‌،
از علی‌ علیه‌ السّلام‌ روایت‌ کرده‌ است‌ که‌ گفت‌:

عَلَّمَنِی‌ رَسُولُ اللهِ ألْفَ بَابٍ‌، یُفْتَحُ کُلُّ بَابٍ إلَی‌ ألْفِ بَابٍ
«رسول‌ خدا به‌ من‌ هزار دَر از علم‌ را تعلیم‌ کرد که‌ هر دری‌ از آن‌ به‌ هزار دَرِ دیگر گشوده‌ می‌شود»‌.



و از حضرت‌ صادق‌ علیه‌ السّلام‌ آمده‌ است‌ که‌:
کَانَ فِی‌ ذُؤابَهِ سَیْفِ النَّبِی‌ صَلَّی‌ الله‌ عَلَیْهِ وَآلِهِ وَسلَّم‌ صَحِیفَهٌ صَغِیرَهٌ هِیَ الاحْرُفُ الَّتی‌ یَفْتَحُ
کُلُّ حَرْفٍ ألْفَ حَرْفٍ‌، فَمَا خَرَجَ مِنْهَا حَرْفَانِ حَتَّی‌ السَّاعَهِ
«در محفظه‌ای‌ که‌ با بندی‌ به‌ شمشیر رسول‌ خدا بسته‌ بود‌، نامه‌ کوچکی‌ بود که‌ عبارت‌ بود ا
ز حروفی‌ که‌ هر یک‌ از آنها هزار حرف‌ دیگر را می‌گشود‌. و تا این‌ ساعت‌ بیش‌ از دو حرف‌ از آن‌ بیرون‌ نیامده‌ است‌»‌.



أبوالقاسم‌ بُسْتی‌ گوید‌: و این‌ مثل‌ این‌ است‌ که‌ بگوید‌:

الرِّبا فی‌ کُلِّ مَکیلٍ فی‌ العَادَهِ أیِّ مَوْضِعٍ کَانَ وَ فِی‌ کُلِّ مَوْزُونٍ
«ربا در معاملات‌ عبارت‌ است‌ از‌: زیادی‌ کیل‌ در یک‌ طرف‌ معامله‌‌، در هر چیزی‌ که‌ در عرف‌ و عادت‌
آن‌ را با پیمانه‌ می‌سنجند‌، هر جا که‌ بوده‌ باشد‌. و ینز در هر چیزی‌ است‌ که‌ در عرف‌ با وزنه‌ سنجیده‌ شود»‌.


و مثل‌ این‌ است‌ که‌ بگوید‌:
یَحِلُّ مِنَ البَیضِ کُلُّ مَا دَقَّ أعلاهُ وَ غَلُظَ أسْفَلُهُ
«از تخم‌های‌ پرندگان‌ آن‌ تخمی‌ حلال‌ است‌ که‌ طرف‌ بالایش‌ باریک‌‌، و طرف‌ پائینش‌ پهن‌ باشد»‌.


و مثل‌ این‌ است‌ که‌ بگوید‌:
یَحْرُمُ مِنَ السّبَاعِ کُلُّ ذِی‌ نَابٍ‌، وَ ذِی‌ مِخْلَبٍ مِنَ الطَّیْرِ‌، وَ یَحِلُّ البَاقِی‌
«از درندگان‌ آن‌ حیوانی‌ حرام‌ گوشت‌ است‌ که‌ نیش‌ داشته‌ باشد‌، و از پرندگان‌ آن‌ مرغی‌ حرام‌ گوشت‌ است‌
که‌ ناخن‌ درنده‌ داشته‌ باشد‌، و غیر از این‌ دو صنف‌ از سباع‌ و طیور بقیّه‌ اقسام‌ آن‌ حلال‌ است‌»‌.


و همین‌ طور است‌ گفتار حضرت‌ صادق‌ علیه‌ السّلام‌:
کُلُّ مَا غَلَبَ اللهُ عَلَیْهِ مِن‌ أمرِهِ فَاللهُ أعْذَرُ لِعَبْدِهِ
«در هر امری‌ که‌ از جانب‌ خدا پیش‌ بیاید بدون‌ دخالت‌ بنده‌‌، و بدین‌ جهت‌ نتواند بنده‌ تکالیف‌ خود را انجام‌ دهد‌،
خداوند پذیراتر و بهتر قبول‌ کننده‌ عذر از طرف‌ بنده‌ خود می‌باشد"