ویژه نامه شهادت مظلومانه حضرت رقیه علیها السلام {دختر خورشید}

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

صلی الله علیک ایتها الصغیره المظلومة الشهیده
صلی الله علیک یا رقیه ،‌یا باب الحوائج


رقیه دیگر گرسنه نیست , تشنه نیست
دیگر رقیه تب آلود نیست ,

دیگر جای زخم هایش نمی سوزد
دیگر پاهای تاول زده اش درد نمی کند

دیگر از صورت کبود از سیلی اش نمی نالد
رقیه پرکشیده از این خاک سرد
و اینک آرام در آغوش پدر خفته ........


صلی الله علیک ایتها الصغیره المظلومة الشهیده
صلی الله علیک یا رقیه ،‌یا باب الحوائج

"هدیه فاطمی "

[*بین الحرمین*]

2060001.jpg


ارثی ز یاس طایفه بی‌شک نداشتم
بر پهلویم اگر گُل میخک نداشتم

بعد از تو هیچ شب به مدارا سحر نشد
بعد از تو هیچ روز مبارک نداشتم


لعنت به کعب نی، تو گواهی که هیچ وقت
پیراهنی کبود و مشبک نداشتم

گفتند گوشواره ندارد چه دختری‌ست!
بابا به عُجب باطنشان شک نداشتم

با دختران شام اگر حرف می‌زدم
دست خودم نبود، عروسک نداشتم

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

توبچه راازآغوشش می گیری وبه سینه می چسبانی
وازداغی سوزندۀ تن کودک وحشت می کنی.

-رقیه جان!رقیه جان!دخترم! نورچشمم!به من بگو چه شده عزیزدلم!
بگو که درخواب چه دیده ای! تورابه جان باباحرف بزن.

رقیه که ازشدت گریه به سکسکه افتاده است،بریده بریده می گوید:
«بابا، سربابا رادرخواب دیدم که درطشت بود ویزید برلب ودندان وصورت اوچوب می زد.
باباخودش به من گفت بیا.»

توبا هرزبانی که بلدی وباهرشیوه ای که همیشه اوراآرام می کرده ای،
تلاش می کنی که آرامش کنی وازیاد پدرغافلش گردانی،
اما نمی شود،این بار،دیگرنمی شود.

گریۀ او،بی تابی او وضجه های اوهمه کودکان وزنان خرابه نشین را
وسجاد راآنچنان به گریه می اندازد
که خرابه یکپارچه گریه وضجه می شود وصدابه کاخ یزیدمی رسد.

یزیدکه می شنود؛دخترحسین به دنبال سرپدرمی گردد
،دستورمی دهدکه سر رابه خرابه بیاورند.

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

کاش مرده بودم بابا!کاش فدای تومیشدم!

کاش زیرخاک بودم!کاش به دنیانمی آمدم!

کاش کورمی شدم وتورادراین حال وروزنمی دیدم.

مگرنگفته اندبه سفرمی روی بابا؟

این چه سفری بود که میان سروبدنت فاصله انداخت؟

این چه سفری بودکه توراازمن گرفت؟

بابای شجاع من!چه کسی جرأت کردبرسینۀ توبنشیند؟

چه کسی جرأت کرد سرت راازتن جداکند؟

چه کسی جرأت کرد دخترت رایتیم کند؟

توکجابودی باباوقتی مارابرشتربی جهازنشاندند؟

توکجابودی باباوقتی به ماسیلی می زدند؟

توکجابودی باباوقتی کاروان را تند می راندند وزهره مان راآب می کردند؟

توکجابودی باباوقتی آب راازمادریغ می کردند؟

توکجابودی باباوقتی وقتی به ماگرسنگی می دادند؟

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

ای دشمن بی شرم من بابا ندارم
در بین صحرا مانده ام ماوا ندارم

زخمی شدم از بس که در صحرا دویدم
مجروح و زخمی مانده دیگر پا ندارم

دیروز بر دوش عمویم بودم اما
امروز تنها ماندم از ره نا ندارم

سیلی زدی با بغض مانده از سقیفه
محکم بزن چون دیده ی بینا ندارم

چشمم پر از خون شد گمانم ای پدر جان
من فرق با افراد نابینا ندارم

از بس ملامتهای شامی را شنیدم
دیگر برای فحش ها جایی ندارم

تا گیسوانم را بدست باد دادم
گفتم خدا را شکر دیگر نا ندارم

با عمه ام گفتم دعا کن بر وفاتم
از بی کسی خسته شدم بابا ندارم

گوشم شده پاره ز سنگینی سیلی
در فاطمه بودن ببین همتا ندارم

شیرین زبانی کار هر روز رقیه است
بابا ببین مثل گذشته تا ندارم

چشم کنیزی دوخت بر ما مرد شامی
بابا دگر راهی بجز افشا ندارم

با ضربه هایی که عدو بر پیکرم زد
فرقی دگر با مادرت زهرا ندارم

چشمان پر خون شما خیره به من شد
من را ببر بابا که دیگر پا ندارم

اصغر چرمی

[مدینه* خادمه یاس فاطمی *]

السلام علیک یا بنت الحسین شهید


السلام علیک یا سیدتنا رقیه




پنجم صفر سالروز شهادت جانگدازسهساله شهیده کربلا ,


نازدانه آقا اباعبدالله الحسین ، باب الحوائج ، خانم



حضرت رقیه سلام الله علیها بر شیفتگان خاندان



عصمت و طهارت علیهم السلام تسلیت باد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

رقیه ...رقیه نجیب!
ای مهتاب شب های الفت حسین!

ای مظلوم ترین فریاد خسته!
گلِ نازدانه پدر و انیس رنج های عمه!

رقیه... رقیه کوچک!
ای یادگار تازیانه های نینوا و سیل سیلی کربلا!

دست های کوچکت هنوز بوی نوازش های پدر را می داد
و نگاه های معصوم و چشمان خسته ات
نور امید را به قلب عمه می تاباند.

رقیه... رقیه صبور!
بمان، که بی تو گلشن خزان دیده اهل بیت
دیگربوی بهاررا استشمام نخواهد کرد

تو نوگل بهشتی و فرشته زمینی
پس بمان که کمر خمیده عمه، مصیبتی دیگر را تاب نخواهد آورد.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ما گمشدگانیم به عرفان رقیه
دلها شده محزون و پریشان رقیه

او دختر معصوم بود و خواهر معصوم
هم عمه معصوم ،نگر شأن رقیه

حاتم که بود شهره آفاق سخایش
محتاج بود بر در احسان رقیه

پرچم زده در شام نماینده زینب
کنسول گری عشق شد ایوان رقیه

گه سینه زند گاه کند ناله و افغان
این هیئت پرشور محبان رقیه

ذهنش بنمود عمه مظلومانه بگفتا
از جان خودم سیر شدم جان رقیه

رفتی ز برم ای به من غمزده مونس
دل خون شده چو لاله ز هجران رقیه

گوشوارۀ غارت شده ات را بگرفتم
شاید بخندد لب خندان رقیه

رفتم به مدینه نکنم شادی و عشرت
پرسد ز من ار خواهر نالان رقیه

کی خواهر زیبای من عمه به کجا رفت
آخر چه بگویم به عزیزان رقیه

گویم به دل ویران مکان شد به عزیزم
آمد پدرش در شب پایان رقیه

بگرفت به دامان سر خونین حسین را
آلوده به خون شد بله دامان رقیه

لبهای پدر بوسه زد و جان به رهش داد
بگریست بر او دیده مهمان رقیه