| ❤ |
تکیه بزن بر منبر امامت
ریسه های ستارگان، سقف بالای سرت را چر
اغانی کرده اند.
نرگس و یاس، دامان خود را زیر پایت گسترده اند.
صلوات بر لب های مؤمنین گل می دهد
و عطر تکبیر و تهلیل از آن برمی خیزد.
دود اسپند و بوی عود و عطر مشک، در هم می آمیزند.
بوتران، گرد وجودت دست افشانی می کنند.
و قاصدک ها، در باد به رقص می آیند تا این
خبر خوش و مبارک را در عالم بپراکنند.
منبری از نور چیده شده است تا تو بر آن تکیه بزنی.
نزهت بادی
| ❤ |
آغاز امامت نور
خداوند، سرنوشت زمین را به تو سپرده است.
در این ثانیه های تازه، در این شکوه دیرین سال رحمت که امروز این گونه
سرشار است، پای هر دریچه ستاره ای می درخشد و هیاهویی است آغاز روزی
این چنین را؛ آغاز امامت نور، آغاز امامت آخرین ستاره بیدار.
شایسته ایستاده ای و چراغ های راه، در سرانگشتان اشارتت روشن شده است.
شایسته ایستاده ای و خورشید، بر پلک های آفتابی ات سجده برده است.
شایسته ایستاده ای و این آغاز روزهای انتظار است.
این روز فرو خفته را برانگیخته ای در صبحی روشن؛ آخرین وعده
الهی محقق شده است.
شایسته ایستاده ای و بر شانه های استوارت، بهار بوسه داده است؛
حضور روشنت امید این روزهاست.
شایسته ایستاده ای و اشتیاق امامتت، این فرودست را به فرادست
پیوند زده است.
زمین در پوست خود نمی گنجد و چراغ های هدایت،
در دست های مهربانت روشن است.
تو آن سایه مهربانی که وعده حتمی خداوندی برای این روزهای مکرر و مکدر.
وعده نور، جذبه فلق است و کرانه های آسمان، خلاصه شده در چشم هایت.
جذبه فلق است و اولین روزی که ردای امامت به تن کرده ای.
جذبه فلق است و روزی سرشار از آینه.
نجوای گداخته ام را به شور، در جای جای خاک رها کرده ام.
جهانی در مقابل شکوهت خم شده است. نعمت، بر ما تمام و شب
چون روحی سرگردان، در بیابان های پیکر خویش فرو ریخته
است و روز با برقی از دیدگان سرشارت آغاز شده است.
بوی بابونه فضا را آکنده است؛
اولین روز امامتت، اولین روزی است که جهان،
با شوق در جذبه نورت ته نشین شده است.
امروز اولین روزی است که خداوند سرنوشت زمین را به تو سپرده است.
| ❤ |
يابن الحسن ! مولاي من !
امروز، خورشید مهربان تر از همیشه بیدار می شود.
روز از شانه های تو آغاز می شود
تا جهان، بزرگی ات را ببیند؛
چون بزرگی ابراهیم خلیل علیه السلام
در برابر بتانی که فرو ریختند.
ملکوت را در دست هایت به تماشا می گذارند
تا رسولان بی رسالت دنیازده، ب
هشت را پیچیده در قنوتت به تماشا بنشینند.
جهان، خلاصه ای از لبخند توست
که امامتت را تمام آبشارها قیام می کنند
و جنگل ها قامت می بندند.
بزرگی؛ چون پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله . ب
زرگی؛ چون وحی،
چون پدرانت ردای پیامبر صلی الله علیه و آله
بر دوشت آواز عدالت سر می دهد
و شمشیر سرْ شکافته پدر بزرگوارت علی علیه السلام ،
در دست هایت مشق عشق می کند.
| ❤ |
مهدیا!
جانها، شورانگیز از یاد دلربای توست. شقایق های شادی بشر،در شبستان شیدایی تو می كاود و شایسته ترین بندگان خدا، شب ها و روزها،
شرط تداوم حیات خویش را در آویختن به شاخه طوبای محبت تو می دانند.
دلها به یاد تو می تپد و روشنی نگاه منتظران به افق خورشید ظهور توست
ای برترین افق برای پرواز پرندگان آرزو، ای تجلی آبی ترین آسمان امید،
ای منتهای برترین خیال هستی، ای آرمان همه چشم انتظاران،
دنیا نیازمند ظهور توست، و قلب انسانها به شوق زیارت روی دلربای تو می تپد.
ای قلب عالم امكان، بیا و گـَرد گامهایت را توتیای چشمانمان قرار ده.
بیا كه نوای دل انگیز توحیدت را با گوش جان شنواییم.
| ❤ |
احمدبن اسحاق می گوید: روزی نزد حضرت عسکری رفتم و پرسیدم:
ای پسر رسول خدا! امام و جانشین پس از شما کیست؟
پس آن حضرت به درون خانه رفت و بازگشت در حالی که
پسری سه ساله که صورتش همچون ماه تمام می درخشید
بر دوش خویش داشت و فرمود:
«ای احمد بن اسحاق! اگر نزد خدای متعالی و حجت های
او گرامی نبودی، پسرم را به تو نشان نمی دادم.
همانا او هم نام و هم کنیه رسول خدا و کسی است که
زمین را از عدل و داد پر می کند».
گفتم: سرور من! آیا نشانه ای است که قلبم به آن آرام گردد؟
در این هنگام، کودک لب به سخن گشود و
به زبان عربی روان گفت:
«من بقیة اللّه در زمین هستم که از دشمنان خدا انتقام
خواهم گرفت. ای احمد بن اسحاق! پس از اینکه با چشم
خود می بینی در پی نشانه مباش».
| ❤ |
حکومت صالحان
پیش از تو، یازده ثمره دیگر از شجره نبوت
بر این منبر امامت ایستاده و خطبه ولایت خوانده بودند.
نخستین دست ولایت در غدیر خم، با دست رسول الله صلی الله علیه و آله
برافراشته شد و ندای «مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَهَذا عَلِیٌّ مَوْلاهُ»،
با صدای پیامبر اعظم صلی الله علیه و آله بر آسمان ها طنین انداخت.
آن روز خداوند، دین خویش را با آغاز امامت امیرالمؤمنین علی علیه السلام
کامل کرد و امروز، به واسطه حضور تو، آن را به تمامیت خویش می رساند.
اگرچه دشمنان حق، بارها امامان پیش از تو را آزردند
اما بنا به وعده الهی، عهد امامت به نااهلان نرسید
و از مسیر الهی خویش بیرون نرفت.
امروز، روز آغاز حکومت صالحان بر زمین است.
| ❤ |
زمزمه های خوش ظهور
امروز، روز جهانی عشق است؛
روز جهانی شمشادهای جوان، روز جهانی لبخندهای از
سر شادی، روز جهانی آرمان های به اجابت رسیده... .
حالا همیشه، همه چیز سپید است، همه چیز خالص است.
می شود نفس عمیقی کشید و به حکومت جهانی و تازه
تاسیس مهدی(عج)، امیدوار و سرخوش بود.
آقا که باشد...
آقا که باشد، حتی خارهای باغ هم با رهگذران مهربانند.
آقا که باشد، باران همیشه هست.
خورشید، تن هیچ نازکی را پژمرده نمی کند و نمی سوزاند.
شومی و دلهره آوری، از اخبار جهان پاک می شود و بدطینتی
و بدخواهی، از قاموس الفاظ آدمیان، بیرون می رود.
آقا که باشد، «زندگی» به زندگی ما برمی گردد و همه
جعفر کذاب ها، از شهر و دیار ما فراری می شوند.
| ❤ |
نهم ربیع عید ولایت ، تابد به عالم نور هدایت
یا حجة بن العسکری جانم فدایت
لبخند خورشید ، بر ارض و سما ، شور و شعف شد ، در دل هویدانور امامت ، شد جلوه گر در ، شمس جمال ِ ، مهدی زهراشاهنشهی و عالم هستی گدایت ، یا حجة بن العسکری جانم فدایت
نهم ربیع عید ولایت ، تابد به عالم نور هدایت
یا حجة بن العسکری جانم فدایت
سید العالم ، جان جهانی ، جان جهانی ، آرام جانینورُ الکواکب ، امام غائب ، حجت اللهی ، صاحب زمانیکبوتر دل می زند پر در هوایت ، یا حجة بن العسکری جانم فدایت
نهم ربیع عید ولایت ، تابد به عالم نور هدایت
یا حجة بن العسکری جانم فدایت
به خوشحالی ِ ، ام ابیها ، به ذریه ی ، پاک مصطفیدعا کن شود ، رزق جمع ما ، هم سامرا و ، هم کرببلاای قربان نافله و ذکر و دعایت ، یا حجة بن العسکری جانم فدایت
نهم ربیع عید ولایت ، تابد به عالم نور هدایت
یا حجة بن العسکری جانم فدایت
غرق گناهم ، بده پناهم ، در سوز و آهم ، ای تکیه گاهم
از همه جا من ، درمانده گشتم ، اما تو دادی ، دوباره راهمنفسم را کن ذبیح صحرای منایت ، یا حجة بن العسکری جانم فدایت
نهم ربیع عید ولایت ، تابد به عالم نور هدایت
یا حجة بن العسکری جانم فدایت
| ❤ |
اینک این دوازدهمین آفتاب!
یازده چراغ آفتاب نما، یازده تلألؤ شب فروز،
یازده نور بی سایه، از آسمان محمد صلی الله علیه و آله دمید،
ولی پراکندگی جان های امت و دشمنی دشمنان، به سنگ کینش شکست.
یازده بار حمیت بشر امتحان شد و یازده نمره سرخ مردودی
و یازده امام شهید ماند و داغ ننگ بر جبین زمان.
اینک این دوازدهمین ستاره از چشم ها پنهان است.
شاید تفرقه در جان امت، به اتفاق گراید؛
شاید زمان به اندازه حرمت نگاه موعود،
تطهیر یابد؛ شاید فراقش، عبرت تاریخ گردد.
اینک این امام غائب، در تقدیر آرزوهای زمین نهان می ماند
تا زمانی که دل ها یکدل شود؛ تا زمانی که
چشم ها را برای دیدنش آب زنیم.
زمین از حجت خالی نمی ماند
وقتی امامی می رود، امت سرگردان و پریشان، جان آشفت
ه به درگاه برگزیده و جانشینش می کشاند و دل به هوای کوی او می دهد.
وقتی امامی می رود، زخم هجران، دل مستمند شیعه را
نگاه جانشینش التیام می دهد. اینک چه شده؟
آیا بعد از ماه یازدهم، آسمان شیعه تاریک خواهد ماند؟!
آیا تقدیر شیعه، بی امامی است؟!
این سؤالی بود که در جان انبوه جمعیت، آتش افکنده بود.
ناگهان نوری و بوی یاسی آشنا، در میان جمع پیچید.
کوچه های دل قوم، انگار عمری آب و جارو
شده بود، برای قدوم این مسافر!
ناگهان، نوری در هیئت کودکی به قامتْ خرد
و به قیمت بی کران، ظاهر شد.
صدایی دل نشین گفت:
«چه کسی بر امام نماز می گزارَد جز امام؟!»
گل نرگس، نماز گزارد؛ پس چهار تکبیر گفت به غفلت
و قدرنشناسی بشر؛ چهار تکبیر گفت به خواب مردمان.
خواست که پرده نشینی اراده کند آن نگار تا پرده ها
از چشم بشر فرو افتد و حجاب ها از باور مردمان
کنار رود؛ تا دوباره بیاید آن ماه همیشه.
| ❤ |
مولای آخرین!
راست گفته بودی که از حال هیچ کدام ما غافل نیستی.
راست گفته بودی که می آیی و از میان آن همه جاده های
متقاطع، دستان ما را می گیری و خط مستقیم را نشانمان می دهی.
ما تازه حالا می فهمیم همه ایامی که فکر می کردیم شادیم
و سرحالیم، فقط خیال بوده است. خوشی و شادی حقیقی
را تا امروز حس نکرده بودیم و نچشیده بودیم.
اینک تو آمده ای؛ با پرچم سبز ولایت... و ما وضو می گیریم
تا نماز عشق را با تو اقامه کنیم
«وَ نَحْنُ نَقُولُ الْحَمْدُللّه ِ رَبِّ الْعالَمِینَ...».
در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)
مجوز های ارسال و ویرایش
نقل قول
