ویژه نامه رحلت پیامبر اکرم (ص) ۩ هجرت خورشید عشق۩

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

همه جا غم است، همه جا ماتم!
گویی توفان خاموشی در آسمان ها وزیده
و زمین در حوالی رستاخیز است!
حتی صدای سکوت، غمگین است!
بغضی سنگین بر گلو و داغی شگرف،
بر دل سنگینی می کند؛
کم کم نجوای مرثیه هایم سکوت را می شکند:

چه غم دارد، خدایا، این دل من!
گرفته رنگ غم، هم منزل من

می خواهم سر به دیوار «بقیع» بگذارم
و با تمام توان گریه کنم؛

برای سکوت علی علیه السلام ،
برای گریه های زهرا علیهاالسلام ،

برای غربت پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم ،
برای فرداهای حادثهسازِ مدینه،

برای مظلومیّت حسن علیه السلام ،
برای تنهایی حسین علیه السلام ،
و برای ........

چگونه می توانم گریه نکنم

چگونه می توانم، منبر پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم را

زیر پای «نامحرمان» ببینم و فریاد ابوذرانه
خود را در گلو نگهدارم!

چگونه می توانم وقتی نخل های «فدک» می گریند،
من خاموش باشم!

وای،اگر تاریخ، زبان به شِکوه بگشاید!
وای، اگر تاریخ، پرده از اسرار درونی زمین بردارد!


... و اینک پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم ،
معراج روحانی خود را به تماشا نشسته و اندوه
واره های فردا را، مرور می کند؛

فردایی که فرزندان قابیل را به مسندها خواهد نشانید
و آزادگان امترا به ارتفاع دارها خواهد سپرد!

فردایی که دست های معاویه را با خون بنی هاشم علیه السلام ،
خضاب خواهد کرد!

فردایی که به اذن خلیفه گان،
مؤمنین را در مساجد، گردن خواهند زد!

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

یا رسول اللّه صلی الله علیه و آله وسلم :

می رَوید امّا زمین، بعد از شما
می شود اندوهگین، بعد از شما

خون ز خون می روید و گل می کند
وای بر حال زمین، بعد از شما!

یا رسول اللّه صلی الله علیه و آله وسلم ،
ای آفتاب عالمتاب «لَولاکْ»!
ای آیت آیینه گشته از
دلِ افلاک تا خاک! ای رَحمةٌ لِلعالَمین!
ای مشرق سبز طلوع روشنِ دین!
تنهاترین محبوب یزدان!
ای سینه آیینه پوش مِهر قرآن!

جاری ترین نعمت در سایه هستی؛ تو هستی!

به رغم مدّعیانی که منع عشق کنند
جمال چهره تو، حجّت موجّه ماست

اگر به زلف دراز تو دست ما، نرسد
گناه بخت پریشان و دست کوته ماست

یا رسول اللّه صلی الله علیه و آله وسلم !
امروز ماتم سرای دل را به نام تو، سیه پوش کرده ایم
و نام مبارک تو را با درود و تحیّت بر زبان جاری می سازیم.

سرشار از اندوهان تو،
با مویه های غریبانه حضرت زهرا علیهاالسلام ؛
با گریه های جانکاهحضرت علی علیه السلام ؛
با بی قراری حضرت جبریل علیه السلام
و با شور و غوغای فرشتگان، همراه می شویم
و به یاد گیسوانِ عنایتت، گیسو پریشان،
مرثیه های تنهایی را زمزمه می کنیم.

درود خداوند، بر تو، بر زندگی ات،
بر روشنایی راهت،
بر عروج روحانی و رستاخیز جسمانی ات!
از ساعتی که به دنیا آمدی و در ساعتی که
نیازمندانِ شفاعت را دستگیر خواهی بود!

مولا جان، یا سیّدی!
ما را به جرعه ای از یک تبسّم، میهمان کن.

سیدعلی اصغر موسوی

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

از شتاب باز مانده اند ثانیه های تندپای آمدن.
زمان در گیرودار تردیدی گنگ، وامانده است آمدن یا نیامدن را.

دستی نامرئی، عقربه های زنگ خورده زمان را اشارت
می کند به توقف دو منتهی الیه سکون، تا لحظه ها از راه
نرسند ناگهان ترین اتفاق تلخ تاریخ را.

آسمان در بُهتی مملو از اندوه، جامه ای سیاه بر تن کشیده است.
ستارگانش، چشمه چشمه اشک شده اند، آسمان می شنود ضجه های تلخی
را که در گوشه کنار افلاک، در گلو، سترون مانده است.

این آسمان است که می گرید.
این خورشید است که قطره قطره ذوب می شود.
این خورشید است که دل آسمان، زانوی غم بغل گرفته است و می گرید.

این ماه است که ذره ذره آب می شود، مهتابی ترین لحظه هایش را.
این ماه است که سر بر دیوار نهاده است و اشک می شود
غم و اندوه از دست دادن پدر را؛

او که نبض کائنات، با گردش سرانگشتش ضربان گرفته است. آسمان می
شنود ستاره هایی را که در کنار در ایستاده می گریند
و آخرین بارقه های امید، در چشمانشان سوسو می زند

بی هیچ نوری که زمان رسیده است، زمان رفتن رسیده است و باید رفت تا رسید.
ناله از سنگ برمی آید و جان از جسم صعود می کند.
وحی نازل می شود و روح، پرواز آغاز می کند.

«... انّا لله و انّا الیه راجعون. ..»

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

داغ رحلت رسول خاتم است

هر طرف که بنگری، به رنگ و بوی ماتم است
ای امین وحی و دین

این مدینه تو نیست مانده این چنین غریب
همچو خاتمی که یک نگین از آن کم است

خلوت دل غمین حضرت امیر اشک و ناله محرم است
زخم جانگداز دختر تو تربت مطهر تو مرهم است

سیلی و رخ کبود ماه دود و آتش و فشار پشت در
تازیانه، زخم سینه، بانوی شکسته بال و بی پناه

آه ای مبشّر عدالت و برابری
ای رسول رحمت و برادری

این همه جسارت و ستم به پیش چشم توست
گرچه دیده خدایی تو بر هم است

اینک این مدینه است و کوچه های پر ز غربتش
این بقیع و مسجد و بلال و فاطمه در انتظار

یک طرف دل شکسته حسین و زینب و حسن
یک طرف، علی و فاطمه، ز رحلت تو سوگوار

رفتی ای قرار دل
ای که پر کشیده ای به سدره حضور و بارگاه نور
آه ای کلیم حق، حبیب آفریدگار

جواد محدثی

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

ماتم گرفت حال و هوای مدینه را
پوشید کعبه رخت عزای مدینه را

خاکم به سر که دست اجل تیشه بر گرفت
وز پا فکند نخل رسای مدینه را

رکن علی شکست ز فقدان مصطفی
در برگرفت خاک، صفای مدینه را

زین غم که در محاق نهان ماه یثرب است
ابر عزا گرفت فضای مدینه را

ای دل بیا چو(شاخه حنانه) ناله کن
بنگر به ناله ارض و سمای مدینه را

آدم گریست تا که ملائک به روی دست
بردند سوی سدره همای مدینه را

جسم نبی سه روز زمین ماند و آسمان
سایه فکند کرب و بلای مدینه را

بر بام بیت وحی برافراشت دست کفر
از دود درب خانه لوای مدینه را

دردا که جای تسلیت از کین عدو شکست
آیینه رسول نمای مدینه را

دردا که دشمنان جلوی چشم فاطمه
بستند دست عقده گشای مدینه را

تسکین شود مگر، دل زهرا در این عزا
بسرود(رستگار) عزای مدینه را

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

این آسمان است که می گرید

ز شتاب باز مانده اند ثانیه های تندپای آمدن.
زمان در گیرودار تردیدی گنگ، وامانده است آمدن یا نیامدن را.

دستی نامرئی، عقربه های زنگ خورده زمان را اشارت می کند
به توقف دو منتهی الیه سکون، تا لحظه ها از راه نرسند ناگهان ترین
اتفاق تلخ تاریخ را. آسمان در بُهتی مملو از اندوه، جامه ای سیاه بر تن کشیده است.

ستارگانش، چشمه چشمه اشک شده اند، آسمان می شنود ضجه های تلخی
را که در گوشه کنار افلاک، در گلو، سترون مانده است.

این آسمان است که می گرید.
این خورشید است که قطره قطره ذوب می شود.
این خورشید است که دل آسمان، زانوی غم بغل گرفته است و می گرید.

این ماه است که ذره ذره آب می شود، مهتابی ترین لحظه هایش را.
این ماه است که سر بر دیوار نهاده است و اشک می شود غم و اندوه
از دست دادن پدر را؛ او که نبض کائنات، با گردش سرانگشتش ضربان گرفته است.

آسمان می شنود ستاره هایی را که در کنار در ایستاده می گریند
و آخرین بارقه های امید، در چشمانشان سوسو می زند، بی هیچ نوری
که زمان رسیده است، زمان رفتن رسیده است و باید رفت تا رسید.

ناله از سنگ برمی آید و جان از جسم صعود می کند. وحی نازل می شود
و روح، پرواز آغاز می کند.

«... انّا لله و انّا الیه راجعون. ..»

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

نفس هاى آتشین تو، در کلمه کلمه معجزه جاویدانت تا همیشه زنده است
و «کلام» ـ که اعجاز توست ـ هر بار با زبانى دیگر و
بیانى دیگر، خوانده مى شود و اوج مى گیرد.

کلام تو که همان کلام الهى است، همچون چشمه اى لایتناهى است
و هنوز بر دشت هاى دور و کویر خشک جان هاى مرده نازل مى شود.

هنوز صداى «إِقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ الَّذىِ خَلَقَ» است که مى آید و
در غارهاى تفکر مشتاقان، نداى عرش را برمى انگیزد.

هنوز صداى «اِقْرَأْ وَ رَبُّکَ الاْءَکْرَم»، دیدگان حقیقت طلب را به
خوانش صحیفه هاى رحمت فرامى خواند و دست هاى
شکرگزار را به نوشتن کتیبه هاى تفسیر.

پیامبر خواهد رفت، ولى هر باره هزاران جان تحول یافته مثل
پیامبر خواهند آمد و هزاران بار دیگر نغمه هاى
الهام، دهان به دهان تکثیر خواهد شد.

[طهورا*کنیز فاطمه زهرا(س)*]

امام علی (ع) فروتنی او را چنین بازگو می‌کند :
محبوبم محمد (ص)، پای شتر را خود می‌بست، خود به حیوانات علف می‌داد،

با دستش گوسفند را می‌دوشید و بر لباس و کفش وصله می‌زد.
یارانش جلوی پایش برنمی‌خاستند؛ زیرا می‌دانستند این کار را دوست نمی‌دارد.

چیزی را که از بازار می‌خرید، خود به خانه می‌آورد.
هر گاه سواره ره می‌سپرد، اجازه نمی‌داد کسی پیاده همراهش بیاید. می‌خواست او نیز سوار شود،

اگر نمی‌پذیرفت می‌فرمود: جلوتر برو و در جایی که می‌خواهی منتظر باش. من نزد تو می‌آیم.
می‌فرمود: کسی فروتنی نکرد، جز آن که خداوند او را بالا بُرد.

همواره می‌فرمود: ای مردم! مرا برتر از مرتبه‌ام ندانید؛
پروردگار پیش از آن که مرا پیامبر قرار دهد، بنده ساخته است.

می‌فرمود: در ستودن من از اندازه تجاوز مکنید؛
آن چنان که مسیحیان در مورد عیسی (ع) کردند.
همانا که بندة خدایم. دربارة من بگویید: بنده و رسول خدا.

برگرفته از کتاب همنام گلهای بهاری
نوشته حسین سعیدی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

نفس هاى آتشین تو، در کلمه کلمه معجزه جاویدانت تا همیشه زنده است
و «کلام» ـ که اعجاز توست ـ هر بار با زبانى دیگر و
بیانى دیگر، خوانده مى شود و اوج مى گیرد.

کلام تو که همان کلام الهى است، همچون چشمه اى لایتناهى است
و هنوز بر دشت هاى دور و کویر خشک جان هاى مرده نازل مى شود.

هنوز صداى «إِقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ الَّذىِ خَلَقَ» است که مى آید و
در غارهاى تفکر مشتاقان، نداى عرش را برمى انگیزد.

هنوز صداى «اِقْرَأْ وَ رَبُّکَ الاْءَکْرَم»، دیدگان حقیقت طلب را به
خوانش صحیفه هاى رحمت فرامى خواند و دست هاى
شکرگزار را به نوشتن کتیبه هاى تفسیر.

پیامبر خواهد رفت، ولى هر باره هزاران جان تحول یافته مثل
پیامبر خواهند آمد و هزاران بار دیگر نغمه هاى
الهام، دهان به دهان تکثیر خواهد شد.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

بدرود، جان جهان!

لرزه بر اندام ناهموار خاک افتاده است.
انگار قیامت کبری فرا رسیده و اسرافیل، دم خویش را بی دریغ
در بطن صور، رها کرده است!

کوه ها، خاک یتیمی بر سر می ریزند و اشک ها امان دریا را بریده است.
خورشید، چگونه بی تلألوی جمال تو بر آسمان جلوه نماید؟
فردا چگونه خورشید برآید و روی تو را نبیند؟

ای رسول خدا! شب هنگام نزدیک است و ماه، تمام این
خاک را به دنبال تو خواهد گشت.

شب نزدیک می شود و نسیم نیمه شب، چون همیشه صدای
مناجات تو را جستجو خواهد کرد.

برخیز مرد! چگونه می توانی «حرا» ـ این وعدگاه محبوبت را ـ در
حسرت نجوایت بگذاری؟

برخیز ای حبیب خدا! نکند از مدینه دلتنگ شده ای؟
بعد از تو چه کسی پشت و پناه این خانه خواهد بود؟
زمان چگونه گذر کند از این روزهای تلخ؟

کاش زمان می ایستاد!
ای «رحمةٌ اللعالمین»! جهان را چگونه در ماتمت تنها می گذاری؟

صدای آشنایت را از کویر دل های این مردم نگیر!
مگذار مچاله شود اشتیاق اویس قرنی ها و ابوذرهایت.

مگذار گرد یتیمی، روشنای دیدگان دوخته بر قامت پهان تو را پنهان!
مگذار دشنه های کینه سینه سینای علی علیه السلام را نشانه رود!
مگذار تا آتش دشمنی ها بر دامان آسمانی زهرای علیه السلام تو شرر بزند.

بدرود، ای بهانه خلقت آسمان ها و زمین!
بدرود، ای سرچشمه برکات!
بدرود، ای جان جهان!

علی خالقی