کعبه را بدین گریانی، چشمی ندیده است.
«سعی»، از «صفا» افتاده است.
«زمزم» نمی جوشد.
پروازِ معرفت، در «مشعر» و «مِنی» اوج نمی گیرد.
مدینه به دلداری کوفه نمی آید و همه جا بیت الاحزان علوی است.
امروز، عدالت را گلویی حق گو گم شده است و حقیقت
را از مدار خود دور کرده اند.
گل های معرفت و مهربانی، یک یک پژمردگی را رودررویند
و آواز کبوترهای حرم چه حُزنی دارد.
ذوالفقار، از جهاد، غمگین باز می گردد و محراب
و منبر دیگر نمی گریانند، بلکه می گریند.
آیا آسمان، عهدی را که با زمین بسته بود، از یاد برده است؟
آسمان را با زمین پیمانی بود که هرگز سایه از او بر نگیرد
و هماره او را در پناه خود دارد.
این گریستن ها را پایانی نیست؟
این «دریغا» گفتن ها را آرامگه کجاست؟
علی آن آموزگار سروری، بر سر و روی اهل زمین، دیگر نمی تابد
و خورشید حقیقت خود را به پشت ابرهای دنیا کوچانده است.
فریاد از این همه جفا که بر سعی و صفا می رود!
زمین و زمان بگریند بر زمزمه های قلب زمزم.
کعبه از این بیش خود را نیاراید و سیه جامه بر تن کند
که اقبالِ دوران را قبله های اموی به خود خوانده است.
او را از خاکیان، قدمی چند دور کردند و کلید خانه او را به
بال افلاکیان بستند؛ امّا تا همیشه زمان، خاک و افلاک وامدار پاکی اوست.
نقل قول
