خلاصه مصائب جانسوز چهارده معصوم"عليهم السلام"

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

اواخر دعاى روز عرفه

روايت از حضرت عيسى (عليه السلام ) است فرمود: اشقى الناس من هو معروف عن الناس بعلمه مجهول بعمله ؛ شقى ترين مردم آن است كه مشهود باشد به علمش ولى مجهول باشد به عملش .




به پيروان امير المؤ منين (عليه السلام ) را مى گويند شيعه يعنى هم در گفتار و هم در رفتار و هم در عمل مثل طبيب اگر در طبابت وارد نباشد آيا صحيح است به او بگويند دكتر اگر يك طبيب واردى باشد داروى مسكن مى دهد كه اثر كند

و الا ممكن است دارو مسموم باشد نه تنها منفعت نكند بلكه ضرر كند گفتار هم همين است وقتى كه گفتار انسان صحيح باشد اثراتش هم زياد است

هزاران نفر از جاهلان به وجود اين مبلغ هدايت مى شوند شما ببينيد در روايت دارد مداد علماء افضل است از خون شهداء به قول حضرت آيه الله العظمى امام خمينى (ره ) عليه اسلام بدون روحانيت مثل كشور است بدون طبيب . بنابراين حيات ما، ممات ما، طلاق ما، عقد ما، ارث ما، هستى ما وابسته به روحانيت است براى اينكه اينها وارث انبياء هستند.

((مصباح الشريعه ، ص 408)).

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

مژده بر شيعه و پيروان على (عليه السلام )

عن جابر بن عبد الله الانصارى قال قال رسول الله (صلى الله عليه و آله و سلم ) الا ابشرك يا ابا الحسن قال بلى يا رسول الله قال هذا جبرئيل يخبرنى عن الله جل جلاله انه اعطى شيعتك و محبيك سبع خصال الرفق عند الموت و الانس عند الوحشه و النور عند الظلمه و الا من عند الفزع و القسط عند الميزان و الجواز على الصراط و دخول الجنه قبل الناس نورهم يسعى بين ايديهم و بايمانهم .



((خصال صدوق ، ص 402)).


جابر مى گويد رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم ) به على (عليه السلام ) فرمود: يا على بشارت بدهم به شما. عرض كرد بلى يا رسول الله .

فرمود: اين جبرئيل است كه به من خبر داد از طرف خداى بزرگ كه هفت خصلت به دوستان تو مرحمت مى كنم .

اولمدارا كردن در وقت مرگ كه مشكل ترين ساعت هنگام مرگ است ، خدا نكند كه اعمال انسان مورد قبول خداوند و رسول نباشد در آن وقت دادرس هم نيست مگر قلب پاك و عمل شايسته .

دوم ماءنوس بودن در حال وحشت شايد همان شب اول قبر باشد كه انسان خيلى وحشت دارد.

سوم نورانى كردن در وقت تاريكى در روايت هم دارد قبر ندا مى كند كه اى صاحب من انا بيت الظلمه اتينى سراجا؛ من خانه اى هستم تاريك براى اين خانه چراغ بفرستيد.

چهارم : امان دادن در وقت ترس و خوف

پنجم ؛ رفتار كردن عادلانه ، هنگامى كه در پاى ميزان اعمال قرار گرفتن .

ششم : اجازه عبور كردن پل صراط در آنجا هم خداوند كمك مى كند به شيعيان على (عليه السلام ).

قرآن كريم هم به اين مطلب اشاره مى كند.
مى فرمايد: فمنهم من يمشى على بطنه و منهم من يمشى على رجلين و منهم من يمشى على اربع يخلق الله ما يشاء ان الله على كل شى قدير(4).


بعضى مانند مارها بر شكم راه مى رود، بعضى مانند انسان ها بر دو پا راه مى روند، بعضى مانند اسب ها و يا شترها بر چهار با حركت مى كنند، هر طورى كه بخواهد خداوند قدرت دارد.


خصلت هفتم داخل شدن به جنت است قبل از همه مردم و نور مى دهد اطراف آنها را به واسطه بيرون كردن به خداوند و رسولش را اين اوصاف مختص به شيعيان پاك حضرت امير المؤ منين على (عليه السلام ) است .

عن سليمان بن مهران عن جعفر بن محمد (عليه السلام ) انه قال اذا هم العبد بحسنه كتبت له حسنه فاذا عمله ما كتبت له عشر حسنات و اذا هم بسييئه لم تكتب عليه فاذا عملها اجل تسع ساعات فان ندم عليها و استغفر و تاب لم يكتب عليه و ان لم يندم ولم يتب منها كتبت عليه سيئه واحده .

((خصال ، ج 2، ص 418)).

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

مژده بر شيعه و پيروان على (عليه السلام )

اگر انسان اراده كند كه عمل خوبى را به جاى آورد فورا براى او حسناتى نوشته مى شود هنگامى كه به جاى آورد عمل خوب را ده برابر ثواب و حسنات نوشته مى شود.

ولى اگر اراده كرد كه گناهى را انجام بدهد، نوشته نمى شود و اگر گناه را انجام داد مدت نه ساعت به او مهلت داده مى شود، اگر پشيمان شد و استغفار كرد ديگر گناه او نوشته نمى شود و اگر پشيمان نشد و توبه نكرد آن وقت نوشته مى شود به او يك گناه

خداوند آن قدر با بندگان خود مهربان است يك ثواب را ده برابر اجر و مزد مى دهد ولى اگر گناه كرد نوشته نمى شود مگر يك گناه .




از مرحوم آيت الله العظمى حاج شيخ عبد الكريم حائرى نقل شده است زمانى كه در سامراء مشغول تحصيل علوم دينى بودم اهل سامراء به بيمارى وبا و طاعون مبتلا شدند و همه روزه عده اى مى مردند روزى در منزل استادم مرحوم سيد محمد فشاركى عده اى از اهل علم جمع بودند ناگاه مرحوم آقاى ميرزا محمد تقى شيرازى تشريف آوردند و صحبت از بيمارى وبا شد كه همه در معرض خطر مرگ هستند.



مرحوم ميرزاى شيرازى فرمودند: اگر من حكمى بكنم آيا لازم است انجام شود يا نه نه همه اهل مجلس پاسخ دادند بلى .

فرمود: من حكم مى كنم كه شيعيان ساكن سامراء از امروز تا ده روز همه و همه مشغول خواندن زيارت عاشورا شوند و ثواب آن را به روح نرجس خاتون والده ماجده حضرت حجه بن الحسن (عليه السلام ) هديه نمايند تا اين بلا از آنان دور شود اهل مجلس اين حكم را به تمام شيعيان رسانيدند و همه مشغول خواندن زيارت عاشورا شدند.


از فرداى آن روز تلف شدن شيعه موقوف شد و همه روزه تنها عده اى از سنى ها مردند به طورى كه بر همه آشكار گرديد برخى از سنى ها از آشنايان شيعه خود پرسيدند سبب اين كه ديگر از شما كسى تلف نمى شود چيست به آنها گفته زيارت عاشورا مى خوانيم .


آنها هم مشغول شدند خواند زيارت عاشورا و بلا از آنها هم بر طرف گرديد.

((داستان هاى شگفت ، دستغيب ص 399)).

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

مژده بر شيعه و پيروان على (عليه السلام )

عن ابن عباس قال قال رسول الله (صلى الله عليه و آله و سلم ) لو انا الغياض اقلام و البحر مداد و الجن حساب و الانس كتاب ما احصوا فضائل على بن ابى طالب (عليه السلام )؛ ابن عباس مى گويد: پيغمبر اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم ) فرمود: اگر همه درخت ها قلم بشود و دريا مركب بشود جنى ها حسابگر باشد انسان ها نويسنده باشد نمى توانند فضائل على بين ابى طالب (عليه السلام ) را به حساب بياورند.


((بحار الانوار، ج 40، ص 70، حديث 105))

عن ابى بصير قال قال رسول الله 9 ان الله تبارك و تعالى فرض العلم عن سته اجزاء فاعطى عليا منه خمسه اجزا وله سهم فى الجزء الآخر مع الناس .

ابوبصير مى گويد رسول اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم ) فرمود است خداوند تبارك و تعالى علم را بر شش جزء نوشته است پس عطا كرده به على بن ابى طالب پنج جزء از آن شش جزء و عطا كرده بر جميع مردم يك جزء و على (عليه السلام ) در آن يك جزء هم سهيم مى باشد.


((بحار الانوار، ج 40، ص 143، حديث 48)).

و روى انه كان النبى (صلى الله عليه و آله و سلم ) اذا نزل عليه الوصى ليلا لم يصبح حتى يخبر به عليها و اذا نزل عليه الوحى نهارا لم يمس حتى يخبر به عليا؛

روايت شده بر اينكه بر پيغمبر خدا اگر شب وى نازل مى شد صبح طلوع نمى كرد تا اينكه حضرت امير المؤ منين (عليه السلام ) با خبر باش و اگر روز وحى نازل مى شد به رسول خدا آن روز شب نمى شد تا اينكه على (عليه السلام ) با خبر باشد.

((بحار الانوار، ج 40، ص 151)).

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

مژده بر شيعه و پيروان على (عليه السلام )

روايت ديگر از خود على (عليه السلام ) است مى فرمايد: لو شئت لا وقرت سبعين بعيرا فى تفسير فاتحه الكتاب ؛ اگر بخواهم مى توانم هفتاد تا بار شتر از خداوند قادر توانا آن قدر قدرت و فضيلت داده به على (عليه السلام ) كه مى فرمايد هفتاد بار شتر فقط از سوره حمد مى توانم تفسير بنويسم وقتى كه اين قول را از على (عليه السلام ) يافتند آنها گفتند مطلب همين است .



((بحار الانوار، ج 40، ص 157)).

عن ابن نباته عن على (عليه السلام ) قال قل رسول الله (صلى الله عليه و آله و سلم ): والله انا مدينه الجنه و انت بابها يا على - كذب من زعم انه يدخلها من غير بابها.
على (عليه السلام ) مى فرمايد رسول خدا فرمود: من شهر بهشت هستم و تو باب آن جنت هستى يا على بعد مى فرمايد دروغ گفته است كسى كه بگويد از غير آن درهم وارد بهشت مى شوند.

((بحار الانوار، ج 40، ص 200)).

حديث ديگرعن جابر بن عبد الله الانصارى قال قال رسول الله (صلى الله عليه و آله و سلم ): انا خزانه العلم و على مفتاح فمن اراه الخزانه فلياءت المفتاح .
رسول گرامى مى فرمايد: من خزانه علم هستم و على (عليه السلام ) كليد آن خزانه است كسى كه اراده دارد وارد آن خزانه علم بشود بايد از پيروان و شيعيان على (عليه السلام ) باشد چون كليد آن علم على بن ابى طالب (عليه السلام ) است .

((بحار الانوار، ج 40، ص 201)).

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

مژده بر شيعه و پيروان على (عليه السلام )

مرد عربى به نزد ابابكر رفت و گفت اى خليفه من نذر كرده ام كه يك حين با عيال خود سخن نگويم اكنون تكليف من چيست و تا چه مدتى بايد با او ترك سخن نميم ابابكر گفت بايد تا قيامت با وى حرفى نزنى زيرا خداوند در قرآن مى فرمايد: و لكم فى الاءرض مستقر و متاع الى حين (5)؛ براى شما در زمين تا مدت معينى قرارگاه و وسيله بهره شما خواهد بود چون مراد از حين در اين آيه قيامت است .



اعرابى از جابر خواست و به نزد عمر بن الخطاب رفت و از او نيز همين سؤ ال را نمود عمر گفت تا چهل سال بايد با عيالت سخن نگوئى زيرا خداوند در قرآن فرموده : هل اتى على الانسان حين من الدهر لم يكن شيئا مذكورا(6).


آيا چنين نيست كه زمانى طولانى بر انسان گذشت كه چيزى قابل ذكر نبود چون آيه نشان مى دهد كه حضرت آدم تا چهل ساب بين آب و گل بود است . اعرابى سپس به نزد عثمان رفت و همان سؤ ال را كرد. عثمان گفت تا يك سال بايد از سخن گفتن با عيالت خوددارى كنى زيرا خداوند در قرآن يم فرمايد: توتى اءكلها كل حين باذن ربها(7).


يعنى ميوه خود را مى دهد هر زمان يا در هر فصل كه دست دراز كنى به سوى شاخه ها به اذن پروردگار عالم چون ميوه ى درختان ظرف يك سال حاصل مى شود. اعرابى آن گاه به خدمت امير المؤ منين على بن ابى طالب (عليه السلام ) رفت از آن حضرت سؤ ال خود را عرضه داشته على (عليه السلام ) فرمودند: اگر در شب نذر كرده اى بايد تا به صبح از سخن گفتن با عيالت خوددارى كنى و هر گاه در روز نذر نموده اى بايد تا شب از اين عمل پرهيز نمائى زيرا خداوند در قرآن فرموده : فسبحان الله حين تمسون و حين تصبحون (8) ؛ منزه است خداوند به هنگامى كه شام مى كنيد و صبح مى كنيد.


اعرابى از اين جواب شاد گرديد و در حالى كه مى گفت : الله اعلم حيث يجعل رسالته (9)؛ خدا داناتر است كه رسالتش را در كجا قرار دهد و يا چه كسى را اين مقام بلند بخشد.


آنها نظريه مى دهند كه يك عمر با عيالت سخن مگو و يا چهل سال و يا يك سال سخن مگو اما حضرت على بن ابى طالب مى فرمايد يا يك روز و يا يك شب سخن نگويد به نذر خود وفا كرده است .

((تفسير ابو الفتوح رازى ، ج 1، ص 137)).

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

مژده بر شيعه و پيروان على (عليه السلام )

در زمانى كه شريح از طرف امير المؤ منين على (عليه السلام ) پست قضاوت را در كوفه اداره مى كرد زن و مردى به نزدش آمدند و اظهار داشتند ما مساءله اى داريم كه بايد در محل خلوتى مطرح شود آن گاه شريح مجلس را خلوت كرد و از ايشان خواست تا مساءله ى خود را عنوان كنند.



آن مرد گفت : ايها القاضى اين خانم دختر عموى من است و او را به عقد خود در آورده ام حال مى بينم كه او هم داراى آلت مردانه و هم زنانه است حال بگوئيد كه حكمش چيست آيا مرد است يا زن .


شريح خطاب به زن كرد و گفت : بول تو از كدام يك از دو آلت خارج شود زن گفت از هر دو شريح گفت از كدام يك زودتر بولت شروع مى شود او گفت با هم شروع مى شود شريح سؤ ال كرد از كدام يك زودتر قطع مى شود زن گفت با هم قطع مى شود.


شريح شهوتت از كدام يك ارضاء مى شود. زن گفت از هر دو اضافه كرد كه من از اين مرد بچه اى دارم و كنيزى هم از من فرزندى دارد.


شريح بعد از شنيدن اين كلمات دست هاى خود را بر هم زد و گفت حكم اين مساءله را نمى دانم و بايد از امير المؤ منين (عليه السلام ) سؤ ال كنم .

آن گاه همگى به اتفاق به حضور على (عليه السلام ) شرفياب شدند شريح قضيه را به تفصيل براى حضرت عرضه داشت و زن مرد هم گفتار وى را تصديق كردند سپس حضرت در حالى كه به مرد گفتند جراءت تو از شكار كننده شير بيش تر است . قنبر را طلبيدند و فرمودند تا چهار زنى كه مورد اعتمادند حاضر كنند.


و آنها اين زن را به جاى خلوتى برده و عورتين او را پوشانده و بقيه بدنش را لخت كنند و سپس استخوان هاى دو پهلويش را بشمارند و از تعداد استخوان هاى هر طرف را مطلع سازند قنبر آنچه را كه به او امر شده بود انجام داد و براى اعلام نتيجه به حضور حضرت رسيد و عرضه داشت كه استخوان هاى پهلوى چپش هفت عدد و پهلوى راستش هشت دانه مى باشد.


آن گاه حضرت بلافاصله صدايش به تكبير بلند شد و سپس فرمود كه اين شخص مرد است و بايد لباس زنان را از تنش در آورد و جامه مردان به تن او بپوشانند و بين او و شوهرش جدائى بياندازند.

((تفسير ابو الفتوح رازى ، ج 1، ص 132)).

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

مژده بر شيعه و پيروان على (عليه السلام )

صاحب مدينه المعاجز مى گويد درباره على (عليه السلام ) فضائل آن بزرگوار آن قدر زياد است كسى قدرت شماره آن را ندارد چون مشكل است كه انسان بتواند به شماره در آورد لكن از طريق مخالفين آنچه را كه صاحب ثاقب المناقب از محمد بن عمر الواقدى ذكر كرده است

و گفته در ايام عرفه مجلسى برگزار بود كه در آن مجلس علماء من جمله هارون الرشيد بود و شافعى و هاشمى مذهب بود و در آن مجلس هفتاد نفر علماء بزرگ حضور داشتند

واقدى مى گويد من آخرين نفر بودم كه داخل شدم به مجلس هارون او نظر كرد به من و گفت چرا آمدنت را تاءخير انداختى گفتم من وقت كسى را تلف نكردم كار خيرى انجام مى دادم

هارون گفت بيا نزد من تا اينكه رفتم پهلوى او نشستم و علما بحث كردند و به مسائل فقهى پرداختند هارون رو كرد به شافعى گفت پسر عمو چقدر از فضائل على بن ابى طالب (عليه السلام ) روايت بلد هستيد.

گفت چهارصد حديث و بيشتر هارون گفت بگو نترسيد گفت پانصد و بيشتر بعد هارون رو كرد به محمد ابن الحسن گفت چقدر روايت از على (عليه السلام ) بلدى درباره فضائل آن حضرت

محمد ابن الحسن گفت من يك هزار و بيش تر حديث بلد هستم .

بعد هارون رو كرد به ابى يوسف گفت تو اى كوفى چقدر در فضائل على (عليه السلام ) بلدى خبر بدى و نترس گفت يا امير المؤ منين اگر نترسم روايت در فضائل على بن ابى طالب آن قدر بلم كه شماره ندارد و نمى توانم بشمارم .



هارون گفت از چه كسى مى ترسى گفت از تو و از عمال تو از اصحاب تو هارون گفت بگو تو ايمن مى باشى خبر بدهيد كه چه مقدار از فضائل آن حضرت بلدى .

گفت پانزده هزار روايت مسند و پانزده هزار مرسل كه مجموعا مى شود سى هزار روايت در نظرم هست . باز هم روايت دنباله دارد كه حقير به اين مقدار اكتفا كردم .

((انوار البهيه ، ص 16)).

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

مژده بر شيعه و پيروان على (عليه السلام )

صدوق از طبرى او هم از حسن ابن يحيى آخرين راوى مى باشد ايشان نقل كرده كه من در بغداد پيش قاضى بودم اسم آن قاضى سماعه بود

در اين هنگام يكى از بزرگان اهل بغداد وارد شد بر آن قاضى سماعه بود در اين هنگام يكى از بزرگان اهل بغداد وارد شد بر آن قاضى

گفت ايها القاضى من يك سالى در سال هاى گذشته حج كردم بعد رفتم به كوفه در يك مسجدى كه اراده كردم نماز بخوانم در اين هنگام در جلو خود ديدم يك زنى عربى كه پيدا بود كه باديه نشين بوده است و يك مقنعه روى صورت خود انداخته و با صوت بلند داد مى زد اى كسى كه در آسمان ها و زمين ها مشهور هستيد.

واى كسى كه در دنيا و آخرت مشهور هستيد و با كفار جنگيديد و ابا كرده خداوند ذكر تو را مگر با عظمت خيلى توصيف كرد بعد من به او گفتم يا امه الله چه كسى را وصف مى كنى

گفت حضرت امير المؤ منين را گفتم : كدام امير المؤ منين گفت على بن ابى طالب و آن كسى كه توحيد جايز نيست مگر به واسطه دوستى آن خانواده و ولايت على (عليه السلام ) بعد گفت : من متوجه شدم كه ببينم اين عرب چه كسى است و يا از كجا آمده يك مرتبه از نظرم غائب شد.

بذره گر نظرى لطف بوتراب كند







به آسمان رود و كار آفتاب كند





خوشا به حال آن كسى كه در نامه عملش نوشته شده باشد اين شخص جزء شيعيان ما است و اينها از محبين ما هستند و اينها مبلغين اهل بيت هستند چون علم است كه همراه با عمل انسان را به جائى مى رساند.

((انوار البهيه ، ص 27)).

[اشک مهتاب*خادمه فاطمه زهرا(س)تا ابدالدهر*]

مژده بر شيعه و پيروان على (عليه السلام )

روايت عن ابى عبد الله (عليه السلام ) قال اوحى الله تبارك و تعالى اى موسى (عليه السلام ) لا تفرح بكثيره المال و لا تدع ذكر على كل حال فان كثره المال تنسى الذنوب و ترك ذكرى يقسى القلوب .



حضرت امام صادق (عليه السلام ) مى فرمايد: خداوند وحى فرستاد به حضرت موسى (عليه السلام ) كه اى موسى براى زيادى مال خوشحال مباش و ترك مكن ذكر ما را در هيچ حالى يعنى هميشه در ياد من باش براى اينكه زيادى مال سبب مى شود كه انسان غافل باشد از گناه و معصيت خود را فراموش كند و اگر از ياد خدا غافل شدى قلبت قساوت مى گيرد.


((خصال شيخ صدوق ، ج 1، ص 39)).

روايت عن امير المؤ منين عن النبى (صلى الله عليه و آله و سلم ): انه قال فى كلام له العلماء رجلان رجل عالم آخذ بعلمه فهذا ناج ورجل عالم تارك لعلمه فهذا هالك و ان اهل النار يستاءذون بريح العالم التارك لعلمه و ان اشد اهل النار ندامه و حسره رجل دعا عبد الى الله عزوجل فاستجاب له و قبل منه و اطاع الله عزوجل فادخله الله الجنه و ادخل الداعى النار بتركه عمله و اتباعه الهوى .


على (عليه السلام ) فرمودند: رسول اكرم (صلى الله عليه و آله و سلم ) مى فرمايد:

علماء دو قسم هستند

يك قسم عالم با عمل هستند و به دانش ‍ خود عمل مى كنند براى او نجات است

قسم دوم عالمى هستند كه به علم خود عمل نمى كنند او در معرض هلاكت است و اهل جهنم از بوى عالم بى عمل متاءذى مى باشد

شديدترين اهل عذاب از حيث حسرت و ندامت كسى است كه ديگران را موعظه كند و او را به سوى خدا و رسولش دعوت كند و آن مستمع و شنونده قبول كند و عمل كند خداوند هم او را داخل بهشت كند و لكن داعى چون مجرد علم بوده علم بوده عمل در كار نبوده به واسطه ترك عمل و دنبال هواى نفس و پيروى خواهش نفس خداوند متعال او را داخل جهنم كند.

((خصال شيخ صدوق ، ج 1، ص 51، حديث 63)).