تورا من چشم در راهم .....(( ادبيات انتظار ٬نجوا بامولاي منتظران))

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

کی شود در ندبه های جمعه پیدایت کنم
گوشه ای تنها نشینم تا تماشایت کنم


مینویسم روی هر گل نام زیبای تو را
تا که شاید این شب جمعه ملاقاتت کنم


هر سحر با یاد تو در گریه ام می خوانمت
تا به کی از سوز دل ناله ز هجرانت کنم


بی قرارم مهدیا از بهر دیدار رخت
تا به کی از مادرت زهرا(س) تمنایت کنم؟!

[درگاه محبوب]

پلک هایم را می گشایم

باز هم نگاه منتظرم را به افق های دور می دوزم.

این روزها، دیوار غفلت بلندتر از آن است که کسی خود را از پشت آن بنگرد و خویشتنش را دریابد. این روزها سایه یک یأس مبهم بر سرِ خاک خیمه زده و زمین در برابر تاریخِ زخم خورده سر فرود آورده و من باز هم دستانِ مشت کرده ام را بر برهوت زندگی می کوبم و فریاد سر می دهم.
«زمان با نامِ تو پیوند خورده است
زمین بی رویِ تو سرد است و مرده است

بتاب ای آفتاب از مشرقِ عشق
خدا ما را به دستِ تو سپرده است»

آری!«تو را من چشم در راهم» به اندازه هزار شکوفه بهار.

روزهایم همیشه تو را کم دارد، نگاهم همیشه در جستجوی آرامشی ناب است.

کاش دستانِ نیازم سرشار از عنایت شود و چشمان اشتیاقم، گرم نگاهِ تو، تو که تعبیر رؤیاهای سبزی و تفسیر آیه های ایمان.

تو که «عین الحیاتی» و «السفینه النجاة»

صبحی که بیایی، تمام روزهای منتظرم را با ریسمان محبتت نخ می کنم و برگردن می آویزم.

هزار فریاد از فراسوی دشت ها بر می آورم تا فروغت را نصیبم کنی.

هزار گلخند نذر قدم هایت می کنم تا لبخندت را بر کنج دلم فرود آری.

هزار نگاه نگران در چشم می نگارم تا مرا بنگری و هزار مطلع قرن می سرایم تا در طالعِ نگونم طلوع کنی.

زمانه پر شده از صحنه های نا زیبا
تو ای بهانه زیبا، طلوع کن و بیا

روزی که بیایی، زمین به سکوت می نشیند و من بی شک فریاد بر می آورم...

... السّلامُ علیک ایُّها المُهَذِب الخائف، السَّلام علیک ایُّها الولیُّ النّاصح. و این تلاطم آسمانی توست که سکوتِ سنگین فضا را می شکند.

روزی که بیایی، ارتفاعِ ناپایدارِ ظلم فرو می ریزد و بنایِ عدالت سر به آسمان هفتم می ساید.

روزی که بیایی، قفلِ غفلت از قلب ها گشوده می شود و هجاهایِ ماندگارِ زندگی بر دیواره زمان حک می شود.

آری! تو در یک غروب غبار آلود می آیی و بن بستِ تجاهل را به شاهراهِ معرفت پیوند می زنی و تکامل و گسترده زیستن را تکثیر می کنی.

بیا که نبودنت زمین را بر هوت کرده و قاصدک نیازمان را همسفرباد.

تمامِ جاده ها چشم انتظارِ مقدمت هستند
سوارِ سبزپوشِ وادی بطحا نمی آیی؟

ببین در انتظارم تا نثار مقدمت سازم
دلم راهستی ام، دار و ندارم را نمی آیی؟

[خادم کریمه اهل بیت]

ای سبز پوش كعبه دل‌ها ظهور كن
از شیب تند قله غیبت عبور كن

درد فراق روی تو ما را ز غصه كُشت
چشم انتظار عاشق خود را صبور كن

شاید گناه خوب ندیدن از آن ماست
فكری برای روشنی چشم كور كن

یك شب بیا برای رضای خدا خودت
غم نامه‌های سینه ما را مرور كن

یك شب بیا به خلوت دل‌های بي‌قرار
جان را ز شوق آمدنت پر سرور كن

ای گل ز یمن مقدم خود باغ سینه را
لبریز از طراوت و عطر حضور كن

آقا! به جان مادر پهلو شكسته‌ات
دل را ز تنگنای غم و غصه دور كن

ای آفتاب مشرقي‌ام، شام واپسین
تاریكی وجود مرا غرق نور كن

خلوت‌نشین باور تنهایي‌ام تویی
ای سبزپوش كعبه دل‌ها ظهور كن…



كاظم جیرودی

[lotus]

از میان اشک ها خندیده می آید کسی / خواب بیداری ما را دیده می آید کسی با ترنم با ترانه با سروش سبز آب / از گلوی بیشه خشکیده می آید کسی . . .

[ملکوت* گامی تارهایی *]

چو نظر به من نمایی ، تو کجا و من کجایــــــــم

تو غزال بادپایی و مَنَت شکسته پایــــــــم

تو چو باد می خروشی و گناه خلق پوشـــــی

نظرِ شفاعتی کن به من و گناه هایـــــم

به تمنی نگــــــــاهت ، صفِ انتظار جویـــــم

چه ثمر که رخصتی هم چو رسد زشرم نایــم !

زحرارت وجودت ، غم و غصه آب گشــــــته

به نوید هستی تو ، بزدوده غصـــــــــه هایم

به تلاطم گناهان ، چو غریق بی نـــــــــوایم

تو سفینه نجاتی ، به خدا نمــــــــــانده نایم

چه خوش است صبحگاهی به حریم کویــت آیم

تو نماز صبح خوانی و مَنَت نظر نمــــایم

غم دل برون نمودم به امید التــــــــفاتی

که نظر به من چو کردی ، ننماید اشــکهایم

من بینوا ز شوقت ، همه خرقه پاره کــــردم

صنما ! ترحمی کن به فغان و های هــــایم

عبدالصمد رحیمی

[عاشورا* خادمه چشم براه گل نرگس*]

فروغ دیده توآیت شکوفایی ست
نگاه لطف تو ای گل، بهار زیبایی ست

مگربه خواب گل از گلشنم نصیب آید
خیال وصل چه شور آفرین و رویایی ست

تو از تبار کدامین ستاره سحری
که چهر مهر مثالت چنین تماشایی ست

پیام عشق تو درمان تلخ کامیهاست
کلام ناب تو تفسیری از شکر خایی ست

بیا بیا که طلوعت ، غروب نومیدی ست
بیا بیا که حضورت بهشت زیبایی ست

فروغ صبح امیدی حصار بشکن
سپیده تو به ظلمت سرای تنهایی ست
بهار عشق نگر در سروده " صائم "
که واژه واژه آن گل فروش شیدایی ست

[درگاه محبوب]

روزی خواهی آمد! همراه با نفحات گل سرخ، قیام سبز سرو، عاطفه لبریز باغ و پرواز پرنده های احساس در آسمانی آبی شوق.

روزی بر خواهی گشت، تا گل های باغ سجاده را بشکفانی و قنات های روستایی فطرت را از قنوت لبریز سازی.

روزی باز می گردی، تا ستاره های زخمی دل را با دستان مهربانت مرهم باشی و به برگ های پژمرده باغچه، طراوتی دیگر ببخشی.

روزی می آیی، تا خش خش پاییزهای سرد را به بهاری پر از قناری برسانی و به پرندگانِ نگاه، بال و پر شهود هدیه دهی، تا آسمان حضورت را اوج بگیرند.

به پاکی سپیده سوگند! شب های چشم به راهی، طاقت از ما گرفته باران، در چشمانمان فراگیر است.

به طراوت باران سوگند! کویر تشنه روحمان ـ بی تو ـ از رویاندن ناتوان است و برهوت فراق تو را به سوگ نشسته. به کوچ پرندگان مهاجر سوگند! پرستوی روحمان در دوری تو، هوای سفر دارد و اشتیاق دلمان، هنوز به روزهای رجعت تو، باور. به بارش پرتو آفتاب سوگند! از پسِ ابر طلوع کن.

ای صبح! از پسِ کوه های انتظار به در آی تا «وَ الصُّبح اِذا تَنَفّس» را تفسیر کنی، و حیات را در همیشه بهار جاری کنی.

[نرگس منتظر]

اسير مانده ايم در بهانه هاي پاپتي
و ميله هاي آهنين و عشق هاي ساعتي

حوالي نگاهمان دوباره صف کشيده است
صداي تيک تاک غم , شماره هاي صنعتي !

امان از اشتباه هاي نا تماممان , همان
تفاخر هميشگي به هيچ هاي قيمتي !

ميان قرن حادثه کجاست اتفاق عشق
نمانده در تسلط همان هبوط لعنتي ؟!

کسي نيامد از تبار انتظارمان ببين
که مانده ايم سخت در هجوم بي لياقتي !


اللهم عجل لولیك الفرج

[ال یاسین]

جزدر خانه تو در نزنم جای دگر
نروم از در کوی تو به ماوی دگر
من که بیمار غم هجر توام مینالم
جز وصال تو مرا نیست مداوای دگر
ترسم اخر که شب هجر تو پایان نرسد
روز وصلت به من بی سر وسامان نرسد

آتش عشق تو در سینه نهفتن تا کی
همه شب از غم هجر تو نخفتن تاکی
همه از غیر تو ای یار شنفتن تا کی
روی نادیده و اوصاف تو گفتن تا کی
چهره بگشای که رخسار تو دیدن دارد
سخن از لعل تو ای دوست شنیدن دارد.

[نرگس منتظر]

بگذار تا به لهجه باران بخوانمت
مانند عشق از دل و از جان بخوانمت

تا کوهها صدای مرا منتشر کنند
همراه بادهای پریشان بخوانمت

چشمم سفید گشت و تو از ره نیامدی
یعقوب وار، یوسف کنعان بخوانمت

بگذار تا به یمن ظهورت، بهار محض
بر گوش شاخه های زمستان بخوانمت

آهنگ التهاب سراب است در دلم
بگذار تا به لهجه باران بخوانمت