دلتنگی های منتظران در جمعه های بی قراری

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

از غم انگیزی خاک به آرامش آسمان





سلام... اینجا زمین است و انسان تنهاست.
انسان گریه می کند... . زخم می خورد...
و هیچ درمانی برای ظلم سراغ ندارد.

اینجا زمین است و همه هستند جز یک نفر که جایش
در تمام عکس های یادگاری خالی ا ست.

ما همه خوبیم... هنوز نفس می کشیم و هنوز انتظار با ماست.
ملالی نیست جز دوری شما. که دوری شما همه ملال هاست... .

که همه ملال ها همان دوری شما هستند.
اما به صورتی دیگر بدل شده. ملالی نیست جز دوری شما.

اما این، ملالِ کمی نیست.
اینکه انتظار تمام هستی مان را پر کند و
هیچ کس به میهمانی این همه اشک و نذر و تسبیح نیاید... .

اینجا زمین است.
صدای ما آیا به اوج آسمان آنجا که تو هستی، می رسد؟
آیا آن قدر دور نیستیم که هیچ ناله و استغاثه ای به بارگاه تو راه نیابد؟

ما دور مانده ایم.
ما به تبعید زمین، به زندان خاک، سال هاست تن داده ایم
و منجی را در خواب های خویش تنها دیده ایم، مثل خیالی
دور از دستکه هرگز امید دیدنش را در خود سراغ نداریم.





سودابه مهیجی

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای سبز چشم هات زباران نجیب تر
ای جذبه ات، نگاه خدا، بلکه سیب تر

از خنده ی بهار به گل آشنا تری
ای هر غروب جمعه غیابت غریب تر

در انتظار جرعه ی مخمور جام تو
شد جانماز مادر از امن یجیب، تر

اینجا پرنده ها به هوای تو می پرند
پرواز بی شکیب و هوا بی شکیب تر

چشم زمین سفید شد از انتظار، نه
گیسوی مادرانه ی شعرم عجیب تر

با ادعای نام تو هرکس به سفره ایست
رندان تشنه ات به خدا بی نصیب تر

چشمانت آهوان تتارند و شرزه ها
دل داده اند تا بشوی دلفریب تر

گل می کنی سپید ترین واژه ی غزل
در خیس جمعه های ز باران غریب تر

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

دلم تنگ است
دلم از هجر مولا بد شکستست

چرا اینهمه آه و صدایم
به صدایش نرسیدست؟

نکند بار گناهم به قدریست
که نمیبینم که هنوزم که هنوز است

مولای من منتظرم هست
نکند کوله ی راهم هیچ ندارد

که کند همرهیم تا که رسم وادی معشوق؟
چرا تا به الآن مانده ام اینجا ... ؟

سوالیست که با ذهن پر از خستگی ام سر جنگ دارد
بگوی مولا

بگو تا کی در این زندان غم باشم هراسان؟
و چرا هیچ کسی نیست در این غم متامل؟!

و چرا هیچ کسی منتظر یار ننشستست؟
و چرا اینهمه عهد شکستیم؟

و چرا اینهمه مشتاق وصال و بابای زمانم نیامد؟
و چراهای فراوان دگر ...

من هنوز میمانم
اشک هایم جاده های انتظارش را آب پاشی میکند

تا که چون آید او
خاک آن جاده ی پرگنه ام

مایه ی رنج عزیزم نشود
و هنوز منتظریم ...

اللهم عجل فی فرج مولانا صاحب العصر و الزمان

[شهاب منتظر]

ساحل چشم من از شوق به دریا زده است



چشم بسته به سرش، موج تماشا زده است


جمعه را سرمه کشیدیم، مگر برگردی


با همان سیصد و فرسنگ نفر برگردی


زندگی نیست، ممات ست تو را کم دارد


دیدنت ارزش آواره شدن هم دارد


از دل تنگ من، آیا خبری هم داری؟


آشنا، پشت سرت مختصری هم داری؟


منّتی بر سر ما هم بگذاری، بد نیست


آه، کم چشم به راهم بگذاری، بد نیست


نکند منتظر مردن مایی، آقا؟


منتظرهات بمیرند، می آیی آقا؟


به نظر می رسد این فاصله ها کم شدنی ست


غیر ممکن تر از این خواسته ها هم شدنی ست


دارد از جاده صدای جرسی می آید


مژده ای دل که مسیحا نفسی می آید


منجی ما به خداوند، قسم آمدنی ست


یوسف گم شده، ای اهل حرم! آمدنی ست


صابر خراسانی

[حدیث*خادمه مهدی فاطمه(س)*]

دلم گرفته از این جمعه های تکراری
دلم گرفته از این انتظار اجباری

چه قدر ندبه بخوانم! چرا نمی آیی؟
چه دیده ای که از این دل شکسته بیزاری!؟

نیا! به درد خودم گریه می کنم، باشد
شما که از بدی حال من خبر داری

«صلاح مملکت خویش خسروان دانند»
ازاین به بعدِ غزل، من ندارم اصراری

نیا! که وُسع خرید کلافِ نخ هم نیست
شما که با خبر از نرخ هایِ بازاری

امان نمی دهدم گریه، درد و دل دارم
به سینه مانده چه ناگفته هایِ بسیاری

به جان مادرت آقا به کار می آیم
مرا اگر تو در این روضه ها نگه داری

به درد می خورم آقا، مرا تحمل کن
به جای «شیعه» بخوانم «غلام درباری»

تو شاهدی! جگرم خرجِ روضه هاتان شد
گمان کنم که به من اندکی بدهکاری

ببخش، حرف زیادی زدم، غلط کردم
شما امامی و من هم غلام، مختاری

مرا فراق و غمت می کشد، تو خواهی دید
که خورده برگۀ ترحیم من به دیواری

[خادمه زینب کبری(س)]

آن صبح رؤیایی

گفتند صبح آمدنت صبح دیگری‌‌ست
صبحی که در ادامه‌اش از هر چه شب بَری‌ست

گفتند صبح جمعه‌ای از راه می‌رسی
جمعه برای آمدنت روز بهتری‌ست

هر روز هفته را به خودم قول می‌دهم
بعد از گذشت آن همه... این جمعه، آخری‌ست

از شنبه تا سه‌شنبه جهانم هوایی است
روز سه‌شنبه در دل دیوانه محشری‌ست

از شنبه تا سه‌شنبه برایم سه‌شنبه است
رو به جهان بسته‌ام این روز چون دری‌ست

(در می‌زنم) ـ کجاست کسی که... و این تویی
مردی که در نگاهش نور پیمبری‌ست

پس، از در سه‌شنبه گذر می‌کنم و بعد
به جمعه می‌رسم (نه... نه... این روز دیگری‌ست)

جمعه بدون آمدنت سخت مضطرب
این روزِ تلخِ بی تو، شب زجر آوری‌ست

هر هفت روز هفته‌ام از اشک پر شده
چشمم درون بستری از اشک بستری‌ست

از شنبه تا سه‌شنبه و جمعه... کدام صبح؟
گفتند صبح آمدنت صبح دیگری‌ست

شاعر: امیر اکبرزاده

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

جمعه عصرها به تو می اندیشم





«لا یُجَلّیها لِوقْتِها اِلاّ هو»؛ جز خداوند، زمان آن را روشن نخواهد کرد.
دست ها در انتظارت، تا ستاره های دور دست کشیده شده اند
و تمنایِ تماشای تو، در چشم های عاشقان موج می زند.

شب، بیشتر از حد انتظار طولانی شده است.
شب بی تو، جرأت عبور از خود را ندارد
شب بی تو، «جرأت فردا شدن ندارد».

شوریدگیِ دریاها، به بالاترین حدّ مد رسیده است و دل شورگی
بیابان در بیابان موج می زند.

تمام اجازه ها بر روی لب ها خشکیده اند، تا تو بیایی.
تمام گوش ها منتظرند، تا تو «ترانه خوشبختی جهان» را بخوانی؛

در حالی که مِه به راه خویش ادامه می دهد، به سمت دهکده ای
بارانی، به سمت دهکده ای شکل آه.
بهار، بستگی به میزان بارش چشم های تو دارد.

جمعه عصرها به تو می اندیشم که می آیی و با نغمه داوودی
خویش در صور می دمی که:
«وَ لَقَدْ کتَبْنا فی الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّکْرِ أنَّ الأَرض یَرثُها عِبادِیَ الصّلِحُون».

جمعه عصرها به تو می اندیشم؛
به قامتِ بلند نیازی که به پای تو می افتد، به دست های آسمان پرورت،
به تو که اثر انگشتت، گرد بادی است که گرداب را در خویش حل نموده است.

جمعه عصرها به تو می اندیشم که می آیی و به جای اسپند،
برای تو ستاره دود خواهم کرد و دیگر هیچ انتظاری وجود نخواهد داشت.

جمعه عصرها به تو می اندیشم؛
به تو که باید اندیشه ای برای جمعه عصرها بکنی.






محمد کامرانی اقدام

[مریم منتظر*خادمه مولای منتظران*]

چه جمعه ها که یک به یک غروب شد نیامدی
چه بغضها که در گلو رسوب شد نیامدی

خلیل آتشین سخن، تبر به دوش بت شکن
خدای ما دوباره سنگ و چوب شد نیامدی

برای ما که خسته ایم و دل شکسته ایم نه
ولی برای عده ای چه خوب شد نیامدی

تمام طول هفته را به انتظار جمعه ام
دوبار صبح، ظهر نه غروب شد نیامدی
مهدی جهاندار

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

غریبی، بی قراری، عصر جمعه
دو قطره اشک جاری، عصر جمعه

تو می دانی چه آورده به روزم
همین چشم انتظاری عصر جمعه

بیا تا قلب خسته جان بگیرد
بیا تا غصه ها پایان پذیرد

بیاور با خودت مشک عمو را
بیا تا کودکی عطشان نمیرد

بیا مرهم شوی بال و پری را
نگاه نیمه جان و پرپری را

شده چشمان مقتل حلقه ي اشک
بیا و پس بگیر انگشتری را

اللهم عجل لولیک الفرج

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

«ای کاش پنجره‏ها باز شوند»
چشم‏هایم را می‏بندم.
صدای دقیقه ‏ها را خوب می‏شنوم.

زمان اگرچه تند حرکت می‏کند امّا انگار، ایستاده است.
ثانیه ‏ها با دقیقه‏ ها رقابت می‏کنند امّا هیچ کدام به مقصد نمی‏رسند!

هی دور می‏زنند و هی می‏دوند تا شاید به جمعه موعود برسند،
جمعه ‏ای که از پس آن تمام دلهره‏ های رسیدن، تمام می‏شود؛

جمعه‏ ای که وعده داده شده روزی از میان این
همه روزهای سخت، انتظار را به پایان می‏رساند.

چه قدر خسته‏ ام؛ چقدر منتظر! چه قدر چشم به راه!
هر جمعه، آخر هفته که می‏شود، اطلسی ‏ها را آب می‏دهم؛

کوچه را از عطر یاس پر می‏کنم و دسته گل نرگسم
را در دست می‏گیرم تا شاید...

اندوه این جاده ‏های منتظر را چگونه طی کنم؟
که راه بس ناهموار طولانی است.

ای کاش پنجره‏ ها باز شوند و فریادم را تا سرزمین‏های دور برسانند!
من کبوتر غمگینی را سراغ دارم که هر غروب جمعه، آواز غربت
را در رویای وصل خویش زمزمه می‏کند.

ای مسافر غریب، ای غریبه آشنا! در کدامین باغ!
کدامین بستان!کدامین بیابان تو را جستجو کنم!

بعضی وقت‏ها که روزگار قصد می‏کند، نیمه جانی را که در
بدن دارم، از من باز ستاند، یاد تو و رویای
شیرین وصل توست که آرامم می‏سازد.

من دلم پیرتر از آن است که بیش از این سال‏های
جدایی را دوام بیاورد. ای کاش زودتر می ‏آمدی، ای کاش
زودتر می ‏آمدم، ای کاش فاصله ‏ها کوتاه‏تر می‏شد!

در ابتدای هر هفته می‏ایستم و عطشناک، سراب جمعه ‏ها را درمی‏نوردم.
اگر قصه انتظار، نوشتنی بود، شاید می‏توانستم قصه
اشک‏های مذاب را تا لحظه رسیدنت بنویسم.

من در ابتدای هر هفته جمعه را انتظار می‏کشم تا با چشمه
وصلش عطش مرا خاموش کند.

ای امام زمان‏ها، دقیقه ‏ها، ثانیه ‏ها، ای امام موعود!
زودتر ظهور کن!







طیبه نداف