باز این چه شورش است که در خلق عالم است* اشعار برگزیده ماه محرم*

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

عشق بازی میکنی با خون ، کسی آگاه نیست
بی دلیل اسمت در این پیکار ثارالله نیست

نینوا گرداب خون در راه دارد ، ناخدا !
بگذران کشتی منجی را که لنگرگاه نیست

اشهدی بر لب نشست و تیرها در جان تو
صحنه ای غمگین تر از افتادن یک شاه نیست

این تویی آیا کفن از تیر ها پوشیده ای ؟
قامت رعنای تو اینقدر ها کوتاه نیست

روی نیزه رفتنت اعجاز عاشورای توست
ظهرها در آسمان وقت طلوع ماه نیست

آه هایم ریخت در قافیه ها ، شرمنده ام
در مقام وصف سوگت چاره ای جز آه نیست

(سعید سکاکی )

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

دوباره روضه ی تلخ اسارت زینب
مرور متنِ كتاب شرافت زینب

وجود معجری از نور؛ پرده درپرده
دلیل محكم حكم قداست زینب

مسیر دین خدا را نشان مان داده
چراغ روشنِ برج هدایت زینب

رموز جمله ی «من را دعا نما خواهر»
نهفته در ثمراتِ عبادت زینب

نماز سینه زنان رو به كعبه ی گودال
غروب روز دهم با امامت زینب

برای قتل حسینش دیه به او دادند
كلوخ ها شده سهمِ غرامت زینب

سكوت محض جَرَس های لشگر دشمن
نشانِ معجزه ای از رسالت زینب

به پیشِ كعب نی و سنگ؛ راست قامت بود
رقیه درس گرفت از صلابت زینب

لغات خطبه ی زینب، لغات قرآن بود
ملائكه همه ماتِ بلاغت زینب

نهیب حیدری اش كاخ ظلم را لرزاند
یزید شوكه شده از شهامت زینب

صدای قاری قرآن به روی نی نگذاشت
نگاه ها برود سمتِ ساحت زینب

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

گفتم بیابم سوره ای با نام زیبایت حسین
جان را کند هر آیه اش نادیده بینایت حسین

وقتی که معنا میشوی در زندگانی دم به دم
در مصحفی کامل چرا خالی بود جایت حسین ؟

روشن نمودی سینه ای تاریک را با آتشت
نورت تلالو میکند در طور سینایت حسین

سیراب گفتم میکنی لیکن نمودی تشنه تر
این تشنه را با قطره ای از آب دریایت حسین

قم را شنیدی ایها المدثر از جا خاستی
قرآن تجلی یافت در خورشید سیمایت حسین

دیدم که یاسینش ندارد حا که گردد یا حسین
سر داده ای تا دل کند اینگوته پیدایت حسین

هر ایه ای خواندم حسینی در درونش یافتم
بیخود نباشد کاین حبیبت گشته شیدایت حسین

دکتر حبیب جعفرنژاد

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

کوتاه کن کلام... بماند بقیه‌اش
مرده است احترام... بماند بقیه‌اش

از تیرهای حرمله یک تیر مانده بود
آن هم نشد حرام... بماند بقیه‌اش

هر کس که زخمی از علی و ذوالفقار داشت
آمد به انتقام... بماند بقیه‌اش

شمشیرها تمام شد و نیزه‌ها تمام
شد سنگها تمام... بماند بقیه‌اش

گویا هنوز باور زینب نمی‌شود
بر سینه امام...؟ بماند بقیه‌اش

پیراهنی که فاطمه با گریه دوخته
در بین ازدحام... بماند بقیه‌اش

راحت شد از حسین همین که خیالشان
شد نوبت خیام... بماند بقیه‌اش

رو کرد در مدینه که یا ایهاالرسول
یافاطمه! سلام... بماند بقیه‌اش

از قتلگاه آمده شمر و ز دامنش
خون علی‌الدوام... بماند بقیه‌اش

سر رفت آه، بعد هم انگشت رفت، کاش
از پیکر امام... بماند بقیه‌اش

بر خاک خفته‌ای و مرا می‌برد عدو
من می‌روم به شام... بماند بقیه‌اش

دلواپسم برای سرت روی نیزه‌ها
از سنگ پشت بام... بماند بقیه‌اش

دلواپسی برای من و بهر دخترت
در مجلس حرام... بماند بقیه‌اش

حالا قرار هست کجاها رود سرش؟
از کوفه تا به شام... بماند بقیه‌اش

تنها اشاره‌ای کنم و رد شوم از آن
از روی پشت‌بام... بماند بقیه‌اش

قصه به «سر» رسید و تازه شروع شد
شعرم نشد تمام... بماند بقیه‌اش


محمد رسولی

[مصطفی*شیعه ال طاها*]

خیال کن شب و ماه تمام هم باشد

به روى نیزه سر یک امام هم باشد

همیشه کوچه‌ی باریک دردسر ساز است

خدا نکرده اگر ازدحام هم باشد ...

تمام شهر اسیر ابهّتش گردد

اگرچه خطبه‌ی او بی‌کلام هم باشد

تمام کوفه شما را شناختند و زدند

گمان مکن که علیک‌السلام هم باشد

میان این‌همه اوباش... این‌همه دختر...

غم مواظبت از هرکدام هم باشد

امان از این‌همه آئینه و از این همه سنگ

اگر که جمعیتی بی‌مرام هم باشد

خیال کن نگران سر به نی باشی...

خیال کن همه جا پشت بام هم باشد...

و ناگهان سر بازار، پیش چشم همه

حراج معجر اهل خیام هم باشد

درست - تا کمر ناقه نور بوده ولی...

خیال کن که به دورش عوام هم باشد

شلوغی گذر و سنگ و موکشیدن و بعد...

در انتهای گذر بزم عام هم باشد...

[*خادمه رقیه خاتون(س)*]

ﺯ ﺣﺴـــــﺮﺕ، ﻻ‌ﻟﻪ ﺍﻣﺸﺐ، ﺩﺍﻍ ﻣﺎﺗﻢ ﺑﺮ ﺟﮕﺮ ﺩﺍﺭﺩ
ﮐﻪ ﺯﯾـــــﻨﺐ، ﺳﻮﯼ ﺷﺎﻡ ﺍﺯ ﮐﻮﻓﻪ، ﺁﻫﻨﮓ ﺳﻔﺮ ﺩﺍﺭﺩ

ﺭﻭﺍﻥ ﺷــــﺪ ﮐــــﺎﺭﻭﺍﻥ ﻭ ﻣـــــﺎﻧﺪ ﺍﻧﺪﺭ ﭘﯽ، ﺩﻝ ﻟﯿﻼ‌
ﮐﺠــــﺎ ﻣــــــﺎﺩﺭ ﺗــــــﻮﺍﻧﺪ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﺯ ﻓﺮﺯﻧﺪ ﺑﺮﺩﺍﺭﺩ؟

ﮐﻨـــــــﺎﺭ ﻫﺮ ﺍﺳﯿﺮﯼ، ﺑﺮ ﻓﺮﺍﺯ ﻧﯽ، ﺳﺮﯼ ﭼﻮﻥ ﮔﻞ
ﺑﻪ ﭘـــﺎﯼ ﻫــــﺮ ﮔﻠﯽ، ﻣﺮﻏﯽ ﺳﺮ ﺍﻧﺪﺭ ﺯﯾﺮ ﭘﺮ ﺩﺍﺭﺩ

ﻣﺒــــﺎﺩ ﺍﻫــــﺮﯾﻤـــﻨﯽ ﺳﯿﻠﯽ ﺯﻧﺪ ﺑﺮ ﭼﻬﺮﻩ ﯼ ﻃﻔﻠﯽ!
ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﺮ، ﺳﻮﯼ ﻃﻔﻼ‌ﻧﺶ ﻧﻈﺮ ﺑﺎ ﭼﺸــــﻢ ﺗﺮ ﺩﺍﺭﺩ

ﯾﮑﯽ ﺧﻮﻥ ﺑﺎﺭﺩ ﺍﺯ ﻣﮋﮔﺎﻥ، ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﺩﻝ ﮐـــﺸﺪ ﺍﻓﻐﺎﻥ
یــــﮑﯽ ﺳـــــﻮﮒ ﭘﺴﺮ ﺩﺍﺭﺩ، ﯾــــﮑﯽ ﺩﺍﻍ ﭘـﺪﺭ ﺩﺍﺭﺩ

ﻣﺮﺍﻥ، ﺍﯼ ﺳﺎﺭﺑﺎﻥ! ﻣﺤﻤﻞ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺻﺤﺮﺍ
ﺑﻪ ﺣﺴــــــﺮﺕ، ﺷﯿﺮﺧﻮﺍﺭﯼ ﺩﺭ ﭘﯽ ﻣﺎﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﺩ

ﺭﻫــــﯽ ﺩﺭ ﭘﯿـــــﺶ ﺩﺍﺭﺩ ﮐـــــــﺎﺭﻭﺍﻥ ﺁﻝ ﭘﯿــــﻐﻤﺒﺮ
ﮐﻪ ﺩﺭ ﻫــﺮ ﮔﺎﻡ، ﮔﺮﺩﻭﻥ، ﻓﺘﻨﻪ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﺳﺮ ﺩﺍﺭﺩ

ﻓﺘـــــﺪ ﺍﺯ ﺁﻩ ﻣﻈـــﻠﻮﻣﺎﻥ، ﺷــــــﺮﺭ ﺩﺭ ﺧﺮﻣﻦ ﻇﺎﻟﻢ
ﮐﺠـــــــﺎ ﺍﻫـــﺮﯾﻤﻦ ﺍﺯ ﻓﺮﺟﺎﻡ ﮐﺎﺭ ﺧﻮﺩ، ﺧﺒﺮ ﺩﺍﺭﺩ؟

ﻫــــــﺮ ﺁﻥ ﺍﺷـــﮑﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﮋﮔﺎﻥ ﻃﻔﻠﯽ ﺗﻠﺦ ﮐﺎﻡ ﺍﻓﺘﺪ
ﺷـــــﻮﺩ ﺳــــــﯿﻼ‌ﺑﯽ ﻭ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﻓﺮﻋﻮﻥ ﺷﺎﻡ ﺍﻓﺘﺪ


حاج ذبیح اله صاحب کار

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

داشت می رفت سراسیمه به دریا بزند
تا مگر نیل، گلی بر سر موسی بزند

نوح باشد بزند کشتی این مَشک به آب
تا چنین عشق از این حادثه ها جا بزند

یوسفی باشد و پیراهن مهتاب، تنش
آن چنان ماه، که چشمان زلیخا بزند

جرئت هیچ پلنگی نرسیده ست که دست -
به تن ماه شب چارده ما بزند

از لبش علقمه ها آب بنوشند سپس -
تشنگی طعنه به سیرابی لب ها بزند

مَشک، آهو شد و آهسته لب چشمه رسید
چشم صیاد به این صید مبادا بزند

صید لب تشنه حرام است، مبادا تیرى -
آهوی تشنه لب قصّه ی ما را بزند

تیر از چلّه رها شد و چه پایان بدى
تیر می رفت به اقبال خودش پا بزند

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

در ماتمی بی انتها با چند کودک...
تنها رها کردی مرا با چند کودک

یک خیمه ماند و یک بغل دلواپسی و
من ماندم و این ماجرا با چند کودک

هی چهره ات را در سرم تکرار کردم
هی گریه کردم بی صدا با چند کودک

وقتی صدای داد و بوی دود آمد
دیدی چه کرد آن شعله ها با چند کودک؟!

تا پرده ی خیمه به یکسو رفت دیدم
خورشید روی نیزه را با چند کودک

می خواستم پنهان کنم اما رقیه
زل زد به سرهای جدا با چند کودک

یکباره سمت خیمه هامان حمله کردند
من مانده بودم زیر پا با چند کودک

سیلی زدند و معجر از سرها کشیدند
با من قبول اما چرا با چند کودک...؟

وقتی سرت با من تنت از من جدا بود
راهی شدم از کربلا با چند کودک

ای کاش می دیدی که در کوفه چه کردند
مردم میان کوچه ها با چند کودک

در راه هم گویی هزاران حرف دارند
با صورت خونی بابا چند کودک

لب تشنه ی خواهر فقط لب تر کن امروز
باید بیایم تا کجا با چند کودک؟!...


شاعر : حسن اسحاقی

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

داشت می رفت سراسیمه به دریا بزند
تا مگر نیل، گلی بر سر موسی بزند

نوح باشد بزند کشتی این مَشک به آب
تا چنین عشق از این حادثه ها جا بزند

یوسفی باشد و پیراهن مهتاب، تنش
آن چنان ماه، که چشمان زلیخا بزند

جرئت هیچ پلنگی نرسیده ست که دست -
به تن ماه شب چارده ما بزند

از لبش علقمه ها آب بنوشند سپس -
تشنگی طعنه به سیرابی لب ها بزند

مَشک، آهو شد و آهسته لب چشمه رسید
چشم صیاد به این صید مبادا بزند

صید لب تشنه حرام است، مبادا تیرى -
آهوی تشنه لب قصّه ی ما را بزند

تیر از چلّه رها شد و چه پایان بدى
تیر می رفت به اقبال خودش پا بزند

[نیایش*خادمه یوسف فاطمه(س)*]

از جان گذشت و جای به کام خطر گرفت
سر را به روی دست به جای سپر گرفت

می‌رفت تا که مرگ در آغوش گیردش
او مرگ را ز مرگ به بر زودتر گرفت

با عزم او نظام ولایت قوام یافت
با خون او درخت نبوت ثمر گرفت

می‌خواست بشکند بت نمرود عصر را
شمشیر را به دست به جای تبر گرفت

باران تیر هر چه به سویش هجوم برد
بگذاشت، گه به دیده و گه بر جگر گرفت

با خون او که خون خداوندگار بود
اسلام اهل‌بیت حیات دگر گرفت

بال امین وحی به آتش کشیده بود
وقتی که خیمه‌های ولایت شرر گرفت

با سنگ احترام گرفتند کوفیان
وقتی عزیز فاطمه(س) قرآن به سر گرفت

افشاند خون اصغر خود را بر آسمان
حکم شفاعت از احد دادگر گرفت

خود را درست دید در آغوش جبرئیل
«میثم» همین که تربت او را به بر گرفت


غلامرضا سازگار