پیوند آسمانی
آسمان می خندد این اتفاق زیبا را
و زمین کل می کشد این پیوند آسمانی را.
چه طرب انگیز است آفتاب امروز مکه!
چه روح فزاست هلهله ممتد نخلستان های عرب!
چشم های ملایک، با لهجه ای بارانی
شادباش می گوید این وصلت خوش آیند را.
امشب، شب ازدواج ملکه حجاز است؛
اما نه با شاهزادگان یمنی و نه با تاجران مکی؛
با کسی که پادشاه بی تاج و تخت زمین و آسمان است.
با کسی که تمام کائنات، بهانه خلقت اوست و آفتاب،
به طمع دیدار او هر روز طلوع می کند،
با کسی که خداوند او را «رَحْمَةً لِلْعالَمینَ» نامید.
خدیجه، به خانه ای می آید که زینتی جز حضور همیشگی
ملایک ندارد؛ خانه ای که جز صدای محمد، هیچ موسیقی
دل نشینی را نمی شناسد، خانه ای که افق های روشن آسمان،
چشم به آستان بی آلایش آن دوخته اند.
خدیجه، جان پیامبر می شود. تمام ثروت خود را در
محمد خلاصه می کند.
و خدیجه به خانه محمد صلی الله علیه و آله می آید
تا مرهم زخم های فردای محمد صلی الله علیه و آله شود.
