ویژه نامه ولادت فرخنده امام حسن مجتبی علیه السلام * کریم آل طاها *

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

سلام بر لحظه‏ هایی که تو را آوردند!

سلام بر لب‏های رسول اللّه‏
که میلاد تو را به درگاه پروردگار، سبحه گفت

و نام یگانه‏ات را از دست جبرئیل گرفت
و در گوش عصمتت زمزمه کرد!

سلام بر لبخند سرافراز علی علیه‏السلام ،
که در طلوع تو اتفاق افتاد!

سلام بر تو، امامتِ فردای پس از علی!
سلام بر لحظه هايي که تو را آوردند.

سلام بر تو،
شباهتِ بی‏شائبه محمدی!

سلام بر اقیانوس کرامت و سخاوتی که
از دامان «کوثر» و «ابوتراب» برخاست.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

----

السلام‌علیک یا ابا‌محمّد الحسن بن علی

رایحه‌ی دل‌نواز میلاد سبط پیامبر تمام هستی را
مملو از شعف ساخته است.بلبلان خوش آهنگ
آمدنش را مژده می‌دهند.

حسن، یادگار فاطمه، ابن علی، یکی از دو سرور اهل فردوس،
جهان را با قدومش دلشاد ساخته است.

مصطفی عاشق مجتبی بود كه فرمود
«اللّهُم اِنّی اُحِبُّهُ فَاَحبِبهُ وَ اَحِبّ مَن یُحبُّهُ»

خداوندا من او را دوست دارم، تو نیز دوستار او
و هر آن كه او را دوست بدارد باش.

قناریان در موسم رمضان
آهنگ شکوفایی غنچه‌ی ریحانه‌ی نبی را، نواخته‌اند
و در گلستان گیتی به یُمن آمدنش نغمه‌ی شادی سر داده‌اند.

و من خاکی با چشمانی شوق آگین در جنت دلم،
به طواف خانه‌ی این غنچه‌ی باغ نبی پرداخته‌ام
و زمزمه می‌کنم:

« یا وجیهاً عندالله، اشفع لنا عندالله»
ای آن كه نزد پروردگار آبرومندی
ما را نیز در پیشگاه او یاد آر.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

ای مولود خجسته رمضان!
ای بدر تمام ماه خدا!

تو تنهاترین فرزند رمضانی و آسمان در پیشگاه كرم
و بخشش تو، با این همه ابرهای باران زایش
گمشده ای غریب بیش نیست

رسول رحمت، تو را بر شانه های خویش سوار
می كرد و بر تو مباهات می نمود

تو ادامه محمد (ص) و كرانه علی (ع) هستی
تو امام مایی و ما مُرید و دلداده تو

و اینك در بهار شكفتن تو، در فصل خدا
بر خود از رهبری تو می بالیم

و بر نامت كه زینت همه خوبی ها
و نیكی هاست افتخار می كنیم

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

حسن علیه السلام گل حسنِ یوسف باغ پیامبر است.
عکس این گلِ حسن یوسف در آینه را بانوان بهشت، تا ابد آه می کشند.

حُسن حسن، نیمه سیبی است که پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم
به فاطمه علیهاالسلام هدیه داد.

نگاه فاطمه به هر طرف رو کند، آفتاب به آن سور رو می کند؛
فاطمه علیهاالسلام ملکه آفتابگردان های دنیاست و حسن علیه السلام
گلی که در سایه اش قد کشیده است.

امشب ستاره ها جشن ساده علی علیه السلام و فاطمه علیهاالسلام
را چراغانی می کنند.

امشب گلدان آغوش فاطمه، سرشار از عطر این گلِ آسمانی خواهد شد.
امشب بوی سیب، مدینه را بیهوش می کند؛

سیبی که عطرش، روزها و سال ها و قرن ها را در می نوردد، سیبی که
عرشی است.این جا خانه فاطمه است. این جا ملکوت عطر سیب است.

امشب کائنات در هوای سیب شناورند، حالا هر کس یک جرعه از این
عطر آسمانی می خواهد؛ هرکس می خواهد کفش های نسیم
را بپوشد و یک سبد سلام و صلوات با خودش بیاورد.

امشب شبِ نزول عطر سیب و بالِ فرشته است.
همه می دانند، قدر امشب کم از شب قدر نیست.

امشب در خانه فاطمه علیهاالسلام کودکی به دنیا می آید؛
کودکی که آمدنش، آسمان را به زمین می آورد.

[ترنج* پله پله تا ملکوت *]

امشب که شب اوج مناجات دل ماست
این مسجد و محراب خرابات دل ماست

با یار شب وصل و ملاقات دل ماست
بر مقدم دلدار مباهات دل ماست

حیف است که دور از رخ جانانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

امشب که در میکده ی عشق تو باز است
دست همه عشّاق بسوی تو دراز است

یا رب سببی ساز شب ماه حجاز است
با حضرت معشوق شب راز و نیاز است

وقت است که بر مقدم جانانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

یکروزه شده دلبر ما عید بگیرید
از معرفتش هدیه ی جاوید بگیرید

از دست حسین باده ی توحید بگیرید
وز مادر او برگه ی تائید بگیرید

اینجاست که واجب شده رندانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

با ماه خدا زمزمه ی یار بگیریم
از کام حسن تا سحر افطار بگیریم

هنگام سحر می طلبد سجده ی خونین
آن روز که ما روزه علی وار بگیریم

مجنون شده و با دل دیوانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

ما طاقت یک جلوه ی دلدار نداریم
حیف است که ما دیده ی دیدار نداریم

ظرفیّت هم صحبتی یار نداریم
با این همه با غیر حسن کار نداریم

ای کاش که در عشق کریمانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

بد مستی ما را مکن ابراز نگارا
با مستی مستان بنما باز مدارا

تقصیر لب لعل نگار است خدا را
خجلت زده کن مثل همیشه تو گدا را

موسی صفت از جلوه ی پیمانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

ای خوش سحری را که سر دار بمیرم
منصورم و چون میثم تمّار بمیرم

در حال ثنا خوانی دلدار بمیرم
سخت است که بیمار و گنهکار بمیرم

هر چند که یک گوشه غریبانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

آن بنده ی زشتم که خریدار ندارم
برده نفروشید که بازار ندارم

از خدمت ارباب کرم عار ندارم
در کوله به جز توشه ای از خار ندارم

خوب است که در کنج همین خانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

بد تر ز من ای خالق بخشنده نداری
همچون من خود باخته شرمنده نداری

مأموریت حضرت موساست بهانه
در خلقت خود بد تر از این بنده نداری

بیمارم و در پای طبیبانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم

عمریست که جان در غم جانانه بسوزد
دل در غم یک دختر دردانه بسوزد

آن شمع که در گوشه ی ویرانه بسوزد
از غربت او غربت پروانه بسوزد

با دختر سلطان به عزا خانه بمیرم
مگذار که پشت در میخانه بمیرم



شاعر : محمود ژولیده

[ترنج* پله پله تا ملکوت *]

ای مولود خجسته رمضان!
ای بدر تمام ماه خدا!

تو تنهاترین فرزند رمضانی و آسمان در پیشگاه كرم
و بخشش تو، با این همه ابرهای باران زایش
گمشده ای غریب بیش نیست

رسول رحمت، تو را بر شانه های خویش سوار
می كرد و بر تو مباهات می نمود

تو ادامه محمد (ص) و كرانه علی (ع) هستی
تو امام مایی و ما مُرید و دلداده تو

و اینك در بهار شكفتن تو، در فصل خدا
بر خود از رهبری تو می بالیم

و بر نامت كه زینت همه خوبی ها
و نیكی هاست افتخار می كنیم

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

«يا كريم اهل بيت»





مي‌آيي از آبي‌ترين كرانه‌هاي نور؛ تا سخاوت دريايي تو
عرصه‌اي باشد براي طلوع دومين خورشيد امامت در تيرگي زمين.

كريم اهل بيت، ‌اي باغبان نور! با خنده‌هاي غنچه به مهماني آمدي،
ما جشن آفتابي آيينه تو را در چهره علي به تماشا نشسته‌‌ايم
امروز، گل به خانه زهرا رسيده استيعني خدا جمال تو را آفريده است.

اي كمال سخاوت! زمين آغوش خود را گشوده است تا
با تو بپيوندد و دل بي‌قرار خود را به درياي تو بزند.

يا كريم اهل بيت! تو آن آيه‌اي كه از سوره كوثر نازل مي‌شوي
تا منجي روز محشر باشي. تو آمدي و پرده‌هاي شب را كنار
زدي تا در زلالي سينه‌ات، پرنده ‌ايمان، دوباره اوج بگيرد.

درآ كه در دل خسته توان درآيد باز
بيا كه در تن مرده روان درآيد باز

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

روییدن گل زیبای مجتبوی در بوستان حُسن نبوی، سبط اکبر
الگوی کامل و آیینه جمال که میلادش در نیمه رمضان، رویش
گلی در بوستان ماه خدا بود، بر همه مسلمانان جهان مبارک باد.

سلام بر مجتبای آل محمد، فرزند برومند علی و زهرا
که گوهر دریای فضیلت بود.

سلام بر آن آیینه حسن ازلی که تولد فرخنده اش
درآستانه شب های قدر، برکتی مضاعف بر سفره
افطار و سحر روزه داران است.

سلام بر او که دل های شیعیان، با نسیم روح نواز نام زیبایش
صفا می گیرد و یاد او همچون عطر بهشتی مشام
جان ها را می نوازد.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

رایحه‌ی دل‌ نواز میلاد سبط پیامبر تمام هستی
را مملو از شعف ساخته است.

بلبلان خوش آهنگ آمدنش را مژده می‌دهند.
حسن، یادگار فاطمه، ابن علی، یکی از دو سرور
اهل فردوس، جهان را با قدومش دلشاد ساخته است.

مصطفی عاشق مجتبی بود كه فرمود
«اللّهُم اِنّی اُحِبُّهُ فَاَحبِبهُ وَ اَحِبّ مَن یُحبُّهُ»
خداوندا من او را دوست دارم، تو نیز دوستار او
و هر آن كه او را دوست بدارد باش.

قناریان در موسم رمضان
آهنگ شکوفایی غنچه‌ی ریحانه‌ی نبی را، نواخته‌اند
و در گلستان گیتی به یُمن آمدنش نغمه‌ی شادی سر داده‌اند.

و من خاکی با چشمانی شوق آگین در جنت دلم،
به طواف خانه‌ی این غنچه‌ی باغ نبی پرداخته‌ام
و زمزمه می‌کنم:

« یا وجیهاً عندالله، اشفع لنا عندالله»
ای آن كه نزد پروردگار آبرومندی
ما را نیز در پیشگاه او یاد آر.

[فاطمی*خادمه یوسف زهرا(س)*]

تفسیر «یا جمیل»

زمان با تمام شتابی که داشت، گویی متوقّف شده بود
و نبض هستی، با تمام هیجانش، جریان کُندی داشت!

خیل فرشتگان، با بال های پرندین، کوچه های بلورین آسمان
را اذین می بستند و حضرت جبریل علیه السلام در
انبوه رنگین کمان، بر آسمانِ «مدینه» بال گسترده بود.

در خانه امامت و رسالت، نور و ولایت و در خانه حضرت زهرا علیهاالسلام
خورشیدی طلوع می کرد که تمام هستی، در انتظار پرتوافشانی اش بود؛

خورشید بی بدیلِ شرافت و نَسَب، کرامت و زهد
رحمت و مهر و شهادت و عشق.

میوه جلوه زار طوبی، آیینه تجلّی گاهِ پرتو ذات و تبلور عشق
در عاطفه آباد ولایت! که اوّلین اختر آسمان فروز «تشیّع»
است و کریم ترین نخلِ بوستانِ آل اللّه .

آغوش آسمانی جبریل علیه السلام قنداقه مولود را لمس می کند
و انعکاس زیبایی اش بر آسمان تابیده می شود.

کیست این مولود؟ چه نام دارد؟

کسی برای نام گذاری، تعجیل نمی کند.
نوبتِ سروش آسمانی است؛

لب به دعا می گشاید: یا مُحسنُ بِحَقِّ الْحَسن!
آری! این تصویر، همان فَتَبارَکَ اللّه ُ اَحسَنُ الْخَالِقینْ است؛

تفسیر اللّه ُ جَمیلٌ و هُوَ یُحِبُ الجَمالْ!

بت پرستان، رخِ خورشید تو را گر بینند
بر قد و قامتِ زیبای تو، ایمان آرند

شمّه ای گر ز تو در عالم علوی برسد
قدسیان رقص برین گنبدِ گَردان، آرند

جان و دل، هر دو فدای شِکرستانِ تو باد
آب «کوثر» چو از آن چاه ز نخدان آرند!

نهایت شادمانی بر لب های حضرت زهرا علیهاالسلام نقش می بندد؛
این مولود، اولین میوه پیوند میان رسالت و امامت است.
اولین تبلور عشق و ایمان، طراوت و شور.

اَلْسلامُ عَلیکَ یَا اَبا مُحمّد یا حَسنَ بنَ عَلی، اَیُّها الْمُجْتبی!

با شادمانی پیامبر صلی الله علیه و آله وسلم و علی علیه السلام
زهرا علیهاالسلام و جمیع ملایک آستان کبرایی حضرت حق (جلّ جلاله)
همراه می شویم و عاشقانه می گوییم:

مولاجان، ابا محمد، حسن بن علی علیه السلام ،
ولادتت مبارک!

سید علی اصغر موسوی